بولاغ اوتی

گیاهی است از خانواده ی Cruciferae، پایا، آبزی، دارای برگ های بدون کرک به رنگ سبز تیره، گل های سفید رنگ و خوشه ای و ساقه های خوابیده، خزنده، ضخیم و گوشتی که ریشه های سفید و کوچک از نقاط مختلف آن می رویند. دانه اش قهوه ای رنگ، مدور و واقع در دو ردیف در داخل میوه است.

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف بولاغ اوتی : ...
    طبع بولاغ اوتی :
    هشدار بولاغ اوتی : ...
    خواص درمانی بولاغ اوتی : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف بولاغ اوتی

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع بولاغ اوتی

گرم و خشک

فصل برداشت بولاغ اوتی

بهار

محصول مورد استفاده بولاغ اوتی

گیاه کامل

نام علمی بولاغ اوتی

Nasturtium officinale, Nasturtium fontanum Asch.

نام رایج انگلیسی بولاغ اوتی

Watercress, Agriao, Berro, Selada-Air, Cresson

نام های دیگر بولاغ اوتی

علف چشمه - آب تره - تیزک آبی - جرجیرالماء - سیزاب - بهقان - بولاغوتی - همیشه جوان - بولاغ اودی - بالاغوتی - علف چشمه - سلماچو - کورتین - جیر جیر آبی - ذره الماء - قره العین - کرفس الماء - ترتیزک آبی - شاهی آبی

خانواده بولاغ اوتی

Brassicaceae, Cruciferae

هشدار بولاغ اوتی

- قبل از خوردن باید کاملا ضد عفونی گردد چون محیط رشد این گیاه پر از میکروب و انگل هست. 
- به علت داشتن مواد گوگردی ممکن است در بعضی از افراد اسپاسم های دردناک مثانه ایجاد کند. 
- کودکان زیر چهار سال به صورت خام استفاده نکنند.
 - در بعضی اشخاص موجب تشنجات دردناک مثانه و در برخی موارد بند آمدگی ادرار می شود.
 - در زنان باردار موجب تشنج در رحم و در نتیجه باعث سقط جنین می شود.
 - خشک شدن تدریجی و زرد شده ساقه و گواتر سمی به وجود می آورد.
 - مصرف خام این گیاه، گاهی عوارضی مشابه مسمومیت های حاصل از اغذیه فاسد را پیش می آورد.

نحوه مصرف درمانی بولاغ اوتی

 - به عنوان قاعده آور، محرک هاضمه، اشتها آور، خلط آور، تب بر، ضد انگل و برای افزایش ترشح ادرار، خرد کردن سنگ کلیه، تحلیل نفخ و بادهای غلیظ معده و روده ها، باز کردن گرفتگی ها و انسداد، گرم کردن بدن و معده، کاهش درد پهلو، توقف خونریزی از هر عضو، کاهش قند در ادرار افراد دیابتی و درمان درد طحال، دل پیچه، زخم روده، بیماری های مزمن ریه، برونشیت مزمن، بیماری های مجاری ادرار، استسقا، روماتیسم، نقرس و دیابت، آن را مصرف کنید.
- در استعمال خارجی برای درمان زخم های اسکوربوتی، له شده ی آن را استفاده کنید.
- به عنوان مدر، می توان نصف لیوان شیره گیاه را با هم وزن آن روغن بادام یا روغن زیتون، مخلوط نموده، مصرف نمایید.
- برای درمان ریزش موی سر، ۱۰۰ گرم شیره تازه علف چشمه، ۱۰۰ گرم الکل ۹۰ درجه، ۱۰ قطره اسانس ژرانیوم را با شیره تازه آن مخلوط کرده و بر روی موضع استفاده نمایید.
- برای درمان لکه های پشت دست، صورت و ناحیه ی گردن( کک و مک )، ۳ واحد شیره گیاه را با یک واحد عسل به خوبی مخلوط کرده، محلول حاصل را به صورت لوسیون، با پنبه به پوست بمالید و پس از خشک شدن، با آب بشویید.
 - به عنوان تصفیه کننده خون، شیره تازه علف چشمه، شیره کاسنی، شاه تره و کاهو را به مقدار مساوی مخلوط کرده، مصرف نمایید. به عنوان ضد اسکوربوت و مقوی معده، به صورت خام مصرف شود.

خواص درمانی بولاغ اوتی

قاعده آور، ادرار آور، اشتها آور، خلط آور، تب بر، ضد انگل، کاهنده فشار خون، کرم کش، آرام کننده دردهای عصبی، محرک هاضمه، تقویت کننده عمومی بدن، تصفیه کننده خون، ضد عفونی کننده قوی، ضد اسکوربوت (نوعی بیماری ناشی از کمبود ویتامین C با عوارضی از قبیل: بی اشتهایی، کم خونی، ضعف، تورم و التهاب لثه ها و خونریزی زیر پوستی) و غنی از مواد معدنی (مثل فسفر، ید، آهن و ویتامین ها) است. از این گیاه برای افزایش ترشح ادرار، خرد کردن سنگ کلیه، تقویت پیاز مو، بهداشت پوست، رفع لکه های پشت دست، صورت و ناحیه گردن( کک و مک )، تحلیل نفخ و بادهای غلیظ معده و روده ها، باز کردن گرفتگی ها و انسداد، کرم کردن بدن و معده، کاهش درد پهلو، توقف خونریزی از هر عضو، کاهش قند در ادرار افراد دیابتی و درمان درد طحال، دل پیچه، زخم روده، بیماری های مزمن ریه، برونشیت مزمن، نزله های ششی مزمن، اولسرهای خنازیری، زخم های چرکین، بیماری های مجاری ادرار، استسقا، روماتیسم، نقرس، دیابت، زردی، بیماری های کلیه، طحال و کلیه، زخم های اسکوربوتی، خارش های مهبلی، بیماری های پوستی، آسم، ریزش مو و اگزما استفاده می شود.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده ی Cruciferae، پایا، آبزی، دارای برگ های بدون کرک به رنگ سبز تیره، گل های سفید رنگ و خوشه ای و ساقه های خوابیده، خزنده، ضخیم و گوشتی که ریشه های سفید و کوچک از نقاط مختلف آن می رویند. دانه اش قهوه ای رنگ، مدور و واقع در دو ردیف در داخل میوه است. نمونه هایی از این گیاه که در ارتفاعات زیاد به سر می برند، معمولا طعمی تلخ دارند، برعکس نمونه هایی از آن ها که در اعماق زیاد آب می رویند، طعم تند خود را از دست می دهند. این گیاه به صورت خام در سالاد و یا مانند سبزی خوردن مصرف می شود. تمام بخش های این گیاه به صورت تازه، اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند. برای پرورش آن باید دانه گیاه را در هنگام بهار، در حاشیه جریان های ملایم آب پاشید. موقع برداشت محصول، زمانی است که گیاه دارای گل باشد، زیرا فقط در این موقع است که گیاه دارای حداکثر اسانس می باشد. پخته شده این گیاه بخشی از خواص خود را از دست می دهد. علف چشمه، در آبی که ترکیبات آهن و ید داشته باشد، پرورش می یابد. شیره علف چشمه، پادزهر نیکوتین است. این گیاه معمولا در چشمه سارها و مجاری آب و گاهی در باتلاق ها می روید. در ایران نیز در مناطق مختلف از جمله در راه چالوس، کرج، ارتفاعات سیاه بیشه، اطراف تهران، ری، مناطق شمال گیلان، آذربایجان، شیراز و بوشهر انتشار دارد.