صمغ عربی

صمغ عربی صمغی است که از شاخه‌های درختچه ی آکاسیا به خصوص از Acacia senegal بر اثر گزش حشرات، برخورد شاخه ها در اثر باد یا ایجاد خراش در آن ها به طوری که خراش سطحی باشد جاری می شود.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف صمغ عربی : ...
    طبع صمغ عربی :
    هشدار صمغ عربی :
    خواص درمانی صمغ عربی : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف صمغ عربی

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع صمغ عربی

معتدل خشک

فصل برداشت صمغ عربی

پاییز

محصول مورد استفاده صمغ عربی

صمغ

نام علمی صمغ عربی

Acacia senegal wihhd

نام رایج انگلیسی صمغ عربی

Gum arabic

نام های دیگر صمغ عربی

آزدوتازی - صمغ آکاسیا - کم عربیک - گم آرابیک - کیکر - برغند - صمغ - هشاب - صمغ خشاب

خانواده صمغ عربی

Mimosaceae

هشدار صمغ عربی

برای مثانه و بواسیر مضر است.

نحوه مصرف درمانی صمغ عربی

- به عنوان خلط آور و نیکو دهنده ی رنگ رخسار و نیز برای نرم کردن سینه، تقویت معده و روده و نیز درمان اسهال، التهاب و ناراحتی روده ها ۱۰ تا ۱۵ گرم از آن را با آب گرم مخلوط کنید و بخورید.
- برای قطع کردن خونریزی از سینه، ریه و سایر اعضا (به جز خونریزی از رحم و بواسیر) آن را با روغن گل سرخ تفت دهید و بخورید یا روزی ۵ گرم از آن را نرم بکوبید و با ۳۰ گرم روغن تازه ی گاو مخلوط کرده بخورید و این کار را به مدت سه تا هفت روز ادامه دهید.
- برای جلوگیری از ریختن مواد نزله و زکام به سینه، رفع شدت داروهای گرم خورده شده و نیز تسکین سرفه، درد سینه، زخم ها و خراش های ریه، خشونت حلق، قصبه ریه و صاف کردن صدا آن را در دهان بگذارید و آب حاصل از آن را کم کم فرو ببرید.
- برای التیام محل سوختگی ناشی از آتش و شقاق سر پستان، کوبیده ی آن را با سفیده ی تخم مرغ مخلوط کنید و بر روی موضع بمالید.
- برای برطرف کردن در هم رفتگی یا چین و چروک صورت، هر روز یک مثقال (تقریبا 5 گرم) از کوبیده ی آن را با آب هویج مخلوط کنید و به صورت بمالید و پس از ۱۵ دقیقه صورت را با آب ولرم بشویید.
- برای درمان حیض شدن بیش از حد، گرد آن را با سرمه مخلوط کرده، به صورت شیاف درآورید و شب ها داخل رحم بگذارید.
- به عنوان مدر در آغاز بیماری سوزاک، ۲۰ گرم گرد شیرین بیان، ۱۰ گرم گرد ریشه ی ختمی، ۶۰ گرم گرد صمغ عربی، ۶۰ گرم لاکتوز، ۱۰ گرم نیترات پتاسیم را مخلوط کرده، پس از یکنواخت شدن به ۱۰ قسمت تقسیم کرده، هر یک را در موقع لزوم در ۱ لیتر آب ریخته و به خوبی هم بزنید و استفاده نمایید.
* مصلح آن کتیرا می باشد.

خواص درمانی صمغ عربی

خلط آور، مدر و نیکو دهنده ی رنگ رخسار است و از آن برای نرم کردن سینه، تقویت معده و روده، قطع کردن خونریزی از سینه، ریه و سایر اعضا (به جز خونریزی از رحم و بواسیر)، جلوگیری از ریختن مواد نزله و زکام به سینه، رفع شدت داروهای گرم خورد شده، تسکین سرفه و قصبه ریه، صاف کردن صدا، التیام محل سوختگی ناشی از آتش و شقاق سر پستان، برطرف کردن چین و چروک صورت و نیز درمان اسهال، التهاب و ناراحتی روده ها، برافروختگی ها، اورام، التهاب گلو، التهاب دستگاه گوارش، درد سینه، زخم ها و خراش های ریه، خشونت حلق و حیض شدن بیش از حد استفاده می شود. همچنین در ساختن قرص ها به عنوان یک ماده ی غلیظ کننده، تهیه ی آهار پارچه ها، در کاغذ سازی، تهیه ی چسب و مرکب استفاده می شود.
 - در آرایش مو جهت فرم دادن به آن به کار می رود ولی هرگز در این مورد با کتیرا مخلوط نشود.
توضیحات تکمیلی
"درختچه ای است ار خانواده ی Mimosaceae، به ارتفاع ۲ تا ۸ متر، دارای شاخه های پر تیغ و غالبا منشعب از قاعده ی اصلی، ساقه ای به ارتفاع ۱ تا ۴ متر، پوست ساقه ی آن رنگ مایل به سفید و حالت صاف دارد در حالت صاف دارد در حالیکه در شاخه های جوان پوشیده از تار است. برگهای آن تشکیل شده از برگچه های ریز است و گل هایش به رنگ سفید، بسیار معطر و مجتمع به صورت سنبله هایی در محور ساقه اند. میوه اش نیام است که درون هر یک ۳ تا ۵ دانه ی خاکستری حنائی دارد. صمغ عربی صمغی است که از شاخه‌های درختچه ی آکاسیا به خصوص از Acacia senegal، بر اثر گزش حشرات، برخورد شاخه ها در اثر باد یا ایجاد خراش در آن ها به طوری که خراش سطحی باشد، جاری می شود. از نظر رنگ، بسته به این که صمغ از کدام گونه ی آکاسیا، در چه زمان و چگونه گرفته شده باشد متفاوت است ولی هرچه رنگ آن تیره تر و متمایل به قهوه ای باشد نامرغوب تر و نوع سفید یا سفید مایل به زرد مرغوب تر است. قطعات آن نیز به شکل دانه های اشکی یا تکه‌های کوچکی است که اگر شکسته شود، مقطع آن درخشنده و دارای خطوط سفید رنگ بوده، در آب کاملا حل شده و محلول چسبنده ایجاد می کند. علاوه بر حالت طبیعی که صمغ به دست می آید برای به دست آوردن صمغ عده ای از کارگران متخصص، قسمتی از پوست شاخه های درخت مذکور را به کمک نوعی ابزار برنده که ظاهری تبر مانند دارند به صورت نواری جدا می سازند، این عمل در اواخر ماه آبان پس از یک بارندگی به نحوی انجام می شود که به لایه ی فعال استوانه ی مرکزی آسیبی نرسد زیرا التیام ناحیه ی زخمی شاخه ها برای گیاه امکان پذیر است در حالی که اگر به لایه ی فعال صدمه وارد شود ممکن است شاخه های درختان خشک شود. ۳۰ تا ۴۰ روز پس از این کار، ترشحاتی به شکل و اندازه های مختلف در محل زخمی جمع می گردد که بعد از خشک شدن قسمت سطحی حالت سخت و مقاوم پیدا می نماید به طوری که می توان آن ها را از شاخه ها جدا کرده، تحت اثر گرمای خورشید جهت خشک شدن کامل قرار دارد. محل رویش این درخچه سراسر منطقه ی سودان از بحر احمر تا سنگال است و احتمالا در نواحی جنوبی ایران (بلوچستان) نیز می روید. "