پرسیاوشان

گیاهی است از خانواده Polypodiaceae، دارای برگ هایی با بریدگی های عمیق، به رنگ سبز روشن و در انتها باد بزنی شکل شبیه گشنیز با دم برگی دراز و سیاه شبیه مو و ساقه ای به رنگ مایل به بنفش.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف پرسیاوشان : ...
    طبع پرسیاوشان :
    هشدار پرسیاوشان : ...
    خواص درمانی پرسیاوشان : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف پرسیاوشان

بخور,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع پرسیاوشان

گرم و خشک

فصل برداشت پرسیاوشان

بهار,تابستان

محصول مورد استفاده پرسیاوشان

برگ

نام علمی پرسیاوشان

Adiantum capillus-veneris L.

نام رایج انگلیسی پرسیاوشان

common maidenhair, Southern maidenhair fern, black maidenhair fern, maidenhair fern, venus hair fern

نام های دیگر پرسیاوشان

پر سیاوش - پر سیاوحش - گیسو پری - ساق الاسود - شعرالارض - شعر الجبال - شعر الجن - جعده القنا - کاپیلر - کزبره البئز - سنبل - پاباریک - شعرالجبار - شعرالخنازیر - ایوصیف - بالدیری قره

خانواده پرسیاوشان

Pteridaceae or Adiantaceae

هشدار پرسیاوشان

- تاثیر درمانی پر سیاوشان حداکثر تا ۶ ماه پس از چیدن آن است. از این رو موقع استفاده از گیاه خشک شده دقت کنید که عمر آن از ۶ ماه نگذشته باشد.
 - بهتر است با عسل مصرف شود. 
- داروی خون سیاوش، پر سیاوشان نیست.

نحوه مصرف درمانی پرسیاوشان

- به عنوان تب بر، لطیف کننده، منضج (دارویی که موجب تسهیل خروج خلط از بدن می شود)، خشک کننده رطوبات و برای تنقیه سینه و شش، از بین بردن انگل های داخل شکم، باکتری ها و ویروس ها (مانند باسیل سیاه سرفه و ویروس هاری)، باز کردن عادت ماهیانه، دفع سنگ مثانه و درمان عفونت نزله ای مثانه، گریپ، نزله های ششی، برونشیت، درد سینه، یرقان، آسم و سرفه های مزمن و رطوبتی، ۱۰ گرم از آن را به همراه مقادیر نسبتا زیاد قند یا عسل مخلوط کرده، در یک لیتر آب جوش دم کنید و روزی سه فنجان از آب صاف کرده آن بنوشید. افزودن مقداری کافی شیر به این ترکیب، اثر نرم کنندگی آن را افزایش می دهد.

خواص درمانی پرسیاوشان

این گیاه تب بر، لطیف کننده، منضج (دارویی که موجب تسهیل خروج خلط از بدن می شود)، خشک کننده ی رطوبات، سم زدا (برای سم زدایی افراد دایم الخمر نیز استفاده می شود)، محرک گردش خون، خلط آور، معرق، گریپ، شیر افزا، مدر ضعیف، ضد شوره، نرم کننده پوست و مفید برای سینه، کبد و طحال است و از آن برای تنقیه سینه و شش، از بین بردن انگل های داخل شکم، باکتری ها و ویروس ها (مانند باسیل، سیاه سرفه و ویروس هاری)، باز کردن عادت ماهیانه، دفع سنگ مثانه، جلوگیری از آروغ زدن و نفخ معده، باز کردن گرفتگی بینی در مواقع سرماخوردگی و زکام، رفع اسهال و جمع کردن شکم، تقویت موها، تحلیل ورم بیضه و درمان عفونت نزله ای مثانه، نزله های حاد و مزمن، برونشیت، درد سینه، یرقان، سرفه های مزمن و رطوبتی، آسم، خفقان، مار گزیدگی، معده درد عصبی و جوش های دوران بلوغ استفاده می شود. در گذشته نیز از این گیاه برای درمان سرفه و علایم سرماخوردگی و ریزش منطقه ای مو استفاده می شده است.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده ی سرخس ها و تیره ی Polypodiaceae، علفی، چند ساله، پایا، باریک و فلس دار، دارای برگ هایی با بریدگی های عمیق، به رنگ سبز روشن و در انتها باد بزنی شکل شبیه گشنیز با دم برگی دراز و سیاه شبیه مو، ساقه ای به رنگ مایل به بنفش و ساقه ی زیر زمینی خزنده که ریشک های بسیار باریک و نازک به آن متصل هستند. 

قسمت های مورد استفاده ی درمانی این گیاه کلیه ی اندام هوایی آن است که بوی ضعیف ولی محسوس و طعم گس و ناپسند دارند.

اندام هوایی گیاه را در اواخر بهار و اوایل تابستان جمع آوری و در سایه خشک نموده و به بازار عرضه می کنند.

این گیاه در اروپا، آسیا، آمریکای شمالی و برخی مناطق دیگر دنیا می روید. در ایران نیز در اکثر مناطق نسبتا گرم، مرطوب و سایه دار و کم نور کنار چاه ها، در غارها به ویژه در مناطق شمالی از جمله مازندران، گرگان، گیلان، رشت، تهران، بلوچستان، بندر گز، پیر بازار در مناطق شرق، کوه که رود در غرب و شهبازان در نواحی جنوب غربی ایران یافت می شود. 

-پر سیاوش اثر درمانی قوی در درمان اشخاص بالغ ندارد ولی در مداوای اطفال نتایج مفیدی داشته است.