شبرم

گیاهی است از خانواده ی Euphoribaceae، علفی، شیره دار و یک ساله به بلندی ۳۰ تا ۵۰ سانتی متر، دارای ساقه ای نازک، قسمت پایین بدون برگ، برگ هایی تخم مرغی شکل، ریشه ای قطور میوه هایی به رنگ قرمز، گل های زرد، سفید و بنفش.

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف شبرم : ...
    طبع شبرم :
    خواص درمانی شبرم : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف شبرم

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع شبرم

گرم و خشک

محصول مورد استفاده شبرم

گیاه کامل

نام علمی شبرم

Euphorbia helioscopia l

نام رایج انگلیسی شبرم

wartwort, sun spurge, wart_grass

نام های دیگر شبرم

گاوکشک – فرفیون – فربیون – اوفربیون – اوبربیون – آکل نفسه – حافظ الاطفال

خانواده شبرم

euphorbiaceae

نحوه مصرف درمانی شبرم

- به عنوان تب بر، کرم کش و ضد انگل، مقدار کمی از آن را بخورید.
- برای تصفیه ی خون و درمان بدنی که زیاد جوش یا کورک می زند، آن را همراه با گوشت به صورت سوپ بپزید و بخورید.
- در موارد ابتلا به بیماری ترس از آب (هیدروفوبیا) یا هاری، خشک آن را با برنج تخمیر شده مصرف کنید.
- برای برطرف کردن خارش، جوش وکورک، آن را بجوشانید و با آب آن بدن را شست و شو کنید.
- برای خنثی کردن زهر عقرب و تسکین درد آن، تازه ی آن را بکوبید و بر محل عقرب گزیدگی بگذارید.

خواص درمانی شبرم

تب بر، کرم کش و ضد انگل است و از آن برای تصفیه ی خون، خنثی کردن زهر عقرب و تسکین درد آن، درمان بدنی که زیاد جوش یا کورک می زند و بیماری ترس از آب (هیدروفوبیا) یا هاری مورد مصرف قرار می گیرد.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده ی Euphoribaceae، علفی، شیره دار و یک ساله به بلندی ۳۰ تا ۵۰ سانتی متر، دارای ساقه ای نازک، افراشته و اغلب در قسمت پایین بدون برگ، برگ هایی تخم مرغی شکل، دندانه دار به رنگ خاکستری روشن با دمبرگی کوتاه، ریشه ای قطور و تقریبا ترش مزه، میوه هایی به رنگ قرمز و دانه هایی شبیه عدس. این گیاه نژادهای مختلفی دارد. بعضی از انواع آن دارای گل های زرد و بعضی سفید یا بنفش هستند. تخم، ریشه و شیره اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند و روغن آن خاصیت دارویی دارد. در اثر شکاف یا شکستن ساقه ی گیاه، شیرابه ی سفید رنگی از آن خارج می شود که همان شبرم است. این شیره سمی است، به طوری که خوردن ۳ گرم از آن انسان را می کشد، اگر گاو این گیاه را بخورد می میرد، اما اگر گوسفند بخورد، چنانچه در حد افراط نباشد اسهال شدید می گیرد. این گیاه بومی هند است و در حبشه، سودان، مصر و مناطق مدیترانه ای انتشار دارد. در ایران نیز در اکثر مناطق کشور در باغ ها و صحرا ها می روید.