مامیران

گیاهی است از خانواده Papaveraceae، علفی، چند ساله، منشعب، به رنگ سبز تیره، با شیره ی نارنجی رنگ، دارای ساقه ای منشعب، برگ هایی به رنگ سبز مایل به کبود و تخم مرغی شکل که حاشیه ی آن ها دندانه های هلالی شکل دارد، گل آذین چتر مانند که دارای 2 تا 6 گل زرد رنگ است، میوه هایی به شکل کپسول کشیده و دانه های سیاه رنگ.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف مامیران : ...
    طبع مامیران :
    هشدار مامیران : ...
    خواص درمانی مامیران : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف مامیران

مزمزه کردن,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),استنشاق,خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع مامیران

گرم و خشک

محصول مورد استفاده مامیران

گل,برگ,ساقه

نام علمی مامیران

Chelidonium majus L.

نام رایج انگلیسی مامیران

Greater celandine

نام های دیگر مامیران

مامیران کبیر – مامیرون – میرمیران – مرمیران – حشیشه الصفراء – حشیشه الخطاطیف – عروق الصباغین

خانواده مامیران

Papaveraceae

هشدار مامیران

- این گیاه سمی است و مقدار زیاد آن در مصارف داخلی ممکن است حتی موجب مرگ شود. - مصرف مداوم یا بیش از حد مجاز موجب بالا رفتن فشار خون و به دنبال آن کاهش فشار خون توأم با صدماتی به قلب، مراکز اعصاب و کنترل عضلات جدار رگ های خونی می شود. همچنین می تواند موجب تشنج و فلج ماهیچه ها گردد. - در مصرف موضعی ممکن است باعث تحریک پوست شود. در مصرف خارجی معمولا علایم مسمومیت ظاهر نمی شود ولی از مصرف خارجی شیرابه ی تازه ی گیاه روی مخاط حساس مثل چشم به دلیل عوارض موضعی شدید باید اجتناب کرد. - مصرف زیاد گیاه باعث تحریکات شدید دستگاه گوارش و منجر به تهوع و اسهال خونی می شود ولی به دلیل طعم و بوی نامطبوع ایجاد مسمومیت با آن نادر است. - بیش از 500 گرم مامیران لازم است تا در دام و اسب ایجاد مسمومیت کند. - از مصرف این گیاه در دوران بارداری خودداری نمایید. -این گیاه مخدر است.

نحوه مصرف درمانی مامیران

در استعمال خارج بیشتر شیره تازه گیاه بکار می رود. - به عنوان برطرف کننده ی اختلالات صفراوی و کرامپ های دستگاه گوارش، 2 تا 5 گرم از گیاه یا 12 تا 30 میلی گرم از آلکالوئید تام برحسب کلیدونین به صورت پودر سرشاخه های هوایی گیاه یا عصاره ی خشک به صورت فرمولاسیون مایع یا جامد به شکل خوراکی مصرف شود. - برای تسکین دردهای سرطانی معده و درمان آنژین دوپواترین، آسم و اختلالات مربوط به تشنج ماهیچه ها، 5 تا 10 گرم برگ خشک آن را در یک لیتر آب جوش دم کنید و قبل از غذا یک فنجان بنوشید. - به عنوان مسهل، همچنین برای رفع ضعف قوای دماغی، بی خوابی، اضطراب، تصلب شرایین مغزی و یرقان، شب موقع خواب 2 گرم از آن را دم کنید و آب صاف کرده ی آن را بنوشید. - برای برطرف کردن التهاب ملتحمه ی چشم، ضدعفونی کردن چشم، تحریک غدد اشکی و غدد چربی ساز پلک ها و تقویت قدرت بینایی، 10 تا 20 گرم برگ آن را در یک لیتر آب بجوشانید و با آب صاف کرده ی آن چشم را بشویید. - برای برطرف کردن سفیدک ناخن، کک و مک صورت و لک های سفید بدن یا برص، آن را نرم بکوبید و با عسل یا سرکه مخلوط کرده و هر شب ضماد کنید. - برای از بین بردن میخچه، شیره تازه ی آن را هر روز بگیرید، بر موضع بمالید و هر روز سه بار این کار را تکرار کنید. - برای درمان سینوزیت، با آب جوشانده ی آن بخور دهید و مقداری از آب جوشانده ی آن را نیز با کمی عسل مخلوط کرده در داخل بینی بکشید. - برای درمان بواسیر، عصاره ی تازه ی آن را بمالید. - برای ساکت کردن دندان درد، عصاره ی تازه ی آن یا آب جوشانده ی آن را مزمزه کنید. - برای برطرف کردن ناراحتی های رحمی، در آب جوشانده ی آن بنشینید یا با آن شست و شو کنید. - برای درمان انواع بیماری های پوستی مانند زگیل، اگزما و عفونت های قارچی به صورت موضعی و به شکل پماد از آن استفاده کنید. -برای درمان ورم مزمن کره چشم، رفع ورم پلک و بیماری های چشم، جوشانده برگ یا شیره تازه آن که به صورت بسیار رقیق در آب مقطر تهیه شده باشد را به صورت استعمال خارجی استفاده نمایید. -برای درمان زخم های چرکین یا خنازیری، زخم هایی با منشاء فقدان ویتامین c و بیماری های جلدی نظیر سودا، شیره مامیران را به صورت خالص یا مخلوط در آب و یا ریشه تازه و له شده آن را بر روی موضع قرار دهید. -برای درمان خراش و زخم پلک ها کولیر مامیران که از ۴ گرم شیره تازه و ۱۰۰ گرم آب مقطر گل سرخ تهیه می شود، به صورت چکاندن ۱ تا ۲ قطره در چشم استفاده کنید. -برای پایین آوردن فشار خون شریانی ۰.۵۰ گرم عصاره مامیران، شاه تره دارویی (fumaria parviflora lam) و غافث هر کدام ۲.۵ گرم، حلبوب و سیاه توسکا از هریک ۳ گرم، گلیسیرین ۴۰ گرم و آب به مقدار کافی تا ۲۰۰ گرم را مخلوط کرده، به مقدار یک قاشق دسرخوری قبل از غذای ظهر و شب مصرف نمایید.

خواص درمانی مامیران

مامیران کم کننده ی تعریق بدن، ملین، مسهل، قرمز کننده پوست، تاول آور، مخدر، ضد تشنج، ادرار آور، صفرا بر، تصفیه کننده خون، تقویت کننده ی کبد، ضد اسپاسم و مسکن ضعیف است و دارای اثرات خاصی بر روی دستگاه گوارش (معده، کیسه صفرا و کبد) می باشد. از این گیاه برای ضد عفونی کردن چشم، دفع کرم، تقویت قدرت بینایی، تحریک غدد اشکی و غدد چربی ساز پلک ها و نیز درمان اختلالات صفراوی و کرامپ های دستگاه گوارش، آنژین دوپواترین (خفقان صدری)، اختلالات مربوط به تشنج ماهیچه ها، دردهای سرطانی معده، ضعف قوای دماغی، بی خوابی، فشار خون شریانی بالا، اضطراب، تصلب شرایین مغزی، یرقان، التهاب ملتحمه ی چشم، زخم و خراش پلک، التهاب قسمت داخلی پلک ها، ورم مزمن کره چشم، ورم پلک، زخم های چرکین، زخم های خنازیری، زخم با منشاء کمبود ویتامین c، سودا (بیماری جلدی)، سفیدک ناخن، کک و مک صورت، لک های سفید بدن (برص)، میخچه، زخم های سطحی، آب آوردن نسوج، نقرس، سنگ کلیه، ضعف مفرط، تب های نوبه، التهاب کبد همراه با زیاد شدن حجم آن، انسداد کیسه صفرا، انسداد غدد لنفاوی، اسپاسم عروق خونی، زگیل، اگزما، عفونت های قارچی، میخچه انگشتان پا، سینوزیت، آسم، بواسیر، دندان درد و ناراحتی های رحمی استفاده می شود.

فصل برداشت مامیران

بهار,تابستان
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از خانواده Papaveraceae، علفی، چند ساله، منشعب، به رنگ سبز تیره، با شیره ی نارنجی رنگ، دارای ساقه ای منشعب به ارتفاع 30 تا 90 سانتی متر، برگ هایی به رنگ سبز مایل به کبود و تخم مرغی شکل که حاشیه ی آن ها دندانه های هلالی شکل دارد، گل آذین چتر مانند که دارای 2 تا 6 گل زرد رنگ است، میوه هایی به شکل کپسول کشیده و دانه های سیاه رنگ. اندام هوایی مامیران قسمت دارویی گیاه را تشکیل می دهد که در هنگام گل دادن جمع آوری می شوند. این اندام شامل: تکه ساقه های تو خالی و ته گرد به رنگ قهوه ای مایل به سبز، خرده های بسیار نازک از برگ ها به رنگ سبز - آبی، گل های بسیار شکننده ی زرد رنگ و میوه ی کپسولی شکل است. بوی این اندام مخصوص، نامطبوع و طعم آن تلخ و گاه تند است. در طب سنتی و طب هموپاتی ریشه و ریزوم ستبر و مخروطی شکل و شیرابه ی زرد و طلایی رنگ گیاه نیز در مقادیر مناسب مصرف می شود. قسمت هوایی مامیران را در حد فاصل فروردین تا شهریور یعنی زمان گلدهی گیاه جمع آوری می کنند. گفتنی است که ریشه ی گیاه را در صورت لزوم از مهر تا آبان یا از اسفند تا فروردین قبل از جوانه زدن گیاه جمع آوری می نمایند. کلیه قسمت های گیاه و شیرابه اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند که ریشه آن موثرتر از سایر قسمت ها به نظر می رسد. این گیاه روی دیوارهای کهنه، کنار ساختمان ها و در زمین های بایر به صورت خودرو رشد می کند و به صورت وسیعی در اروپا، آسیای شمالی و مرکزی می روید. در ایران نیز در مناطق شمالی از جمله گرگان، گیلان و مازندران رویش دارد. "