بادرنجبویه

گیاهی است از خانواده ی Lamiaceae، علفی، پایا و معطر به ارتفاع ۳۰ تا ۱۲۰ سانتی متر، دارای ساقه‌های راست، چهار گوش و پوشیده از کرک، برگ‌ های بادرنجبویه لوزی شکل هستند و عطر لیموی تندی از خود ساطع می کنند و بیشترین اسانس در آن ها در هنگام شکفته شدن گل ها به وجود می آید.

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف بادرنجبویه : ...
    طبع بادرنجبویه :
    هشدار بادرنجبویه : ...
    خواص درمانی بادرنجبویه : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف بادرنجبویه

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع بادرنجبویه

گرم و خشک

فصل برداشت بادرنجبویه

تابستان

محصول مورد استفاده بادرنجبویه

برگ

نام علمی بادرنجبویه

Melissa officinalis

نام رایج انگلیسی بادرنجبویه

Lemon balm, Melisa, Melissa, Sweet Balm, common balm, balm mint

نام های دیگر بادرنجبویه

بادرنج - بادرنجوبه - باذرنجبویه - بازنبویه - باذرنجویه - بادرنجبوی - بادرنگبویه - مفرح القلب - مفرح القلب المحزون - ترنجان فرنجمشک - قرنفل بستانی - ریحان قرنفلی فلنجمشک - برنجمشک - افرنجمشک

خانواده بادرنجبویه

Labiatae, Lamiaceae

هشدار بادرنجبویه

- این گیاه برای افراد باردار و کسانی که کم کاری تیروئید دارند ضرر دارد.

نحوه مصرف درمانی بادرنجبویه

- به عنوان ضد سم، نشاط آور و برای تقویت حافظه، هوش، معده، دل و دماغ، کاهش دردهایی که در مغز و داخل جمجمه ایجاد می شود و درمان بی خوابی، کابوس، ترس و اضطراب های عصبی، ۲۰ تا ۵۰ گرم از آن را در یک لیتر آب بجوشانید، بعد به مدت ۱۰ دقیقه دم کنید، سپس آن را صاف و شیرین کرده و روزی ۳ تا ۴ فنجان بنوشید.
- برای درمان خفقان سرد، شربت آن را بخورید.
 - برای درمان ورم های دردناک مانند نقرس، پارچه خیس شده در دم کرده ی برگ را بر روی موضع قرار دهید.
 - برای دفع حشرات و التیام زخم و نیش حشرات، پماد آن را استفاده کنید.

خواص درمانی بادرنجبویه

بادرنجبویه آرام بخش، نشاط آور، ضد افسردگی، ضد سم، محرک گوارش، بهبود دهنده ی عمل هضم، دافع گازهای روده، ضد اسپاسم، شل کننده ی عروق محیطی، ضد باکتری، محرک جسمی و فکری، ضد تهوع، ضد نزله (خلط های اضافی بدن و مغز را نزله می گویند)، مفرح و مسکن قلب است و همچنین قاعدگی را باز و یائسگی را عقب می اندازد. از این گیاه برای تقویت حافظه، تقویت بدن و تک تک سلول های قلب، تقویت حواس ۵ گانه، تقویت قوای رئیسه ی بدن (مغز و قلب و کبد)، جلوگیری از پیری زودرس، رفع عصبانیت، تقویت و ترمیم لثه ها، ترمیم زخم، کاهش دردهای مغز و داخل جمجمه، دفع حشرات و التیام زخم و نیش آن ها و درمان بی خوابی، کابوس، ترس، اضطراب های عصبی، خفقان سرد، ورم های دردناک مانند نقرس، صرع، ام اس، ای ال اس، بحران های روحی، استرس، ضعف سیستم ایمنی، سردرد و سرگیجه ی ناشی از ضعف بنیه، خشکی پوست و کم خونی استفاده می شود.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده ی Lamiaceae، علفی، پایا و معطر به ارتفاع ۳۰ تا ۱۲۰ سانتی متر، دارای ساقه‌های راست، چهار گوش و پوشیده از کرک، برگ‌ های لوزی شکل، گل هایی با کاسبرگ ‌های رنگی که در وهله ی اول زرد کم رنگ اند، سپس سفید و در نهایت بنفش می شوند و ریشه ای که در زمین می ماند و هر سال مانند نعناع می روید. می توان گفت تمام گیاه، عطر لیموی تندی از خود ساطع می کند. امروزه به منظور بهره ‌برداری‌های تزیینی، طبی و تولید عسل، این گیاه را در باغ‌ها و مزارع کشت می کنند. اندام دارویی این گیاه را برگ ها تشکیل می دهند و بیشترین اسانس در آن ها در هنگام شکفته شدن گل ها یعنی بین ماه های تیر و مرداد به وجود می آید. موطن اصلی این گیاه قسمت وسیعی از شرق مدیترانه است و در ایران نیز بیشتر در نواحی شمال و شرق یافت می شود از جمله: شمال (جنگل گلستان، گنبد کاووس و تالش)، آذربایجان (حسن بگلو)، غرب (کرمانشاه، ریجاب و بیشه لرستان) و در تهران ( ارتفاعات توچال، پس قلعه، بین کرج و قزوین).