آویشن باغی

برگ های گیاهی است از خانواده ی Labiatae که معطر، به رنگ سبز خاکستری، بیضی شکل، بسیار کوچک و اغلب کرک دار می باشند.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف آویشن باغی : ...
    طبع آویشن باغی :
    هشدار آویشن باغی : ...
    خواص درمانی آویشن باغی : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف آویشن باغی

بخور,جویدن,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع آویشن باغی

گرم و خشک

فصل برداشت آویشن باغی

بهار

محصول مورد استفاده آویشن باغی

برگ

نام علمی آویشن باغی

Thymus daenensis Celak, Thymus vulgaris

نام رایج انگلیسی آویشن باغی

Common Thyme , German thyme, garden thyme

نام های دیگر آویشن باغی

آویشن باریک - آویشم - اوشن - ایشن - زروه - صعتر - سعتر

خانواده آویشن باغی

Lamiaceae, Labiatae

هشدار آویشن باغی

- استفاده طولانی مدت یا مصرف زیاد آن عضله ی قلب را ضعیف کرده و ممکن است باعث سرگیجه، وزوز گوش، بزرگ شدن غده ی تیروئید و حجیم شدن زبان، از بین بردن چربی، خشکی چشم و در نتیجه کوری شود. 
- بر نظم قاعدگی مؤثر دانسته شده و لذا مقادیر زیاد آن نباید مصرف گردد. 
- تیمول موجود در گیاه باعث تحریک غشای مخاطی و پوست می گردد.
- علایم مسمومیت با تیمول شامل سرگیجه، حالت تهوع، درد در دستگاه گوارش، سردرد، اغما و ایست قلبی - تنفسی می باشد. 
-تیمول یا عصاره ی آویشن که در فرآورده های خمیر دندانی استفاده شده ممکن است باعث التهاب لب و زبان شود. 
- پرخونی و التهاب مزمن در پوست سر، از صابون و شامپوهای حاوی تیمول نیز گزارش گردیده است.
 - خانم های باردار و افراد دارای فشار خون بالا مصرف نکنند.

نحوه مصرف درمانی آویشن باغی

- برای تسکین گلو درد، ۵ تا ۱۰ گرم از گیاه را در یک لیتر آب دم کرده و غرغره کنید. همچنین می توانید برای تسکین درد عضلات، آن را بر روی موضع کمپرس کنید. 
- برای تقویت معده و دید چشم، تازه ی آن را به عنوان سبزی همراه با غذا بخورید.
 - برای تقویت کلیه و قوه ی باه (نیروی جنسی)، رفع فراموشی و درمان فلج، لقوه و صرع، ۱۰ گرم از کوبیده شده ی آن را همراه با عسل و آب گرم بخورید.
 - به عنوان ادرار آور، قاعده آور، عرق آور، نشاط آور، شیر افزا، ضد نفخ، قابض، مقوی، ضد قارچ، ضد انگل و برای خرد کردن سنگ مثانه، تسکین درد رحم، تقویت قلب، افزایش هوش، باز کردن گرفتگی روده، تحلیل ورم و خون منجمد شده در اثر سموم نباتی و حیوانی، خارج کردن جنین مرده و مشیمه (غشاء نوزاد انسان که هنگام تولد با آن از بطن مادر خارج می شود.) و درمان عفونت های ریوی، سرفه های پی در پی، سیاه سرفه، آسم، سرماخوردگی، برونشیت، زکام، آنژین، سردی ناشی از اعصاب یا سوء هاضمه، میگرن، لکنت زبان، سنگینی معده، دل درد، ورم روده، بیماری های پوستی، درد اعصاب، تشنجات عصبی، پرش موضعی، اختلالات کبدی، اسهال، ترشحات چرکی ادرار و حیض، سکسکه، قطره قطره ادرار کردن، کچلی، تبخال، دلهره و درد سیاتیک، ۱۵ تا ۲۵ گرم از خشک شده ی آن را در یک لیتر آب جوش دم کنید و هر روز ۵ تا ۶ فنجان از آن را به تدریج بنوشید.
 - برای برطرف کردن خستگی، ۲۰ تا ۳۰ گرم از ساقه های گل دار آن را در یک لیتر آب جوش به مدت ۱۲ دقیقه دم کرده، سپس آب صاف کرده ی آن را شیرین کنید و روزی ۴ تا ۵ فنجان از آن را به نوبت بنوشید. اگر آن را بعد از غذاهای روزانه بنوشید، بی اشتهایی پس از بیماری و نقاهت را برطرف می کند و اگر یک فنجان آن را قبل از خواب بنوشید، بی خوابی را نیز درمان می کند. 
- برای برطرف کردن بوی بد دهان، آن را در دهان بجوید. 
- برای درمان ورم لوزه، ۱۰ گرم از آن را به مدت سه هفته در نیم لیتر الکل خیس کنید، بعد به اندازه ی نصف آن آب اضافه کنید و هر روز ۳ مرتبه با آن الکل غرغره کنید.
 - برای برطرف کردن رگ به رگ شدگی و پیچیدگی عضلات، آن را بجوشانید و آب آن را بر روی موضع کمپرس کنید. 
- برای رفع تبخال، ۵۰ گرم ساقه ی گل دار آن را در یک لیتر آب جوش به مدت ۱۲ دقیقه دم کنید و روزی ۳ بار پارچه یا پنبه ای را در آن فرو برده و بر روی موضع بمالید. 
- برای درمان بیماری های بلغمی و درد سینه، گردن و مفاصل، برگ های تازه ی آن را خرد کنید و بدون آب در ظرفی در بسته آن را بپزید، بعد پخته ی آن را در پارچه ای تمیز بپیچید و تا گرم است بر روی موضع ببندید. 
- برای تقویت پیاز مو، جلوگیری از ریزش آن و از بین بردن شپش سر، آب جوشانده ی غلیظ آن را بر روی سر بمالید.

خواص درمانی آویشن باغی

ادرار آور، قاعده آور، عرق آور، ملین، نشاط آور، اشتها آور، خلط آور، آرام بخش، قابض، مقوی، شیر افزا، ضد نفخ، ضد قارچ، ضد انگل، ضد عفونی کننده ی بسیار قوی، ضد میکروب و ضد اسپاسم است. از آن برای برگرداندن پرزهای معده، کمک به هضم غذا، تسکین گلو درد و درد عضلات، تقویت قلب، معده، کلیه، دید چشم و قوه ی باه (نیروی جنسی)، رفع فراموشی، دفع کرم های بدن، خرد کردن سنگ مثانه، تسکین درد رحم، درد قاعدگی، افزایش هوش، باز کردن گرفتگی روده، تحلیل ورم و خون منجمد شده در اثر سموم نباتی و حیوانی، خارج کردن جنین مرده و مشیمه (غشاء نوزاد انسان که هنگام تولد با آن از بطن مادر خارج می شود.)، برطرف کردن خستگی، تقویت پیاز مو، جلوگیری از ریزش آن و از بین بردن شپش سر و درمان دردهای قاعدگی، چربی خون، روماتیسم، لقوه (پارکینسون)، ضعف و اختلالات مغزی، سردی معده، بیماری های گوارشی، عفونت های عمقی سینه که با خلط غلیظ و زرد مشخص می شود، فلج، صرع، نرمی استخوان، خنازیر، سرفه های پی در پی، سیاه سرفه، آب آوردن انساج، آسم، سرماخوردگی، برونشیت، زکام، آنژین، سردی ناشی از اعصاب یا سوء هاضمه، درد گلو، میگرن، لکنت زبان، سنگینی معده، دل درد، دل پیچه، ورم روده، یرقان، بیماری های پوستی، دردهای عصبی ،تشنجات عصبی، پرش موضعی، اختلالات کبدی، اسهال، ترشحات چرکی ادرار و حیض، سکسکه، کچلی، تبخال، دلهره، درد سیاتیک، بی اشتهایی پس از بیماری و نقاهت، بی خوابی، بوی بد دهان، ورم لوزه، رگ به رگ شدگی و پیچیدگی عضلات، بیماری های بلغمی، درد سینه، گردن و مفاصل استفاده می شود. همچنین از آن در فرآورده های دهانی و دهان شویه نیز استفاده می کنند.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده ی Labiatae، علفی، پایا، چند ساله، دارای ساقه های هوایی متعدد، پرپشت، کوتاه و خزنده به ارتفاع ۲۰ تا ۵۰ سانتی متر که در قسمت قاعده، چوبی و قهوه ای رنگ و در قسمت فوقانی نرم و سبز رنگ است. دارای ریشه ای چوبی، برگ هایی به رنگ سبز خاکستری، بیضی شکل، بسیار کوچک و اغلب کرک دار، گل هایی کوچک به رنگ سفید مایل به بنفش و تخم های ریز و کوچک. قسمت های هوایی به خصوص سرشاخه های گل دار، اندام دارویی گیاه را تشکیل می دهند.عصاره آویشن خاصیت دارویی دارد. با توجه به این که حداکثر میزان اسانس در گونه های جنس آویشن در مرحله ی گل دهی گیاه می باشد، بهترین زمان برداشت، زمان گل دادن کامل آن است. گونه ی T .daenensis بومی کشور ایران بوده و در اکثر نقاط کشور دیده می شود، به خصوص در استان های اردبیل، زنجان، کردستان، آذربایجان، همدان، اصفهان، چهار محال و بختیاری، فارس، یزد، تهران، قزوین، لرستان، ارتفاعات منجیل، اراک، کرمانشاه، دامنه های جنوبی البرز، طالقان، توچال، دره ی کرج، کرمان، رودبار، کجور و گرگان.