میوه عشقه

گیاهی است از خانواده ی Araliaceae، از نوع پیچک های همیشه سبز، زینتی، خزنده که از تکیه گاه تا ارتفاع ۲۰ متر بالا می رود. برگ های سبز تیره، چرمی، ضخیم، شفاف و همیشه سبز است. شکل ظاهری برگ های آن بر دو نوع متفاوت است به نحوی که برگ های کلی گیاه، پهنکی مرکب از ۵ لوب زاویه دار با ظاهر مشخص ولی برگ های واقع بر روی شاخه های گلدار آن، ظاهر ساده یا با کناره موجدار، نوک تیز و باریک در دو انتها دارند.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف میوه عشقه :
    هشدار میوه عشقه : ...
    خواص درمانی میوه عشقه : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف میوه عشقه

خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

محصول مورد استفاده میوه عشقه

میوه

نام رایج انگلیسی میوه عشقه

Bentwood, Ivy

نام های دیگر میوه عشقه

پاپی تال – پاپیتال – داردوست – لبلاب – دردوس – ولک – ولگان – ولگم – بلگم – تبج – تیچ – لشک – بالو – ولو – بلو – بلوه – حبل المساکین – بقله البارده

خانواده میوه عشقه

Araliaceae

هشدار میوه عشقه

در گیاه عشقه مواد سمی وجود دارد، در مصرف آن احتیاط کنید و تحت نظر پزشک مصرف کنید.

نحوه مصرف درمانی میوه عشقه

به عنوان عرق آور، مسهل و محرک ۱۰ تا ۱۲ عدد از آن را بجوشانید و آب آن را بنوشید.

خواص درمانی میوه عشقه

به عنوان عرق آور، قی آور، مسهل و محرک مورد مصرف قرار می گیرد.
توضیحات تکمیلی
گیاهی است از خانواده ی Araliaceae، از نوع پیچک های همیشه سبز، زینتی، خزنده که از تکیه گاه تا ارتفاع ۲۰ متر بالا می رود. برگ های سبز تیره، چرمی، ضخیم، شفاف و همیشه سبز است. شکل ظاهری برگ های آن بر دو نوع متفاوت است به نحوی که برگ های کلی گیاه، پهنکی مرکب از ۵ لوب زاویه دار با ظاهر مشخص ولی برگ های واقع بر روی شاخه های گلدار آن، ظاهر ساده یا با کناره موجدار، نوک تیز و باریک در دو انتها دارند. زمان گل دادن آن پاییز است و میوه اش سته گوشتدار، به بزرگی یک نخود کوچک به رنک بنفش مایل به سبز است که پس از رسیدن کامل، رنگ سیاه مایل به آبی پیدا می کند و در زمستان می رسد. اگر تکیه گاه این گیاه به غلتی از بین برود، با تغییر شکلی که پیدا می کند به صورت یک درخت کوچک، با ساقه ی راست در می آید. برگ، ساقه و میوه اندام دارویی گیاه را تشکیل می دهند. به علت داشتن نوش بسیار مرغوب مورد علاقه ی زنبور عسل است. رزین این گیاه نیز مانند میوه و برگ عشقه سمی است. عشقه در نواحی غربی اروپا تا سر حد روسیه فراوان است. در قفقاز، ارمنستان، لبنان و نواحی غربی ایران مانند کردستان نیز گسترش دارد. این گیاه دارای سه گونه می باشد: 1- گونه ی Hedera colchica c.coch. که دارای برگ های تخم مرغی شکل و چرمی با دمبرگ بلند، گل های چتری به رنگ زرد مایل به سبز و میوه های ریز و سیاه رنگ می باشد. این گونه در جنگل های شمال ایران از آستارا تا رامیان گرگان انتشار دارد. 2- گونه ی Hedera helixl که دارای برگ های کوچک است و بعضی از انواع آن از درختان بالا می روند. این گونه بومی آسیا، اروپا و شمال ایران است. 3- گونه ی Hedera Pastuchowii که دارای برگ هایی نوک تیز با پهنه ی قلبی شکل و دمبرگ های کوتاه می باشد. این گونه نیز بومی ایران، قفقاز و آسیای صغیر است.