مامیران - ریشه

گیاهی است از خانواده Papaveraceae، علفی، چند ساله، منشعب، به رنگ سبز تیره، با شیره ی نارنجی رنگ، دارای ساقه ای منشعب، برگ هایی به رنگ سبز مایل به کبود و تخم مرغی شکل که حاشیه ی آن ها دندانه های هلالی شکل دارد، گل آذین چتر مانند که دارای 2 تا 6 گل زرد رنگ است، میوه هایی به شکل کپسول کشیده و دانه های سیاه رنگ.

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف مامیران - ریشه : ...
    هشدار مامیران - ریشه : ...
    خواص درمانی مامیران - ریشه : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف مامیران - ریشه

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

محصول مورد استفاده مامیران - ریشه

ریشه

نام علمی مامیران - ریشه

Chelidonium majus L.

نام رایج انگلیسی مامیران - ریشه

Greater celandine

نام های دیگر مامیران - ریشه

مامیران کبیر – مامیرون – میرمیران – مرمیران – حشیشه الصفراء – حشیشه الخطاطیف – عروق الصباغین

خانواده مامیران - ریشه

Papaveraceae

هشدار مامیران - ریشه

- این گیاه سمی است و مقدار زیاد آن در مصارف داخلی ممکن است حتی موجب مرگ شود. - مصرف مداوم یا بیش از حد مجاز موجب بالا رفتن فشار خون و به دنبال آن کاهش فشار خون توأم با صدماتی به قلب، مراکز اعصاب و کنترل عضلات جدار رگ های خونی می شود. همچنین می تواند موجب تشنج و فلج ماهیچه ها گردد. - در مصرف موضعی ممکن است باعث تحریک پوست شود. در مصرف خارجی معمولا علایم مسمومیت ظاهر نمی شود ولی از مصرف خارجی شیرابه ی تازه ی گیاه روی مخاط حساس مثل چشم به دلیل عوارض موضعی شدید باید اجتناب کرد. - مصرف زیاد گیاه باعث تحریکات شدید دستگاه گوارش و منجر به تهوع و اسهال خونی می شود ولی به دلیل طعم و بوی نامطبوع ایجاد مسمومیت با آن نادر است. - بیش از 500 گرم مامیران لازم است تا در دام و اسب ایجاد مسمومیت کند. - از مصرف این گیاه در دوران بارداری خودداری نمایید.

نحوه مصرف درمانی مامیران - ریشه

برای درمان زگیل، آن را بکوبید و هر شب ضماد کنید. - به عنوان ادرار آور و ملین، 15 تا 50 گرم آب دم کرده ی آن را در یک لیتر آب انگور مخلوط کنید و هر روز صبح یک ششم از آن را بنوشید. -برای درمان زخم های چرکین یا خنازیری، زخم هایی با منشاء فقدان ویتامین c و بیماری های جلدی نظیر سودا، ریشه تازه و له شده آن را بر روی موضع قرار دهید.

خواص درمانی مامیران - ریشه

- ریشه ی این گیاه ادرار آور و ملین است و از آن برای درمان زگیل استفاده می شود.

فصل برداشت مامیران - ریشه

پاییز,زمستان
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از خانواده Papaveraceae، علفی، چند ساله، منشعب، به رنگ سبز تیره، با شیره ی نارنجی رنگ، دارای ساقه ای منشعب به ارتفاع 30 تا 90 سانتی متر، برگ هایی به رنگ سبز مایل به کبود و تخم مرغی شکل که حاشیه ی آن ها دندانه های هلالی شکل دارد، گل آذین چتر مانند که دارای 2 تا 6 گل زرد رنگ است، میوه هایی به شکل کپسول کشیده و دانه های سیاه رنگ. اندام هوایی مامیران قسمت دارویی گیاه را تشکیل می دهد که در هنگام گل دادن جمع آوری می شوند. این اندام شامل: تکه ساقه های تو خالی و ته گرد به رنگ قهوه ای مایل به سبز، خرده های بسیار نازک از برگ ها به رنگ سبز - آبی، گل های بسیار شکننده ی زرد رنگ و میوه ی کپسولی شکل است. بوی این اندام مخصوص، نامطبوع و طعم آن تلخ و گاه تند است. در طب سنتی و طب هموپاتی ریشه و ریزوم ستبر و مخروطی شکل و شیرابه ی زرد و طلایی رنگ گیاه نیز در مقادیر مناسب مصرف می شود. قسمت هوایی مامیران را در حد فاصل فروردین تا شهریور یعنی زمان گلدهی گیاه جمع آوری می کنند. گفتنی است که ریشه ی گیاه را در صورت لزوم از مهر تا آبان یا از اسفند تا فروردین قبل از جوانه زدن گیاه جمع آوری می نمایند. کلیه قسمت های گیاه و شیرابه اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند که ریشه آن موثرتر از سایر قسمت ها به نظر می رسد. این گیاه روی دیوارهای کهنه، کنار ساختمان ها و در زمین های بایر به صورت خودرو رشد می کند و به صورت وسیعی در اروپا، آسیای شمالی و مرکزی می روید. در ایران نیز در مناطق شمالی از جمله گرگان، گیلان و مازندران رویش دارد. "