سیاهدانه

دانه ی گیاهی است از خانواده ی Ranunculaceae که دو گونه می باشد: ۱. سیاه دانه ی مزروع: گیاهی است علفی و یک ساله، پوشیده از کرک ظریف یا بدون کرک، دارای ساقه ای افراشته و منشعب، برگ های نخی شکل، گل های منفرد و سفید رنگ و دانه های ریز، سیاه رنگ و گرد با سطحی ناصاف. ۲. سیاه دانه ی وحشی یا دشتی: گیاهی است علفی، یک ساله و خیلی کوتاه، دارای برگ هایی شبیه سیاه دانه ی مزروع با تقسیمات باریک نخی، گل های آبی رنگ با خطوط سبز رنگ، دانه های بیضی شکل به رنگ سیاه
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف سیاهدانه : ...
    طبع سیاهدانه :
    هشدار سیاهدانه : ...
    خواص درمانی سیاهدانه : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف سیاهدانه

بخور,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع سیاهدانه

گرم و خشک

فصل برداشت سیاهدانه

تابستان

محصول مورد استفاده سیاهدانه

دانه

نام علمی سیاهدانه

Nigella sativa L., Nigella cretica Mill

نام رایج انگلیسی سیاهدانه

black cumin, black seed, garden fennel flower, black-caraway, black-cumin, coriander of rome, kalonji, nigella seeds

نام های دیگر سیاهدانه

سیاه تخمه - سیاه سنوخ - بلک سید - کمون اسود - کمون هندی - حب السودا - شونیز - شونز - شونوز

خانواده سیاهدانه

Ranunculaceae

هشدار سیاهدانه

- سیاه دانه و روغن حاصل از آن باید در محل خنک، ظروف در بسته و دور از نور نگهداری شوند.
 - سیاه دانه برای کلیه مضر است.
 - زیاده روی در مصرف آن عوارض گوناگون پوستی و گوارشی ایجاد می کند. همچنین در افراد گرم مزاج باعث ورم و درد های گلو می شود.
 - مصرف آن برای زنان باردار ممنوع است چون موجب سقط جنین می گردد.

نحوه مصرف درمانی سیاهدانه

- جهت رفع نفخ و تقویت دستگاه گوارش، افراد سرد مزاج روزانه حداکثر ۸ گرم و افراد گرم مزاج حداکثر ۲ گرم ازآن را به صورت خام مصرف کنند یا  ۱ تا ۲ گرم پودر دانه را در یک لیوان آب جوش به مدت نیم ساعت دم کنید، سپس آن را صاف کرده و سه مرتبه در روز مصرف کنید.
- به عنوان محرک، ضد نفخ، قاعده آور، گرم کننده و خشک کننده ی رطوبت ها و نیز برای ترمیم ضعف بدن، رفع مسمومیت های خون، تقویت زنان پس از زایمان، خارج کردن جنین زنده یا مرده و درمان بزرگ بودن کبد، تهوع، شکم درد، یبوست، سرفه ی سرد، استسقا، یرقان، ناراحتی طحال و قولنج نفخی، آن را بخور دهید.
- برای برطرف کردن عوارض گزیدگی رتیل و نیز نفخ شکم، به مدت سه روز و در هر روز نیم مثقال (تقریبا ۲/۵ گرم) از آن را با آب نیمه گرم بخورید.
- برای درمان درد پشت سر ناشی از غلبه ی بلغم، ۲۵ گرم کوبیده ی آن را با  ۱۰۰ گرم عسل مخلوط کنید و روزی یک قاشق غذاخوری از آن را بخورید.
- برای افزایش شیر و درمان سیاتیک (درد کمر تا زانو)، به مدت چهل روز هر روز نصف استکان آب جوشانده ی آن را بنوشید.
- برای درمان بواسیر، سوخته ی آن را با رب مورد مخلوط کرده و بخورید.
- برای تسکین درد رحم و دردهای پس از زایمان، آن را بکوبید و با عسل و روغن مخلوط کرده و بخورید.
- برای تسکین درد سینه با آب جوشانده ی آن بخور دهید.
- برای درمان لک های بهق، لک های سفید بدن (برص) و زگیل، آن را بکوبید و هر شب بر روی موضع بمالید و روزی چند بار هم آن را بو کنید.
- به عنوان ادرار آور و نیز برای درمان تب های کهنه ی رطوبی، سختی خروج ادرار، سنگ کلیه و ناراحتی های تنفسی، ۱۰ گرم سیاه دانه را با مقداری آب نیمه گرم و عسل مخلوط کنید و بخورید.
- برای گلگون کردن رنگ رخساره، مدتی هر روز صبح ناشتا مقداری از آن را در روغن حیوانی سرخ کرده و بخورید.
- برای از بین بردن بعضی از انگل های دستگاه گوارش، آن را با سرکه دم کنید و بخورید.
- برای درمان زکام که با عطسه ی بسیار همراه است، سرخ کرده ی آن را بکوبید، بعد در روغن زیتون ریخته تا چند جوش بخورد، سپس چند قطره از آن را در بینی بچکانید.
- برای درمان جوش غرور، آن را نرم بسایید، بعد با سرکه مخلوط کرده و هر شب بر جوش های بدن بمالید و صبح با آب گرم آن ها را بشویید.
- برای درمان سودا، کوبیده ی آن را با گلاب مخلوط کرده و ضماد کنید.
- برای فروکش کردن تاول های پوست و درمان آبسه، روماتیسم، ورم گوش، زخم بینی و سردرد، آن را بکوبید و با روغن کنجد مخلوط کرده و ضماد کنید.
- برای درمان فردی که زردی دارد و رنگ چشم های او زرد شده است، چند عدد از آن را در شیر به مدت یک ساعت خیس کنید، بعد بسایید و در بینی او بچکانید.
- برای رویش مو و جلوگیری از ریزش آن، پودر آن را با حنا و روغن سوسن مخلوط کنید و بر روی ناحیه ای که موی آن ریخته است بگذارید.

خواص درمانی سیاهدانه

-این گیاه ملین، محرک، مسهل، ضد نفخ، ادرار آور، قاعده آور، گرم کننده و خشک کننده ی رطوبت ها، ضد سرفه، ضد آسم، ضد التهاب، ضد کرم، ضد بلغم، بی حس کننده ی موضعی، شیر افزا، آنتی سپتیک (ضد عفونی کننده قوی) و باز کننده ی عروق است و از آن برای گرم کردن روده ها، جلو گیری از سودا، تقویت دستگاه گوارش، تنظیم فشار خون، ترمیم ضعف بدن، رفع مسمومیت های خون، تقویت زنان پس از زایمان، خارج کردن جنین زنده یا مرده، برطرف کردن عوارض گزیدگی رتیل، گلگون کردن رنگ رخساره، از بین بردن بعضی از انگل های دستگاه گوارش، فروکش کردن تاول های پوست، رویش مو و جلوگیری از ریزش آن بوده و نیز  برای درمان سودا، بزرگ بودن کبد، تهوع، شکم درد، یبوست، سرفه ی سرد، استسقا، یرقان، ناراحتی طحال، قولنج نفخی، درد پشت سر ناشی از غلبه ی بلغم، سیاتیک (درد کمر تا زانو)، بواسیر، درد رحم و دردهای پس از زایمان، درد سینه، لک های بهق، لک های سفید بدن (برص)، زگیل، تب های کهنه ی رطوبی، سختی خروج ادرار، سنگ کلیه، زکام رطوبی و زکامی که با عطسه ی بسیار همراه است، جوش غرور،دفع گازهای معدی، بیماری های نزله ای دستگاه تنفسی، آبسه، روماتیسم، ورم معده، ورم گوش، وزوز گوش، زخم بینی، سردرد، غلظت خون، التهاب مفصلی و پارکینسون استفاده می شود. این گیاه به عنوان ادویه در صنایع غذایی و مصارف خانگی نیز کاربرد دارد.
توضیحات تکمیلی
دانه ی گیاهی است از خانواده ی Ranunculaceae که دو گونه می باشد: ۱. سیاه دانه ی مزروع: گیاهی است علفی و یک ساله، پوشیده از کرک ظریف یا بدون کرک، دارای ساقه ای افراشته و منشعب به ارتفاع ۱۵ تا ۳۰ سانتی متر، برگ های نخی شکل و تقسیم شده با بریدگی های خیلی عمیق به طوری که برگ را به صورت تعدادی نوار باریک در می آوردند، گل های منفرد و سفید رنگ و دانه های ریز، سیاه رنگ و گرد با سطحی ناصاف. این دانه ها به صورت له شده بوی زیره دارند و پس از کنده شدن پوسته ی رویی، مغز سفید رنگ و روغنی آن ها نمایان می شود که بسیار خوشبو است. همچنین آن را روی نان می ریزند و در بعضی مناطق به عنوان ادویه نیز استفاده می کنند. دانه اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهد.جوهر این گیاه خاصیت دارویی دارد. زمان گل دادن این گیاه آخر اردیبهشت تا تیر ماه است ودانه ها را در ماه های تیر و مرداد جمع آوری می کنند. این گیاه در ایران در اراک و اصفهان می روید و در سایر نواحی هم پرورش می یابد. ۲. سیاه دانه ی وحشی یا دشتی: گیاهی است علفی، یک ساله و خیلی کوتاه، دارای برگ هایی شبیه سیاه دانه ی مزروع با تقسیمات باریک نخی، گل های آبی رنگ با خطوط سبز رنگ، دانه های بیضی شکل به رنگ سیاه و به ابعاد ۱ تا ۲ میلیمتر. این گونه اغلب در مزارع غلات و نقاط متروک در اروپا، آفریقای شمالی، آسیای صغیر و آسیا می روید. در ایران نیز در آذربایجان و مناطق شمالی (شمال لوشان) می روید و به طور پرورشی نیز کاشته می شود.