شیر پنیر

گیاهی است از خانواده ی Rubiaceae و جنس Galium، برگ های باریک و نواری به شکل گروهی، ساقه ای چهارگوش، گل های زرد رنگ
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف شیر پنیر : ...
    طبع شیر پنیر :
    خواص درمانی شیر پنیر : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف شیر پنیر

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع شیر پنیر

گرم و خشک

محصول مورد استفاده شیر پنیر

گیاه کامل

نام علمی شیر پنیر

galium verum L.

نام رایج انگلیسی شیر پنیر

yellow bedstraw ,yellow ladies bedst

نام های دیگر شیر پنیر

علف شیر – علف ماست – یوقورت اوتی – غالیون – قالیون – خیشره – خیثره – عاقد اللبن – بقله اللبن

خانواده شیر پنیر

Rubiaceae

نحوه مصرف درمانی شیر پنیر

- به عنوان قابض، آرام کننده و نیز برای بند آوردن خون، تسکین درد معده، رفع عوارض دختران و درمان ناراحتی های کبدی، سنگ کلیه، صرع و سختی ادرار ۱۵۰ گرم از سرشاخه‌های گل دار و تازه ی گیاه را در نیم لیتر آب جوش دم کنید، بعد آب صاف کرده ی غلیظ آن را بنوشید.
- برای درمان هیستری و صرع آب جوشانده ی گیاه تازه را بنوشید و یا شیره ی گیاه تازه را گرفته و بخورید.
- برای قطع خونریزی زخم و جراحت و نیز درمان سوختگی ناشی از آتش گیاه تازه را له کنید و ضماد نمایید.
- برای درمان اگزما و زخم های سرطانی گرد خشک شده ی گیاه را روی موضع بپاشید.

خواص درمانی شیر پنیر

قابض، آرام کننده، مدر، ضد تشنج، است و از آن برای بند آوردن خون، تسکین درد معده و نیز درمان عوارض داءالرقص دختران، ناراحتی های کبدی، سنگ کلیه، سختی ادرار، آب آوردن انساج، گواتر، اسکوربوت، اولسرهای دیر علاج، خنازیر، سوداء، بیماری های جلدی، جرب، هیستری، صرع، سوختگی ناشی از آتش، اگزما و زخم های سرطانی استفاده می شود. در صنعت از ریشه ی این گیاه نوعی تنطور قرمز رنگ به دست می آورند که در رنگ کردن پشم می توان به کار رود. از جوشاندن گل های آن در محلول زاج، مایعی به دست می آید که به پشم، رنگ نارنجی می دهد.
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از خانواده ی Rubiaceae و جنس Galium که گونه‌های متعددی دارد و عموما یک یا چند ساله هستند. شیر پنیر دارای برگ های باریک و نواری که به شکل گروهی یا چتری از نقاط مختلف ساقه و دور آن بیرون می آیند، ساقه ای چهارگوش به ارتفاع حداکثر ۷۰ سانتی متر و حتی گاهی ۱ متر و گل های زرد رنگ که از کناره ی برگ بیرون می آیند و به طور محسوس بوی عسل می دهد ولی اگر ساقه ی گیاه قطع شود، گل ها، بوی ناپسند پیدا می کنند. این گیاه بر اثر خشک شدن، تیره رنگ می گردد. ریشه و سرشاخه های گل دار اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند. این گیاه معمولا در محل های مرطوب و کنار آب ها به طور خودرو می روید. در ایران نیز در مناطق شمال (نواحی البرز، ارتفاعات کندوان، تبریز، اشتران کوه، ارسباران و قره داغ) و در مناطق مرکزی (تفرش) دیده می شود. "