ریشه پنیرک

گیاهی است از خانواده ی Malvaceae که دارای دو نوع کبیر و صغیر می باشد و دانه های آن درون میوه هایی به شکل کپسول قرار دارند.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف ریشه پنیرک :
    طبع ریشه پنیرک :
    خواص درمانی ریشه پنیرک : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف ریشه پنیرک

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی)

طبع ریشه پنیرک

سرد و تر

فصل برداشت ریشه پنیرک

تابستان

محصول مورد استفاده ریشه پنیرک

ریشه

نام علمی ریشه پنیرک

Malva parviflora L.

نام رایج انگلیسی ریشه پنیرک

cheeseweed, cheeseweed mallow, least mallow, little mallow, small-flowered mallow

نام های دیگر ریشه پنیرک

ختمی خبازی - نان کلاغ - گل خیر - پین دیره - حباجی - خبازی - خبیز - خیرو - ملوخیا - ختمی معطر - ختمی کوچک - ختمی مشک بو

خانواده ریشه پنیرک

Malvaceae, the mallows

نحوه مصرف درمانی ریشه پنیرک

ریشه پوست کنده و شسته شده گیاه را هنگام دندان در آوردن کودکان، برای تسهیل رویش دندان ها به آن ها می دادند.
 -برای رفع التهاب های سطحی بدن، جوش صورت و دانه های پوستی، تسکین درد و ناراحتی های محل جوش و دانه، ریشه و برگ له شده پنیرک را بر روی عضو قرار دهید. 
-برای درمان نارحتی های ناشی از تابش خورشید و آفتاب زدگی، ۵۰ گرم گل را در ۱ لیتر آب جوشانده و در محل سوختگی استعمال شود.

خواص درمانی ریشه پنیرک

تسهیل در رویش دندان کودکان، رفع التهاب های سطحی بدن، جوش صورت و دانه های پوستی، تسکین درد و ناراحتی های محل جوش و دانه
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده  Malvaceae که دارای دو نوع کبیر و صغیر می باشد:

۱) نوع کبیر: گیاهی است علفی، پایا، دو ساله، دارای ساقه ای راست و پوشیده از کرک به ارتفاع ۴۰ تا ۸۰ سانتی متر، برگ های متناوب با دم برگ بلند و بریدگی های عمیق که برگ را به ۵ تا ۷ قسمت تقسیم می کنند، گل های درشت به رنگ قرمز مایل به بنفش که در ماه های اردیبهشت تا تیر ظاهر می شوند، ریشه ای عمودی، کمی زخیم، گوشت دار، سفید رنگ و آب دار و میوه هایی به شکل کپسول گرد و مدور که در هر کدام از خانه های متعدد و مشخص آن یک دانه قرار دارد. برگ، گل، ریشه و تخم اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند. گونه ای از این گیاه در ایران می روید از جمله در نواحی البرز، کرج، کن، آذربایجان (نزدیک تبریز)، بیلغان، خوی (قراچال و کوه های گرد)، اراک، خراسان (کوپه داغ، قوچان و بین تربت حیدریه و اسد آباد مشهد)، جنوب شیراز، کرمان و بلوچستان.

۲) نوع صغیر: این گونه به ارتفاع حدودا یک وجب و حداکثر نیم متر است و دارای برگ های گرد و گل های سفید رنگ با رگه های قرمز می باشد. این برگ و گل ها در تمام قسمت ها کوچک تر از نوع کبیر اند. این گیاه نیز در اغلب مناطق ایران می روید از جمله دامنه های البرز، اطراف تهران، اطراف گیلان، آستارا، آذربایجان، دلیجان، نزدیک تبریز و خوی، اصفهان، سمنان، اراک، خراسان (قوچان و کوپه داغ)، جزیره قشم، بندر عباس، کرمان و بلوچستان. بهترین زمان جمع آوری گیاه در تابستان هنگام شکفتن گل ها است. کیفیت دارویی گل ها پایین است اما برگ ها خواص دارویی قابل توجهی دارند. از گل ها بیشتر جهت بهبود رنگ و طعم دم کرده های گیاهی مختلف و نیز به عنوان حجم دهنده استفاده می شود.