بذر گلرنگ



گیاهی است از خانواده ی Compositae، دارای ساقه ای به ارتفاع ۳۰ تا ۶۰ سانتیمتر با برگ های دندانه دار، شکل ظاهری پهنک برگ آن عاری از تار و دارای شبکه ای از رگبرگ های کاملا برجسته در سطح تحتانی است. گل های آن عموما لوله ای و دارای رنگ زرد مایل به قرمز و در نتیجه زرد نارنجی است. میوه اش به صورت فندقه، سفید رنگ است.


ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف بذر گلرنگ :
    طبع بذر گلرنگ :
    خواص درمانی بذر گلرنگ : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف بذر گلرنگ

خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع بذر گلرنگ

گرم و تر

محصول مورد استفاده بذر گلرنگ

تخم

نام علمی بذر گلرنگ

Carthamus tinctorius L.

نام رایج انگلیسی بذر گلرنگ

Bastard saffron, African safforn, Saffron thistle, Safflower

نام های دیگر بذر گلرنگ

تخم گلرنگ - گلرنگ مقدس - زعفران تقلبی - تخم زردک - کاغاله - کاجیره - کاژیره - کازیره - بهرامه - بهرمان - تخم کافشه - تخم کوشه - احریض - عصفر - قرطم

خانواده بذر گلرنگ

Compositae

نحوه مصرف درمانی بذر گلرنگ

- به عنوان درخشان کننده ی رنگ رخسار، مقوی باه، زیاد کننده ی اسپرم و برای درمان نفخ، استسقا، اغما و فلج های ناگهانی حاصل از خونریزی مغزی یا آپوبلکس آن را بخورید.
 - برای درمان غلبه اخلاط و نیز به عنوان مسهل بلغم خام و مواد سوخته مغز آن را داخل آش ماش یا آش نخود ریخته و بخورید.
 - برای کاهش تب بلغمی شیره ی آن را که مغز فلوس کوبیده در آن حل شده باشد را بخورید.
 - به عنوان ملین و مسهل و نیز برای درمان استسقا 20 گرم از آن را بکوبید و شیره کش کنید، بعد شکر سرخ را در آن حل کرده و بخورید.
 - برای درمان عفونت سینه، صاف کردن صدا و درمان بیماری های سینه ای سرد، شیره ی آن را بگیرید و با آبی که در آن انجیر خیس شده باشد مخلوط کرده، بعد با شکر و عسل شیرین کنید و بخورید. 
* مصلح آن انیسون و شیرینی می باشند.

خواص درمانی بذر گلرنگ

ملین، مسهل، ضد نفخ، درخشان کننده ی رنگ رخسار، مقوی باه، زیاد کننده ی اسپرم، مسهل بلغم خام و مواد سوخته است و برای اعتدال اخلاط، کاهش تب بلغمی، پاک کردن سینه، صاف کردن صدا و نیز درمان استسقا، اغما، فلج های ناگهانی حاصل از خونریزی مغزی (آپوبلکس) و بیماری های سینه ای سرد کاربرد دارد.
توضیحات تکمیلی



گیاهی است از خانواده ی Compositae، دارای ساقه ای به ارتفاع ۳۰ تا ۶۰ سانتیمتر با برگ های دندانه دار با دندانه های منتهی به خارهای ظریف و نوک تیز دارد. شکل ظاهری پهنک برگ آن که از طرفی عاری از تار و از طرف دیگر دارای شبکه ای از رگبرگ های کاملا برجسته در سطح تحتانی است، بهترین وسیله ی تشخیص این گیاه می باشد. از اختصاصات آن این است که کاپیتول هایی منفرد و محصور در براکته هایی با ظاهر برگ مانند دارد. کناره ی براکته های مذکور نیز مانند برگ گیاه، دارای خارهای ظریف و گاهی نیز در بعضی از فرم های پرورش یافته، عاری از آن است. گل های آن عموما لوله ای و دارای رنگ زرد مایل به قرمز است ولی تدریجا، زرد نارنجی می شود. میوه اش به صورت فندقه، سفید رنگ و دارای دسته تار نازک در قسمت انتهايی است. پرورش این گیاهان مخصوصا گونه اصلی، با کاشتن دانه (میوه) آن ها صورت می گیرد. گل و دانه (میوه) این گیاه، اندام دارویی آن را تشکیل می دهند. اگر روغن دانه ی این گیاه هیدروژنه شود، نوعی مارگارین بسیار مرغوب، فاقد بو و طعم از آن به دست می آید. روغن دانه ی این گیاه اثر خشک شونده ی قوی دارد و در نقاشی برای رنگ کاری روشن و سفید بسیار خوب است زیرا بر اثر کهنه شدن رنگ زرد پیدا نمی کند. منشاء اولیه ی آن در عربستان بوده و از آنجا تدریحا پراکنده شده است، در ایران نیز در خراسان، تبریز، تفرش، آذربایجان و اصفهان می روید.