سقز

سقز نوعی رزین روغنی است بدین شکل که در فصل گرما به تنه ی درخت زخم می زنند تا شیره ی درخت از محل شکاف خارج شود. رنگ آن خاکستری مایل به سبز یا زرد مایل به سبز، بوی آن ملایم و طعمش معطر

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف سقز : ...
    طبع سقز :
    خواص درمانی سقز : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف سقز

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع سقز

گرم و خشک

محصول مورد استفاده سقز

صمغ

نام علمی سقز

pistaciac terebinthus L

نام رایج انگلیسی سقز

Terebinth tree

نام های دیگر سقز

قندرون - سغوز - آدامس کلخان - چاتلانقوش - بنشت - بنک - بطم - بطم الحضر - شاقلانقوش - کندر آبی

خانواده سقز

Anacardiacea

نحوه مصرف درمانی سقز

- به عنوان ضد نفخ و ادرار آور و نیز برای تقویت حافظه، به اندازه ی یک فندوق از آن را ببلعید.
- برای تسکین سرفه ی ناشی از رطوبت یا سرفه ای که با گرفتگی قلب همراه باشد و درمان گرفتگی قلب، ۷۵ گرم از آن را با ۱۵۰ گرم پیه آب کرده ی جگر بز مخلوط کرده و گرم کنید و به مدت ۳ تا ۷ شب موقع خواب از آن را بخورید و بخوابید.
- برای تقویت معده و تنقیه ی (پاک کردن) حلق از اخلاط لزج، آن را دایم مثل آدامس در دهان بجوید و آب آن را فرو ببرید.
- برای بیرون آوردن استخوان، خار، تیغ یا چوبی که در پوست فرو رفته باشد، آن را روی موضع بگذارید.
- برای رفع چربی پوست، ۲۰ گرم از آن را در یک لیوان آب بپزید و ضماد کنید.
- برای التیام اعضای شکسته شده پس از جا انداختن و همچنین رویاندن گوشت در محل زخم، آن را با زرده ی تخم مرغ کمی برشته کنید و با سندروس مخلوط نمایید و بر روی موضع بمالید.

خواص درمانی سقز

عمومی: 
 مقوی، محرک، ضد نفخ و ادرار آور است و از آن برای تقویت حافظه، تقویت معده، تنقیه ی (پاک کردن) حلق از اخلاط لزج، بیرون آوردن استخوان، خار، تیغ یا چوبی که در پوست فرو رفته باشد، التیام اعضای شکسته شده پس از جا انداختن، رویاندن گوشت در محل زخم، رفع چربی پوست، تسکین سرفه ی ناشی از رطوبت یا سرفه ای که با گرفتگی قلب همراه باشد و درمان گرفتگی قلب استفاده می شود.
 برگ و پوست سقز:
قابض، از آن برای درمان اسهال ساده استفاده می شود.
توضیحات تکمیلی

درختی از خانواده ی Anacardiaceae به ارتفاع ۲ تا ۵ متر و دارای برگ های مرکب از ۹ تا ۱۱ برگچه است، گل هایی مجتمع به صورت خوشه و میوه ای شفت و به رنگ قرمز دارد که پس از رسیدن به رنگ قهوه ای در می آید. سقز نوعی رزین روغنی است بدین شکل که در فصل گرما به تنه ی درخت زخم می زنند تا شیره ی درخت از محل شکاف خارج شود. رنگ آن خاکستری مایل به سبز یا زرد مایل به سبز، بوی آن ملایم و طعمش معطر و کمی تلخ است سپس این شیره را که حالت خمیری دارد گرفته و در آب می پزند و آن را تصفیه کرده و به بازار عرضه می نمایند. سقز خمیر سفت و کرم رنگی است که اگر با دست کشیده شود، کش می آید ولی اگر روی آن ضربه وارد کنیم می شکند. در اثر سرما خشک و در اثر گرما نیز نرم است. نواحی جنوبی اروپا، منطقه ی مدیترانه، آسیای صغیر، آفریقای شمالی و ایران می روید. در الکل و اتر نیز کاملا محلول است، محلول الکلی این رزین، ورنی غیر قابل فسادی است.