خارشتر

گیاهی است از خانواده ی Leguminosae، به شکل درختچه ای کوچک، گسترده بر روی زمین، به ارتفاع حداکثر یک متر، پر شاخه، دارای ساقه های خاردار، برگ های پرکرک و دندانه دار، میوه های کرک دار، دانه های قرمز رنگ به اندازه ی ارزن و ریشه ای عمیق که تا رسیدن به آب رشد می کند.

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف خارشتر : ...
    طبع خارشتر :
    خواص درمانی خارشتر : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف خارشتر

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),استنشاق,خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع خارشتر

گرم و خشک

محصول مورد استفاده خارشتر

برگ

نام علمی خارشتر

Alhagi maurorum Medik, Alhagi camelorum Fisch., Hedysarum alhagi L., Alhagi pseudalhagi

نام رایج انگلیسی خارشتر

Alhagi, camel thorn-bush, Caspian manna, Persian mannaplant

نام های دیگر خارشتر

شترخار - اشترخار - اشترغاز - اشترغار - شنز - ماخ - استرخار - علف ترنجبین - جواسا

خانواده خارشتر

Fabaceae, Leguminosae

نحوه مصرف درمانی خارشتر

- به عنوان مقوی، مسهل، دارویی مفید برای سینه و همچنین برای درمان تب های پی در پی، ضعف و بیماری های گوارشی، آب جوشانده ی آن را بنوشید.
 - برای درمان سرطان، هر روز آن را نرم بکوبید و روی ماست بپاشید و بخورید.
 - برای التیام زخم، جوشانده ی برگ یا گرد کوبیده ی آن را بر روی موضع بگذارید.
 - برای رفع سردرد مزمن، آب آن را صبح ناشتا در بینی بریزید و بعد از یک ساعت کمی روغن بنفشه استنشاق کنید.

خواص درمانی خارشتر

این گیاه ملین، خلط آور، مقوی، مسهل، محرک ترشح صفرا، ضد سرفه و مفید برای سینه، کبد و طحال است و از آن برای التیام زخم و درمان تپش قلب، یرقان، اسهال صفراوی، بی اشتهایی، تب های پی در پی، تب های عفونی کودکان، ضعف، بیماری های گوارشی، سرطان، سردرد مزمن، سنگ کلیه و بواسیر استفاده می شود.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده ی Leguminosae، به شکل درختچه ای کوچک، گسترده بر روی زمین، به ارتفاع حداکثر یک متر، پر شاخه، دارای ساقه های خاردار، خارهایی به طول ۱ تا ۳ سانتی متر، برگ های پرکرک و دندانه دار که هر دندانه به یک تیغ تیز منتهی می شود، میوه های کرک دار، کمی ضخیم، خمیده و اسفنجی که حاوی تخمدانی پوشیده از تارهای ابریشمی هستند، دانه های قرمز رنگ به اندازه ی ارزن و ریشه ای عمیق که تا رسیدن به آب رشد می کند. صمغ یا مان ترشح شده از این گیاه (ترنجبین)، عرق و روغن برگ آن خاصیت دارویی دارند. صمغ این گیاه "ترنجبین" یا "ترنگبین" (به معنی عسل تر) نام دارد و به طور طبیعی و یا بر اثر فعالیت حشره ای بر روی شاخه ها تولید می شود و به صورت گلوله های ریز و سفید رنگ (زرد و یا کمی متمایل به قهوه ای) بوده و طعم شیرین دارد. البته در صورت ناخالص بودن آن می توان خارهای نوک تیز و میوه های قرمز رنگ و تسبیحی شکل گیاه را در بین نمونه های موجود در بازار یافت نمود. این صمغ را در فصل تابستان و در فاصله ی ماه های مرداد و شهریور جمع آوری می کنند. این گیاه معمولا در نقاط خشک می روید و در هندوستان (بلوچستان و پنجاب) نیز انتشار دارد. در ایران نیز گونه هایی از آن به طور گسترده در مناطق جنوب و شرق در بلوچستان، بوشهر، کرمان، اهواز، سرخه، بجنورد، شیروان، سمنان، دامغان، اطراف قم، البرز و اطراف تهران دیده می شود.