برگ قاصدک

گیاهی است از خانواده ی Compositae، بسیار متنوع، علفی، بی بو، پایا، بسیار کوچک، ریشه ای به رنگ قهوه ای مایل به قرمز، به ضخامت انگشت و مملو از شیرابه ای شیری رنگ است، برگ های آن دراز با بریدگی های عمیق و نوک تیز، طبق گل های آن به رنگ زرد طلایی به صورت منفرد، میوه ی آن به شکل فندقه، خشک و مغز آن مجزا و نچسبیده است.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف برگ قاصدک : ...
    طبع برگ قاصدک :
    هشدار برگ قاصدک : ...
    خواص درمانی برگ قاصدک : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف برگ قاصدک

شیاف,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع برگ قاصدک

سرد و تر

فصل برداشت برگ قاصدک

بهار,تابستان,پاییز,زمستان

محصول مورد استفاده برگ قاصدک

برگ

نام علمی برگ قاصدک

Taraxaxum officinale

نام رایج انگلیسی برگ قاصدک

Cankert Wort, Blow-ball, Dandelion, Lion's teeth, Plessabed

نام های دیگر برگ قاصدک

کاسنی زرد - کاسنی بری - شجره انسان - گل قاصد - دندان شیر - خبرچین - هندباء بری - خس بری - شجره اسنان الاسد

خانواده برگ قاصدک

Compositae

هشدار برگ قاصدک

در بیماران مبتلا به انسداد صفراوی، تجمع سنگ در کیسه ی صفرا و دارای ناراحتی های معده مصرف نشود.

نحوه مصرف درمانی برگ قاصدک

- از برگ تازه به عنوان سبزی و یا در سالاد استفاده می شود.
- به عنوان ادرار آور، آب برگ ها گرفته شود (افشره) و روزی 3 بار و هر بار 20 میلی لیتر نوشیده شود.
- به عنوان ادرار آور و نیز برای درمان اگزما دم کرده ی برگ این گیاه را مصرف کنید. این دم کرده بهتر است با برگ هایی تهیه شود که تازه خشک شده اند، البته تاثیر دم کرده کمتر از افشره است.
- به عنوان تونیک، خنک کننده، عرق آور، قابض، مقوی معده و قاعده آور و نیز برای تصفیه ی خون، قطع خونریزی از سینه، جلوگیری از پوسیدگی دندان، ازدیاد ترشح شیر و صفرا و درمان جوش، خارش، کورک، آبسه، زخم، گزیدگی مار، جراحت های داخلی و خنازیر (غده های سختی که در زیر گلو و گردن به وجود می آیند) آب جوشانده ی آن را بنوشید.
- برای دفع مسمومیت سموم آب آن را بگیرید و با روغن زیتون مخلوط کنید و بخورید.
- برای درمان ورم های سرطانی پستان ضمادی که از خیس شده ی گیاه درست می شود را هر روز روی موضع بمالید.
- برای رفع التهاب آن را به صورت کمپرس گرم استفاده کنید.
- برای رفع ورم های داخلی فرج و رحم شیاف عصاره ی آن را استفاده کنید.
- برای درخشان کردن سفیده ی چشم و افزایش بینایی شیرابه ی آن را به چشم بمالید.
- به عنوان تقویت کننده ی اعمال کبد ۵۰ گرم برگ  گل قاصد، ۳۰ گرم ریشه ی خارخر و ۱۵ گرم گیاه قرصنعه (یا یک گیاه مدر دیگر) را با مقدار کافی آب برای تهیه ی ۱ لیوان جوشانده مخلوط کرده و پس از صاف کردن، می توان به مقدار ۲ لیوان در روز بین هر دو وعده ی غذایی مصرف نمایید.

خواص درمانی برگ قاصدک

این گیاه صفرا بر، مقوی، مقوی معده، تصفیه کننده خون، مسهل، تصفیه کننده ی خون، اشتها آور، بر طرف کننده ی عطش، خنک کننده ی بدن و شیر افزا است و برای درمان روماتیسم، اسکوربوت، احتقان های کبدی، التهاب و ورم مجرای دفع صفرا، سنگ های صفراوی، اوره و اورات ها، سنگ کلیه، سنگ های صفراوی، کلسترول خون، سوداء، بیماری های جلدی، نقرس، سیانوز در واریس، کم خونی، چاقی، سلولیت، زخم و جراحت، لکه قرینه، لکه های صورت، نارسایی اعمال کبد، یبوست، التهاب مفاصل، اگزما، آکنه، هپاتیت، تب، نقرس، عفونت های زنانه، قند، غلظت، فشار و چربی خون مورد استفاده قرار می گیرد. گیاه کامل در حالت سبز، علوفه ی خوبی برای چهارپایان است. برگ قاصدک: ادرار آور، تونیک، تقویت کننده ی کبد و دستگاه گوارش، ضد اسکوربوت (نوعی بیماری ناشی از کمبود ویتامین C با عوارضی از قبیل: بی اشتهایی، کم خونی، ضعف، تورم و التهاب لثه ها و خونریزی زیرپوستی)، خنک کننده، عرق آور، قابض، مقوی معده و قاعده آور است و از آن برای تصفیه ی خون، قطع خونریزی از سینه، دفع مسمومیت، درخشان کردن سفیده ی چشم، افزایش بینایی، جلوگیری از پوسیدگی دندان، ازدیاد ترشح شیر و صفرا و درمان جوش، خارش، کورک، اگزما، آبسه، زخم، گزیدگی مار، جراحت های داخلی و خنازیر (غده های سختی که در زیر گلو و گردن به وجود می آیند)، ورم های سرطانی پستان، ورم های داخلی فرج و رحم و التهاب استفاده می شود. همچنین برگ تازه به عنوان سبزی و یا در سالاد مصرف می شود.
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از خانواده ی Compositae، بسیار متنوع، علفی، بی بو، پایا، بسیار کوچک و به ارتفاع حداکثر ۴۰ سانتی متر. فاقد ساقه است، ریشه ای به رنگ قهوه ای مایل به قرمز، به ضخامت انگشت و مملو از شیرابه ای شیری رنگ است، برگ های آن دراز با بریدگی های عمیق و نوک تیز که شکل دندان شیر به آن ها می دهد، پهن بر روی سطح زمین، دارای رنگ سبز مشخص، بریدگی های مثلث شکل، منقسم به تقسیمات نوک تیز و به طور گروهی به شکل یک دسته برگ از یقه ی ریشه خارج می شوند. طبق گل های آن به رنگ زرد طلایی به صورت منفرد در انتهای شاخه ی گل دهنده که تو خالی است ظاهر می شود. میوه ی آن به شکل فندقه، خشک و مغز آن مجزا و نچسبیده است (مانند آفتابگردان) و در انتها، منتهی به یک دسته تار ابریشمی سفید یا به ندرت خرمايی رنگ است. این میوه ها به طور گروهی و به شکل کروی قرار دارند و به سبب وجود کاکل پس از رسیدن به آسانی پراکنده می شوند. دارای نوش فراوان است و در ردیف گیاهام مهم مولد عسل جای دارد. برگ، ریشه و شیرابه ی اعضاء اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند. قطعات خشک شده ی ریشه ی آن فاقد بو ولی دارای طعم تلخ می باشد. دانه ی گیاه دارای ۲۰٪ ماده ی روغنی است. این گیاه معمولاً در چمن زارها، مزارع یونجه و اراضی مرطوب کنار نهر ها به طور خودرو می روید. گونه های متعددی از این گیاه در مناطق مختلف ایران از جمله در کوه های کرمان، کوه های دالکی جنوب، سبزکوه و دنا در فارس، بلوچستان، تهران، آذربایجان (پلور)، کرمانشاه، گیلان و لاهیجان می روید. همچنین در اغلب مناطق معتدل آسیا مانند هند و چین نیز انتشار دارد. "