ترخینه

ترخینه را می‌توان یکی از کهن ترین غذاهای نیمه ‌آماده ایرانی به شمار آورد که از خیساندن بلغور گندم یا جو در دوغ ترش و سبزی های معطر بومی تهیه می شود. ترخینه جامد به دلیل قرار گرفتن در زیر حرارت خورشید بسیار خشک و سخت می شود.

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف ترخینه :
    طبع ترخینه :
    خواص درمانی ترخینه : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف ترخینه

خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع ترخینه

معتدل خشک

محصول مورد استفاده ترخینه

سایر

نام های دیگر ترخینه

ته ‌رخینه - ته ‌رخنه - ته ‌رخوانه - دوینه - کشگینه - ترینه 

نحوه مصرف درمانی ترخینه

طرز تهیه آش ترخینه:
ترخینه: سه عدد
عدس، نخود و لوبیا (به دلخواه): ۱ پیمانه
سبزی آش (جعفری، گشنیز، تره، اسفناج یا برگ چغندر، اسفناج (یا سبزی دلخواه) 
پیاز درشت خرد شده: ۱ عدد
بلغور گندم: ۱۰۰ گرم
نمک و زرد چوبه: به مقدار لازم

روش آماده سازی:
ترخینه ها را با آب سرد خوب بشویید تا  کاملا تمیز شوند سپس آن ها را در ظرف لعابی یا مسی بریزید سپس  آب جوش را به ترخینه ها اضافه کنید تا روی آن‌ها را بپوشاند. حبوباتی که دوست دارید را به ترخینه اضافه کنید. بلغور گندمی را که مقداری با آب نیم پز شده به بقیه مواد اضافه کنید. در مرحله بعدی، سبزی آش یا اسفناج خرد شده را همراه با پیاز داغ به مواد اضافه کرده، نمک و زرد چوبه را نیز بیفزایید. هرچقدر زمان بیشتری برای پخت داشته باشیم، آش  ترخینه های خشک بیشتر لعابی می شوند و دوغ آن بیشتر بیرون می آید و به اصطلاح آش جا افتاده می شود. 

خواص درمانی ترخینه

سرشار از پروتئین، آنتی‌بیوتیک‌، ویتامین، کلسیم، منیزیم، فسفر و ویتامین D، مقوی عضلات بدن، انرژی زا، مستحکم کننده دندان ها و استخوان ها، مقوی بینایی، خون ساز، مقوی قلب و عروق، غذای مقوی برای زنان باردار، مقوی گوارش، تقویت کننده حافظه است و از آن برای درمان سرماخوردگی، آنفولانزا، ضعف عمومی بدن، کم خونی شدید، افسردگی، آلزایمر، پوکی استخوان استفاده می کنند.

توضیحات تکمیلی
ترخینه را می‌توان یکی از کهن ترین غذاهای نیمه ‌آماده ایرانی به شمار آورد که از خیساندن بلغور گندم یا جو در دوغ ترش و سبزی های معطر بومی تهیه می شود. ترخینه جامد به دلیل قرار گرفتن در زیر حرارت خورشید بسیار خشک و سخت می شود و معمولاً به اندازه یک همبرگر دست ‌ساز یا کوچکتر از آن ساخته می شود. ترخینه جامد بعد از خیس خوردن در آب جوش کم‌کم به صورت یک سوپ در می‌آید. می توان گفت نحوه آماده سازی آن مانند سوپ ‌های آماده امروزی است. زادگاه اصلی این غذا لرستان بوده که مصرف آن علاوه بر این استان در کرمانشاه، کردستان، ایلام، مرکزی، همدان و آذربایجان غربی، مخصوصا در روزهای سرد سال بسیار مرسوم است.