روغن دارچین

درختی است کوچک از خانواده ی Lauraceae، به ارتفاع ۵ تا ۷ متر، همیشه سبز، با تنه ای کوتاه، برگ های همیشه سبز، معطر، تخم مرغی شکل، نوک تیز با بافتی چرمی، گل های کوچک، کرم رنگ و خوشه ای شکل و میوه هایی کشیده و زیتونی شکل به رنگ آبی تیره.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف روغن دارچین : ...
    طبع روغن دارچین :
    خواص درمانی روغن دارچین : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف روغن دارچین

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),سایر,خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع روغن دارچین

گرم و خشک

فصل برداشت روغن دارچین

بهار,پاییز,زمستان

محصول مورد استفاده روغن دارچین

روغن مالی

نام علمی روغن دارچین

Cinnamomum verum J.Presl, Cinnamomum zeylanicum Blume, Laurus cinnamomum L., Cinnamomum cassia (L.) J.Presl, Cinnamomum aromaticum Nees,  Cinnamomum burmannii (Nees & T.Nees) Blume, Cinnamomum loureiroi

نام رایج انگلیسی روغن دارچین

Cinnamon, true cinnamon, Ceylon cinnamon, Sri Lanka cinnamon, Chinese cassia, Chinese cinnamon, Indonesian cinnamon, Padang cassia, Batavia cassia, korintje, Saigon cinnamon, Vietnamese cinnamon, Vietnamese ca

نام های دیگر روغن دارچین

القرفه - دارچین ‌اصل - دارچین سیلانی - القرفه الحقیقیه - القرفه السیلانیه - دارچین چینی - دارچین کاسیا - سلیخه - دارصینی -  القرفه الصینیه - دارچین اندونزی - القرفه الأندونيسيه - دارچین ویتنامی - دارچین سایگون - القرفه الفيتن

خانواده روغن دارچین

Lauraceae, laurel family

نحوه مصرف درمانی روغن دارچین

- برای تقویت هاضمه، تحلیل نفخ و گاز معده و رفع یرقان و بواسیر، آن را بخورید.
 - برای تسکین سردرد، سنگینی سر و دردهای رحمی، آن را بخورید و بر روی موضع نیز بمالید.
 - برای برطرف کردن سنگینی گوش، آن را در گوش بچکانید.
 - برای درمان رعشه، تب و لرز های بلغمی و سوداوی، عقرب زدگی، بواسیر، پریدن پلک چشم و همچنین تقویت دید آن، روغن دارچین را بر روی موضع بمالید.

خواص درمانی روغن دارچین

- برای تقویت هاضمه، تحلیل نفخ و گاز معده، برطرف کردن سنگینی گوش و درمان سردرد، سنگینی سر، دردهای رحمی، رعشه، تب و لرز های بلغمی و سوداوی، عقرب زدگی، بواسیر، یرقان، پریدن پلک چشم و همچنین تقویت دید آن کاربرد دارد.
توضیحات تکمیلی

درختی است کوچک از خانواده ی Lauraceae، به ارتفاع ۵ تا ۷ متر، همیشه سبز، با تنه ای کوتاه، برگ های همیشه سبز، معطر، تخم مرغی شکل، نوک تیز با بافتی چرمی، گل های کوچک، کرم رنگ و خوشه ای شکل و میوه هایی کشیده و زیتونی شکل به رنگ آبی تیره. پوست گیاه نیز که بخش دارویی آن را تشکیل می دهد، به رنگ خاکستری یا قهوه ای، فلسی شکل و در نمونه های مسن به صورت چوب پنبه ای است. از گیاهان ۴ تا ۱۰ ساله در ماه های فروردین تا آذر ماه برداشت محصول می کنند، همچنین گل های آن در ماه های بهمن تا اوایل فروردین ظاهر می شود. پوست خشک شده ی دارچین، به صورت قطعات لوله ای شکل در بازرگانی عرضه می شود. سطح خارجی آن ها رنگ حنایی و سطح داخلی آن رنگ تیره و قهوه ای دارد. بوی آن مطبوع و طعم آن گرم و شیرین است ولی به تدریج تند و سوزاننده می شود. برای جدا کردن پوست از ساقه، ابتدا برگ و شاخه های کوچک را برای مصارف اسانس گیری، قطع می کنند، سپس قسمت های سطحی شاخه های نسبتا قطور را با چاقو تراشیده، در مجاورت گره ها شکاف های طولی و عرضی روی شاخه ایجاد می کنیم. با وارد کردن ضرباتی با چوب بر روی شاخه ها، ناحیه ی پوست آن ها از استوانه ی مرکزی به سهولت جدا می شود. تکثیر آن با کاشتن دانه یا از طریق قلمه زدن و یا خوابانیدن شاخه ای از درخت در زمین، صورت می گیرد. اسانس دارچین، تنها قسمت مهم آن است که به مقدار ۰/۰۱ در پوست گیاه مذکور وجود دارد. رنگ این اسانس در صورت تازه بودن، زرد روشن ولی به مرور زمان به رنگ های زرد طلایی و سپس قهوه ای مایل به قرمز در می آید. دانه ها را در زمین هایی که کود کافی داشته باشند، در اوایل مرداد ماه می کارند. این گیاه در ایران رویش ندارد و در اراضی ساحلی، شنی، سیلیسی و آبرفتی رشد میکند، سریلانکا، جنوب شرقی هند، اندونزی و آمریکای جنوبی محل کشت این گیاه هستند و به طور عمده از سریلانکا، مالزی، ماداگاسکار و سیچلز صادر می گردد. تا آذر ماه برداشت محصول انجام می شود. دارچین انواع گوناگونی دارد از جمله: 1) :Cinnamomum verum دارچین ‌اصل یا دارچین سیلانی: از درخت دارچین سیلانی فقط پوست داخلی و نازک تنه را می برند و بعد به شکل رول در می آوردند. رول های دارچین سیلان از چند لایه تشکلیل شده و بسیار نرم و ترد هستند و به راحتی به صورت پودر در می آیند. دارچین سیلان دارای طعم و عطر ملایم تر و شیرین تری نسبت به دارچین چینی است و رنگ آن نیز روشن تر می باشد و شبیه رنگ نسکافه است. این نوع دارچین خواص درمانی بی نظیری نسبت به سایر گونه ها دارد. 2) :C. aromaticum دارچین چینی: از درخت دارچین چینی تمام لایه های پوست تنه بریده می شود، بافت آن سخت، محکم و چوبی است و به همین دلیل رول نمی شود و به صورت تکه های کوچک شکسته شده اند. رنگ آن نیز قهوه ای مایل به قرمز تیره است. تفاوت مهم دیگر آن در میزان ماده ای به نام کومارین (coumarin) است. دارچین چینی تقریبا حاوی ۵ میلی گرم کومارین در هر قاشق چای خوری است، در حالیکه دارچین سیلان تنها ردی از کومارین دارد. میزان مجاز توصیه شده روزانه برای مصرف کومارین، تنها ۰/۱ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن است، یعنی شما می‌توانید در طول روز، فقط نصف یک قاشق چایخوری از این دارچین را مصرف کنید. این ماده می تواند باعث مسمومیت و آسیب رساندن به کبد و کلیه شود. 3) :C. burmannii دارچین اندونزی: دارچین اندونزی نیز به صورت رول در می آید اما رول آن تنها از یک لایه تشکیل شده است و رنگ آن شبیه دارچین چینی و قهوه ای مایل به قرمز است. 4) :C. loureiroi دارچین ویتنامی این گیاه در ایران رویش ندارد و در چین، سریلانکا، جنوب شرقی هند، اندونزی و آمریکای جنوبی کشت می شود و به طور عمده از سریلانکا، مالزی، ماداگاسکار و سیچلز صادر می گردد.