شوکران کبیر

گیاهی است علفی، دوساله، به ارتفاع۸۰ تا ۱.۵ و حتی ۲ متر، دارای ساقه ای استوانه ای، تو خالی، لکه هایی به رنگ قهوه ای مایل به قرمز، برگ هایی متناوب، شبیه جعفری، گل های سفید رنگ که به صورت گروهی و چتر مانند در رأس ساقه ی گل دهنده ظاهر می شوند و میوه های آن گرد، خیلی کوچک با سطح خارجی ناصاف و دندانه دار است.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف شوکران کبیر :
    طبع شوکران کبیر :
    هشدار شوکران کبیر : ...
    خواص درمانی شوکران کبیر : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف شوکران کبیر

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی)

طبع شوکران کبیر

سرد و خشک

فصل برداشت شوکران کبیر

تابستان

محصول مورد استفاده شوکران کبیر

گیاه کامل

نام علمی شوکران کبیر

Conium maculatum L.

نام رایج انگلیسی شوکران کبیر

Herb bennet, Hemlock

نام های دیگر شوکران کبیر

شیکران - شوکران آتنی - شوکران سقراط - دروس تفتی - بیخ کوهی - بیخ  تفتی - حفوظه - باریقون - بسبس بری - طحماء

خانواده شوکران کبیر

Umbelliferae

هشدار شوکران کبیر

- گیاه شوکران کبیر بسیار مخدر است و اگر بیش از حد مجاز مصرف شود باعث تهوع، سردرد و سرگیجه می شود.
 - مصرف بیش از حد آن ابتدا عضلات ارادی بعد عضلات تنفسی سینه و در آخر عضلات دیافراگم را فلج می کند و در نهایت حالت اختناق عارض شده و موجب مرگ می گردد. لذا حتما باید تحت نظر پزشک مصرف شود. 
- مخلوط بودن این گیاه با سبزی های خوراکی مسمومیت ایجاد می کند.
 گل آذین و میوه ی آن اثر سمی شدیدتر، ریشه ی آن اثر سمی کمتر ولی ساقه و برگ آن مسمومیتی با اثر کمتر از همه ظاهر می کنند.
 - عوارض مسمومیت از شوکران کبیر در انسان ۲۵ دقیقه تا ۱ ساعت پس از مصرف آن به این شرح ظاهر می شود: ابتدا تار شدن چشم، سرگیجه، سر درد شدید، لرزش و تلو تلو خوردن، درد شدید ماهیچه ی قلب، احساس خشکی در گلو، سوزش، تشنگی، استفراغ های غیر مداوم، احساس سرما، مورمور شدن، مشکل شدن عمل تنفس، ضعف و کند شدن نبض، عدم تکلم یا پیدایش اختلال در تکلم، تنگ شدن و سپس باز شدن مردمک چشم، وریدگی رنگ پوست یا کبود شدن آن و پیدایش حالات تشنجی بطور متناوب با غش ظاهر می شود و سپس شخص مسموم حالت بهت زده به خود می گیرد، درجه ی گرمای بدن پایین می آید و اغماء عارض می شود. گاهی نیز حالت هذیان شدید همراه با تشنج پیش می آید و در نهایت مسموم بین ۳ تا ۶ ساعت می میرد.

نحوه مصرف درمانی شوکران کبیر

- به عنوان مسکن، آرام بخش، ضد اسپاسم و ضد سم در مسمومیت‌ های ناشی از استریکنین (نوعی آفت کش) و نیز برای درمان آسم، سیاه سرفه، سرفه های شدید، سل ریه، کزاز، هاری، تومورهای خنازیری و اختلالات عصبی، دو گرم از عصاره ی آبی آن را مصرف کنید.
 - در استعمال خارجی به صورت ضماد نیز برای درمان گرفتگی های غدد، بیماری های جلدی، باد سرخ، سوداهای مقاوم، زخم های منشاء سیفلیس، اولسرهای تحریک کننده، خوره و انواع سرطان استفاده می شود. 
- برای خروج اخلاط و به عنوان تسکین دهنده ی درد ناحیه ی سینه و سرفه در مسلولین هر ۴ یا ۵ روز، مشمع شوکران کبیر را بر روی سینه ی مسلولین قرار دهید.
 - برای تسکین درد بواسیر ۳ گرم عصاره شوکران، ۳ گرم عصاره ی بلادون و ۴۰ گرم عصاره ی اونگان پوپولئوم را مخلوط کرده، به صورت پماد به محل دردناک بمالید.
 - برای تهیه ی شیاف به عنوان مسکن ناراحتی های بواسیر، عصاره ی شوکران و عصاره زوسیکام هر کدام به میزان ۰.۰۵ گرم را با مقدار کافی از بوردو کائو مخلوط کرده و به صورت شیاف مصرف نمایید.

خواص درمانی شوکران کبیر

مسکن، آرام بخش، آرام کننده ی درد با منشاء عصب تری ژومو، خلط آور، آرام کننده ی تحریکات جنسی، ضد نعوض های دردناک در سوزاک و سیاتیک، رفع کننده ی سختی ماهیچه ای مبتلایان به پارکینسون، مسکن دردهای سرطانی، ضد اسپاسم و ضد سم است و از آن برای درمان مسمومیت‌ های ناشی از استریکنین (نوعی آفت کش)، آسم، سیاه سرفه، سرفه های شدید، سل ریه، کزاز، هاری، تومورهای خنازیری، اختلالات عصبی، ناراحتی های پوستی، سرطان زبان، اسپاسم های مری، کرم کدو، اختلالات عصب – ماهیچه، تکان های غیر ارادی عصبی، اسپاسم مجاری تنفسی، اسپاسم های رحمی، درد سینه، کچلی، بیماری های جلدی، باد سرخ، سوداهای مقاوم، زخم های منشاء سیفلیس، اولسرهای تحریک کننده، خوره، بواسیر، گرفتگی های غدد و انواع سرطان استفاده می شود، همچنین از پیشرفت اولسرهاي نزدیک به سرطانی شدن جلوگیری می کند.
توضیحات تکمیلی

"گیاهی است از خانواده ی Umbelliferae، علفی، دوساله، به ارتفاع ۸۰ تا ۱.۵ و حتی ۲ متر، دارای ساقه ای استوانه ای، تو خالی، راست، بدون کرک و با ظاهر پوشیده از غباری به رنگ مایل به آبی است، به طوری که با کشیدن دست، از بین می رود. بر روی ساقه و دمبرگ آن مخصوصا در ناحیه ی مجاور سطح زمین و قسمت های تحتانی گیاه، لکه هایی به رنگ قهوه ای مایل به قرمز دیده می شود. برگ هایی متناوب، شبیه جعفری، رنگ برگ ها در سطح فوقانی پهنک، سبز شفاف ولی در سطح تحتانی آن، سبز کرنگ است. گل های سفید رنگ که به صورت گروهی و چتر مانند در رأس ساقه ی گل دهنده ظاهر می شوند و میوه های آن گرد، خیلی کوچک با سطح خارجی ناصاف و دندانه دار است. شوکران کبیر، در سال دوم گل می دهد. زهر شوکران مشهور، از میوه ی سبز همین گیاه به دست می آمده است. قسمت مورد استفاده ی شوکران کبیر، میوه و برگ آن است. برگ شوکران کبیر در زمانی که گیاه در حال میوه بستن است، سمیت کمتری دارد. سمیت ریشه ی آن بر حسب افزایش سن گیاه کاهش حاصل می کند. حرارت بطور کلی آثر سمی آن ها را از بین می برد. گل های این گیاه در ماه تیر و مرداد سال دوم ظاهر می شوند و تمام قسمت های گیاه نیز سمی است. این گیاه در اراضی سنگلاخ، متروکه، سایه دار و کنار رودخانه های نواحی مختلف اروپا، افریقای شمالی، آسیا می روید. در ایران نیز در مناطق شمال، جنوب و سایر مناطق مانند فارس، خراسان و دامنه های سنگی پوشیده از درختان سرو کوهی تا ارتفاعات ۲۰۰۰ متر دیده می شود. "