ژانسیان

ریشه ی گیاهی است از خانواده ی Gentianacea، چند ساله، علفی، دارای ساقه ی سبز رنگ، گل های زرد رنگ، برگ های سبز رنگ، مثلثی شکل، نوک تیز و متقابل که دو به دو بدون دمبرگ به ساقه چسبیده اند و ریشه ی کمی ضخیم، گوشتی، ساده یا منشعب، به رنگ زرد تیره و قهوه ای مایل به قرمز، با طعمی بسیار تلخ و بوی تند و نامطبوع.

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف ژانسیان :
    طبع ژانسیان :
    هشدار ژانسیان : ...
    خواص درمانی ژانسیان : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف ژانسیان

خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع ژانسیان

گرم و خشک

فصل برداشت ژانسیان

بهار

محصول مورد استفاده ژانسیان

ریشه

نام علمی ژانسیان

.Gentiana lutea L

نام رایج انگلیسی ژانسیان

great yellow gentian, yellow gentian, bitterwort, centiyane, genciana

نام های دیگر ژانسیان

جنتیانا - جنطیانا - کوشاد - كف الذئب - كف الأرنب - كوشاد أصفر - دواءالحیه

خانواده ژانسیان

Gentianaceae

هشدار ژانسیان

-زیاده روی در مصرف آن ممکن است باعث ناراحتی های هضمی و استفراغ شود.
-افرادی که گلبول های قرمز خونشان بیش از حد مجاز تولید می شود نباید جنتیانا را مصرف کنند چون خون ساز است.
-مصرف تنتور آن در بیماران مبتلا به زخم معده و اثنی عشر به دلیل تحریک معده و ترشح اسید آن منع مصرف دارد.

نحوه مصرف درمانی ژانسیان

-برای درمان روماتیسم مزمن، نقرس و اختلالات خنازیری، ۰/۳ تا ۰/۴ گرم از آن را بخورید.
-به عنوان ادرار آور، مقوی، قابض، ضد تب و اسهال، کرم کش، جالی (دارویی که تاثیر آن رفع و تحریک رطوبات لزجه جامد از سوراخ های سطح عضو است)، مسکن دردهای سرد و نیز برای برطرف کردن سوء گوارش، از بین بردن گازهای داخل معده و درمان یرقان و مالاریا، آب دم کرده ی آن را بنوشید.
-برای برطرف کردن رطوبت منجمد در معده، یک مثقال (تقریبا ۵ گرم) از آن را با یک مثقال بسفایج مخلوط کرده و بجوشانید، بعد آب آن را صاف نموده و با عسل شیرین کنید و بنوشید.
-برای درمان بی اشتهایی و تقویت عمومی، ۸ گرم ریشه ی ژانسیان، ۱۲ گرم قنطریون صغیر، ۱۲ گرم نفل الماء و ۵۰۰ گرم آب جوشان را در آب جوش ریخته، به مدت ۱۲ ساعت دم کنید و به مقدار ۱ فنجان قبل از غذای ظهر و شب مصرف نمایید.

خواص درمانی ژانسیان

ادرار آور، مقوی، قابض، ضد تب و اسهال، افزایش دهنده ی گلبول سفید خون، کرم کش، جالی (دارویی که تاثیر آن رفع و تحریک رطوبات لزجه جامد از سوراخ های سطح عضو است.)، مسکن دردهای سرد، تب بر در مالاریا، صفرا بر، تقویت کننده ی عمومی بدن، ضد التهاب، ضد عفونی کننده و میکروب کش، صفرا آور، اشتها آور، محرک معده (مصرف آن قبل از غذا باعث تحریک اشتها و پس از آن باعث بهبود فرایند گوارشی می شود.)، ضد دردهای روماتیسمی و لکوسیتوز (بیماری خونی که در آن گلبول های سفید بیش از حد مجاز ترشح می شوند.) است. از این گیاه برای برطرف کردن سوء گوارش، دفع کرمک، برطرف کردن رطوبت منجمد در معده، از بین بردن گازهای داخل معده، تنظیم قاعدگی، تصفیه ی خون و درمان تب، فشار خون، یرقان، خستگی عمومی بدن، نارسائی اعمال کبد، روماتیسم مزمن، نقرس و اختلالات خنازیری استفاده می شود.
توضیحات تکمیلی
ریشه ی گیاهی است از خانواده ی Gentianacea، چند ساله، علفی به ارتفاع نیم تا ۱۴۰ متر، دارای ساقه ی سبز رنگ، گل های زرد رنگ، برگ های سبز رنگ، مثلثی شکل، نوک تیز، موج دار، ضخیم و متقابل که دو به دو بدون دمبرگ به ساقه چسبیده اند و ریشه ی کمی ضخیم، گوشتی، ساده یا منشعب، به رنگ زرد تیره و قهوه ای مایل به قرمز، با طعمی بسیار تلخ و بوی تند و نامطبوع که طول آن ممکن است به یک متر هم برسد. گل های آن در اردیبهشت تا اواسط خرداد ظاهر می گردند، رنگ زرد دارد و به تعداد نسبتا زیاد در کناره ی برگ ها پدید می آید. ریشه ی گوشتدار و منشعب، اندام دارویی این گیاه است که از گیاه دو ساله شروع به بهره برداری می گردد، ولی ریشه ی گیاه ۴ یا ۵ ساله حجم بیشتر دارد و زیادتر مورد توجه است. طول ریشه این گیاه در انواع مسن، به یک متر می رسد. این گیاه دارای چند گونه می باشد و اغلب در دشت های مناطق مختلف نیم کره ی شمالی، اراضی آهکی نواحی کوهستانی اروپا مانند آلپ و پیرنه و برخی مناطق آسیا می‌روید. در ایران نیز تا به حال گزارش نشده است.