ریشه قاصدک

گیاهی است از خانواده ی Compositae، بسیار متنوع، علفی، بی بو، پایا، بسیار کوچک، ریشه ای به رنگ قهوه ای مایل به قرمز، به ضخامت انگشت و مملو از شیرابه ای شیری رنگ است، برگ های آن دراز با بریدگی های عمیق و نوک تیز، طبق گل های آن به رنگ زرد طلایی به صورت منفرد، میوه ی آن به شکل فندقه، خشک و مغز آن مجزا و نچسبیده است.

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف ریشه قاصدک :
    طبع ریشه قاصدک :
    خواص درمانی ریشه قاصدک : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف ریشه قاصدک

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),تنطور

طبع ریشه قاصدک

سرد و خشک

محصول مورد استفاده ریشه قاصدک

ریشه

نام علمی ریشه قاصدک

Taraxaxum officinale

نام رایج انگلیسی ریشه قاصدک

Cankert Wort, Blow-ball, Dandelion, Lion's teeth, Plessabed

نام های دیگر ریشه قاصدک

کاسنی زرد - کاسنی بری - شجره انسان - گل قاصد - دندان شیر - خبرچین - هندباء بری - خس بری - شجره اسنان الاسد

خانواده ریشه قاصدک

Compositae

نحوه مصرف درمانی ریشه قاصدک

- برای درمان ناراحتی های کبد و کلیه و رفع سنگ صفراوی مفید است. 
- برای درمان عقرب زدگی و نیش زنبور و مار ضماد آن را بر روی محل بمالید.
 - برای درمان باد سرخ (عفونت حاد پوست و نسوج زیر پوستی است که با تب و نشانه های عمومی همراه می باشد و در اثر آن ابتدا در یک نقطه ی بدن خارش ایجاد شده و کم کم قرمز، متورم و داغ می شود و روزهای بعد می‌ترکد و زرداب از آن خارج می‌شود) آن را همراه با آرد جو ضماد کنید. 
- برای درمان سوختگی ناشی از آتش و رفع التهاب آن آن را با سرکه ضماد کنید.
 - برای حالات سمی مثل نقرس، اگزما یا آکنه تنتور تهیه شده از ریشه ی تازه مصرف شود. به عنوان محرک کبد در اختلالات کبدی و یبوست ناشی از آن نیز توصیه می شود.

خواص درمانی ریشه قاصدک

محرک کبد است و از آن برای رفع سنگ صفرا و درمان ناراحتی های کبد، کلیه و یبوست ناشی از آن ها، عقرب زدگی و نیش زنبور و مار، باد سرخ (عفونت حاد پوست و نسوج زیر پوستی است که با تب و نشانه های عمومی همراه می باشد و در اثر آن ابتدا در یک نقطه ی بدن خارش ایجاد شده و کم کم قرمز، متورم و داغ می شود و روزهای بعد می‌ترکد و زرداب از آن خارج می‌شود)، نقرس، اگزما، آکنه، سوختگی ناشی از آتش و رفع التهاب آن استفاده می شود.
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از خانواده ی Compositae، بسیار متنوع، علفی، بی بو، پایا، بسیار کوچک و به ارتفاع حداکثر ۴۰ سانتی متر. فاقد ساقه است، ریشه ای به رنگ قهوه ای مایل به قرمز، به ضخامت انگشت و مملو از شیرابه ای شیری رنگ است، برگ های آن دراز با بریدگی های عمیق و نوک تیز که شکل دندان شیر به آن ها می دهد، پهن بر روی سطح زمین، دارای رنگ سبز مشخص، بریدگی های مثلث شکل، منقسم به تقسیمات نوک تیز و به طور گروهی به شکل یک دسته برگ از یقه ی ریشه خارج می شوند. طبق گل های آن به رنگ زرد طلایی به صورت منفرد در انتهای شاخه ی گل دهنده که تو خالی است ظاهر می شود. میوه ی آن به شکل فندقه، خشک و مغز آن مجزا و نچسبیده است (مانند آفتابگردان) و در انتها، منتهی به یک دسته تار ابریشمی سفید یا به ندرت خرمايی رنگ است. این میوه ها به طور گروهی و به شکل کروی قرار دارند و به سبب وجود کاکل پس از رسیدن به آسانی پراکنده می شوند. دارای نوش فراوان است و در ردیف گیاهام مهم مولد عسل جای دارد. برگ، ریشه و شیرابه ی اعضاء، اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند. قطعات خشک شده ی ریشه ی آن فاقد بو ولی دارای طعم تلخ می باشد. دانه ی گیاه دارای ۲۰٪ ماده ی روغنی است. این گیاه معمولاً در چمن زارها، مزارع یونجه و اراضی مرطوب کنار نهر ها به طور خودرو می روید. گونه های متعددی از این گیاه در مناطق مختلف ایران از جمله در کوه های کرمان، کوه های دالکی جنوب، سبزکوه و دنا در فارس، بلوچستان، تهران، آذربایجان (پلور)، کرمانشاه، گیلان و لاهیجان می روید. همچنین در اغلب مناطق معتدل آسیا مانند هند و چین نیز انتشار دارد. "