روغن برگ خارشتر

گیاهی است از خانواده ی Leguminosae، به شکل درختچه ای کوچک، گسترده بر روی زمین، به ارتفاع حداکثر یک متر، پر شاخه، دارای ساقه های خاردار، برگ های پرکرک و دندانه دار، میوه های کرک دار، دانه های قرمز رنگ به اندازه ی ارزن و ریشه ای عمیق که تا رسیدن به آب رشد می کند.

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف روغن برگ خارشتر :
    خواص درمانی روغن برگ خارشتر :
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف روغن برگ خارشتر

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی)

محصول مورد استفاده روغن برگ خارشتر

روغن

نام علمی روغن برگ خارشتر

Alhagi maurorum Medik, Alhagi camelorum Fisch., Hedysarum alhagi L., Alhagi pseudalhagi

نام رایج انگلیسی روغن برگ خارشتر

Alhagi, camel thorn-bush, Caspian manna, Persian mannaplant

نام های دیگر روغن برگ خارشتر

شترخار - اشترخار - اشترغاز - اشترغار - شنز - ماخ - استرخار - علف ترنجبین - جواسا

خانواده روغن برگ خارشتر

Fabaceae, Leguminosae

نحوه مصرف درمانی روغن برگ خارشتر

- برای درمان روماتیسم، آن را بر روی موضع بمالید.

خواص درمانی روغن برگ خارشتر

برای درمان روماتیسم کاربرد دارد.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده ی Leguminosae، به شکل درختچه ای کوچک، گسترده بر روی زمین، به ارتفاع حداکثر یک متر، پر شاخه، دارای ساقه های خاردار، خارهایی به طول ۱ تا ۳ سانتی متر، برگ های پرکرک و دندانه دار که هر دندانه به یک تیغ تیز منتهی می شود، میوه های کرک دار، کمی ضخیم، خمیده و اسفنجی که حاوی تخمدانی پوشیده از تارهای ابریشمی هستند، دانه های قرمز رنگ به اندازه ی ارزن و ریشه ای عمیق که تا رسیدن به آب رشد می کند. صمغ یا مان ترشح شده از این گیاه (ترنجبین)، عرق و روغن برگ آن خاصیت دارویی دارند. صمغ این گیاه "ترنجبین" یا "ترنگبین" (به معنی عسل تر) نام دارد و به طور طبیعی و یا بر اثر فعالیت حشره ای بر روی شاخه ها تولید می شود و به صورت گلوله های ریز و سفید رنگ (زرد و یا کمی متمایل به قهوه ای) بوده و طعم شیرین دارد. البته در صورت ناخالص بودن آن می توان خارهای نوک تیز و میوه های قرمز رنگ و تسبیحی شکل گیاه را در بین نمونه های موجود در بازار یافت نمود. این صمغ را در فصل تابستان و در فاصله ی ماه های مرداد و شهریور جمع آوری می کنند. این گیاه معمولا در نقاط خشک می روید و در هندوستان (بلوچستان و پنجاب) نیز انتشار دارد. در ایران نیز گونه هایی از آن به طور گسترده در مناطق جنوب و شرق در بلوچستان، بوشهر، کرمان، اهواز، سرخه، بجنورد، شیروان، سمنان، دامغان، اطراف قم، البرز و اطراف تهران دیده می شود.