ریشه سنبل الطیب

گیاهی است از خانواده ی Valerianaceae، معطر، علفی، چند ساله، به ارتفاع حداکثر ۲ متر، برگ های متقابل، گل های صورتی رنگ، ریزوم هایی (ساقه های زیرزمینی) که به صورت افشان و به هم پیچیده اند.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف ریشه سنبل الطیب : ...
    طبع ریشه سنبل الطیب :
    هشدار ریشه سنبل الطیب : ...
    خواص درمانی ریشه سنبل الطیب : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف ریشه سنبل الطیب

تنقیه,شیاف,آب زن,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع ریشه سنبل الطیب

گرم و خشک

فصل برداشت ریشه سنبل الطیب

پاییز

محصول مورد استفاده ریشه سنبل الطیب

ریشه

نام علمی ریشه سنبل الطیب

Valeriana officinalis L, Nardostachys jatamansi (D.Don) DC, Valeriana sisymbriifolium

نام رایج انگلیسی ریشه سنبل الطیب

Cat`s v alerian, Valerian

نام های دیگر ریشه سنبل الطیب

سنبل هندی - سنبل الطیف - سنبل کوهی - علف گربه - والریان کوهستانی - سنبل العصافیر - نارد - ناردین

خانواده ریشه سنبل الطیب

Valerianaceae

هشدار ریشه سنبل الطیب

-  هر 10 روز وقفه ای در مصرف سنبل الطیب ایجاد کنید و به طور مداوم از این گیاه استفاده نکنید چرا که می تواند منجر به بروز سردرد یا تپش قلب شود.
 - اگر از داروهای خواب آور استفاده می کنید از خوردن سنبل الطیب خودداری نمایید چون باعث تشدید اثر داروها می شود.
 - برای کلیه مضر است. 
- ممکن است باعث تشدید بیماری های اسکیزوفرنی و افسردگی شود.
 - در دوران بارداری و شیردهی استفاده نشود.

نحوه مصرف درمانی ریشه سنبل الطیب

- به عنوان محرک، مقوی نیروی جنسی درخشان کننده ی رنگ چهره، ضدعفونی کننده، باز کننده ی انسداد و گرفتگی دماغی، معده و کبد، مقوی دماغ، دهانه ی معده و کبد سرد و گرم کننده ی آن ها و نیز برای تقویت مراکز خودکار قلب، باز کردن عادت ماهیانه، خرد کردن سنگ مثانه، خوش بو کردن دهان، تحلیل نفخ و گازها و درمان صرع، داءالرقص (یک بیمارى ارثى است که با حرکات عجیب و غیرقابل مهار، شکلک درآوردن، ابهامات تکلمى و نهایتا زوال عقلى مشخص مى‌شود)، سرفه های رطوبی، درد سینه، استفراغ بلغمی، استسقا، یرقان، درد طحال، ورم های داخلی، بواسیر و دیابت غیر قندی، ۱۰ گرم از آن را در یک لیتر آب جوش دم کنید و آب صاف کرده ی آن را به مرور بخورید. این دم کرده همچنین ترشح ادرار را زیاد می کند و ضد تکرر ادرار است، خون رسانی به بافت میوکارد قلب و تنظیم کار کرونر قلب را نیز آسان می کند.
 - به عنوان مسکن، آرام بخش، ضد هیجان، ضد اسپاسم و نیز برای درمان فشار خون، کم خونی، آسم (تنگی نفس)، درد پهلو و درد اعصاب، ۶۰ تا ۱۰۰ گرم خشک شده ی آن را در یک لیتر آب گرم به مدت ۱۲ ساعت خیس کنید، بعد آب آن را صاف کرده و قبل از هر غذا یک فنجان بنوشید. همچنین اگر آن را در آب سرد خیس کنید، برای رفع آشفتگی، خفقان و نفخ معده مفید است.
 - برای جلوگیری از کابوس دیدن در خواب، موقع خواب یک فنجان از دم کرده ی آن را بنوشید و بخوابید.
 - برای برطرف کردن برودت و سردی معده، نیم مثقال (تقریبا ۲/۵) از آن را با نیم مثقال بسفایج مخلوط کرده و پس از جوشاندن، آب صاف کرده ی آن را بنوشید.
 - به عنوان اشتها آور و مقوی معده، آن را با افسنطین مخلوط کرده، دم کنید و آب صاف کرده ی آن را با عسل شیرین کرده و بنوشید.
 - برای رفع التهاب، آن را بسوزانید و دودش را به موضع بدهید.
 - برای رفع قرمزی چشم، خشک کردن رطوبت ها، تقویت بینایی و رویاندن مژه ها، آن را همراه با آب برگ گشنیز تازه به چشم بمالید.
 - برای درمان جراحت ها، آن را به صورت گرد بر روی موضع بپاشید.
 - برای باز شدن عادت ماهیانه، در آب دم کرده ی آن بنشینید و شیاف آن را در مهبل بگذارید. 
- برای رفع گرفتگی عضلات، پارچه ی آغشته به تنتور رقیق شده را به شکل کمپرس روی موضع قرار دهید.
 * مصلح آن کتیرا می باشد.
 - در دامپزشکی از ریشه به صورت گرد یا دم کرده (به شکل خوراکی یا تنقیه به جانوران) جهت رفع صرع، آرام کردن حالات تشنجی سگ ها و رفع حرکات غیر ارادی، استفاده می شود. مقدار مصرف آن برای سگ ۰/۵ تا ۳ گرم،برای گوسفند و خوک ۵ تا ۱۰ گرم، برای اسب ۱۵ تا ۳۰ گرم و برای گاو ۳۰ تا ۸۰ گرم است.

خواص درمانی ریشه سنبل الطیب

عمومی:
 -گیاه سنبل الطیب دارای طبیعتی آرام بخش بوده و باعث آرامش اعصاب می شود بدون اینکه عوارض جانبی در مقایسه با داروهای اعصاب داشته باشد. در سال های اخیر تحقیقات زیادی بر روی این گیاه انجام شده و از نظر آرام بخشی منتخب سازمان بهداشت جهانی است.
 ریشه ی سنبل الطیب:
-ضد تشنج، هیستری، باد شکن، ضد کرم، خلط آور، ادرار آور، قاعده آور، اشتها آور، رقیق کننده ی خون، ضد صرع، درد، افسردگی، هیجان و ضد اسپاسم، مسکن، آرام بخش، ضدعفونی کننده، محرک، مقوی نیروی جنسی، باز کننده ی انسداد و گرفتگی دماغی، معده و کبد، مقوی دماغ، دهانه ی معده و کبد سرد و گرم کننده ی آن ها و درخشان کننده ی رنگ چهره است. از این گیاه برای تقویت مغز، ترمیم سریع تر زخم ها، پاکسازی بدن از نزله های بد، تقویت مراکز خودکار قلب، خرد کردن سنگ مثانه، خوش بو کردن دهان، تحلیل نفخ و گازها، جلوگیری از کابوس دیدن در خواب، رفع التهاب، رفع قرمزی چشم، خشک کردن رطوبت ها، تقویت بینایی، رویاندن مژه ها، باز شدن عادت ماهیانه و نیز درمان صرع، داءالرقص (یک بیمارى ارثى است که با حرکات عجیب و غیرقابل مهار، شکلک درآوردن، ابهامات تکلمى و نهایتا زوال عقلى مشخص مى‌شود)، سرفه های رطوبی، درد سینه، استفراغ بلغمی، استسقا، یرقان، درد طحال، ورم های داخلی، بواسیر، دیابت غیر قندی، فشار خون، کم خونی، آسم (تنگی نفس)، درد پهلو و درد اعصاب، مشکلات عصبی (مخصوصا آشفتگی، اضطراب، استرس و بی خوابی)، خفقان، برودت و سردی معده، گرفتگی عضلات، بیماری های کلیوی، رفلاکس گوارشی، تیرگی دور چشم (به دلیل سودای بالا)، دندان قروچه که مربوط به اعصاب باشد، رفع بی خوابی، کاهنده ی مقدار دفع ادرار در مبتلایان به بیماری قند، سکسکه های عصبی و لکنت زبان استفاده می شود. این گیاه همچنین ترشح ادرار را زیاد می کند و ضد تکرر ادرار است، خون رسانی به بافت میوکارد قلب و تنظیم کار کرونر قلب را نیز آسان می کند. فرآورده های ریشه سنبل الطیب در درمان سرگیجه، سردرد های عصبی، سردرد های یک طرفه، سردرد های عصبی ناشی از سیگار کشیدن و به طور کلی دخانیات و یا مصرف الکل، دلهره و نگرانی، اضطراب، ضعف، حالات مالیخولیایی، سیاتیک، اختلالات زمان یائسگی، درد معده با منشا عصبی، ناراحتی ناشی از وجود کرم روده و دفع کرم، التیام کوفتگی و رفع درد و به عنوان یک داروی کمکی در معالجه مبتلایان به صرع استفاده می شود. در دامپزشکی برای صرع و حالات تشنجی بعضی حیوانات استفاده می شود.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده ی Valerianaceae، معطر، علفی، چند ساله، به ارتفاع حداکثر ۲ متر، دارای ساقه ای استوانه ای شکل، میان تهی، پرزدار با شیار های عمیق، برگ های متقابل، منقسم با ۷ تا ۱۱ برگچه، برگچه های بیضی شکل، نوک تیز و دندانه دار، گل های صورتی رنگ که در اواخر خرداد تا اوایل مرداد به طور گروهی در انتهای ساقه ی گل دهنده ظاهر می شوند و ریزوم هایی (ساقه های زیرزمینی) که به صورت افشان و به هم پیچیده اند. ساقه های زیرزمینی که پوشیده از ریشک اند قطعاتی به طول ۲ تا ۵ سانتی متر و قطر حدود یک سانتی متر می باشند که در بازار عرضه می شوند. رنگ آن ها پس از خشک شدن قهوه ای تیره و طعم آن ها تلخ و خوشبو شده و بوی بیشتری دارد. ریزوم ها (ریشه) اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند و آن ها را در پاییز بعد از اتمام فعالیت اندام هوایی گیاه و خشک شدن جمع آوری می کنند. این گیاه در جنگل ها، حاشیه ی جریان های آب و کنار گودال ها می روید، بومی آسیانه ی میانه است و در مناطق مختلف اروپا نیز انتشار دارد. پراکندگی آن در ایران شامل: در شمال (کندوان، پل زنگوله، دره چالوس، هزار چم، کجور و گرگان)، در آذربایجان (سبلان، خوی، تبریز و سلماس)، در غرب (همدان، کرمانشاه و بروجرد)، در مرکز (کامو، خوانسار، خمین، اراک و کوه دینار فارس)، در شرق (مشهد، نیشابور و شاهرود) و نیز در تهران (لشکرک و امامزاده داود) می باشد.