گوش خرگوش

گیاهی است از خانواده ی Umbelliferae، یک ساله، دارای ریشه باریک و دراز و ساقه ای کوتاه به ارتفاع 20 تا 50 سانتی متر. برگ های آن ساده، بیضی شکل و نوک تیز اند. گل های آن زرد رنگ و به صورت چتر مرکب می باشند. میوه آن کوچک، کشیده، صاف و دارای شش سطح مشخص می باشد.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف گوش خرگوش : ...
    خواص درمانی گوش خرگوش : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف گوش خرگوش

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

نام علمی گوش خرگوش

Bupleurum rotundifolium

نام رایج انگلیسی گوش خرگوش

Hare's ear ، Thorough-Wax

نام های دیگر گوش خرگوش

کاذب – اذن الارنب - حلبلاب

خانواده گوش خرگوش

Umbelliferae

نحوه مصرف درمانی گوش خرگوش

به عنوان عرق آور، ضد نفخ، ضد سوء هاضمه و برای باز کردن انسداد مجاری، تنظیم عادت ماهیانه، رفع قطع غیر طبیعی عادت ماهیانه و نیز درمان تب (به خصوص تب مالاریا)، نقرس، بیماری های التهابی،کری، سرگیجه، تلخی دهان، اسهال حاد، روماتیسم، بیماری های ریه، یرقان، اختلالات کبد، پایین افتادگی رحم و التهاب مخاط و نزله، 40 گرم از آن را نیم کوب کرده و در یک لیتر آب جوش دم کنید، بعد آب صاف کرده ی آن را در طول روز به مرور بنوشید. -به عنوان تب بر، ۳۰ تا ۵۰ گرم از برگ یا شاخه های برگدار این گیاه را در ۱ لیتر آب دم کرده و مصرف نمایید. -برای رفع درد مفاصل و فتق، گیاه را در سرکه بپزید و به صورت نیمگرم بر روی محل دردناک ضماد کنید.

خواص درمانی گوش خرگوش

این گیاه عرق آور، قابض، ضد نفخ و ضد سوء هاضمه است و از آن برای باز کردن انسداد مجاری، تنظیم عادت ماهیانه، رفع قطع غیر طبیعی عادت ماهیانه و نیز درمان تب (به خصوص تب مالاریا)، نقرس، درد مفاصل، فتق، بیماری های التهابی،کری، سرگیجه، تلخی دهان، اسهال حاد، روماتیسم، بیماری های ریه، یرقان، اختلالات کبد، پایین افتادگی رحم، التهاب مخاط و نزله استفاده می شود.

محصول مورد استفاده گوش خرگوش

برگ,میوه
توضیحات تکمیلی
"گونه های مختلفی دارد که در این جا به یک گونه از آن که در طب سنتی کاربرد دارد اشاره می شود: گیاهی است از خانواده ی Umbelliferae، یک ساله، دارای ریشه باریک و دراز و ساقه ای کوتاه به ارتفاع 20 تا 50 سانتی متر. برگ های آن ساده، بیضی شکل و نوک تیز اند که بن برگ ساقه را در آغوش گرفته و تقریبا ساقه از وسط برگ خارج می شود. گل های آن زرد رنگ و به صورت چتر مرکب می باشند. میوه آن کوچک، کشیده، صاف و دارای شش سطح مشخص می باشد. برگ و میوه، اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند که فاقد بو ولی دارای طعم گس می باشند. این گیاه در مزارع می روید و دانه های آن مخلوط با دانه ی غلات در جریان حمل و نقل به اطراف و سایر مزارع منتشر می شود. در مناطق معتدل اروپا، آسیا، آفریقا و آمریکا انتشار دارد و منشاء اصلی آن آسیای صغیر است. در مناطق شمال ایران، گیلان (عمارلو و ایسپیلی ییلاق)، آذربایجان (تبریز)، خراسان و در اطراف تهران (دماوند) نیز دیده می شود. "