روغن گز

گیاهی است از تیره ی گز و از خانواده ی Tamaricaceae، به شکل درختچه ای خاردار است و چوب آن از نظر طعم کمی گزنده و در عین حال خوش بو می باشد. پوست آن ضخیم، مانند دارچین به رنگ مایل به سرخ، برگ های آن ریز، خشن، کشیده و به رنگ سبز مایل به آبی، گل های آن خوشه ای، به رنگ زرد یا صورتی، خوش بو و تند و میوه ی آن پوشینه و بیضوی، تقریبا به اندازه نخود است.

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف روغن گز : ...
    خواص درمانی روغن گز : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف روغن گز

تنقیه,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

محصول مورد استفاده روغن گز

روغن

نام علمی روغن گز

Tamarix gallica L

نام رایج انگلیسی روغن گز

French tamarisk

نام های دیگر روغن گز

شیشعان – دار شیشعان – دیش یولقون – عود البرق – عراقا – قندول – طرفاء – شجره العذبه

خانواده روغن گز

Tamaricaceae

نحوه مصرف درمانی روغن گز

- به عنوان تقویت کننده نیروی جنسی و منعظ آن را بخورید.
 - به عنوان تقویت کننده دهانه ی آن را با سرکه ی هویج بخورید.
 - برای درمان فلج، امراض دماغی، اعصاب و تقویت پرده های دماغ، بر روی موضع بمالید.
 - برای درمان اسهال رطوبتی، آن را مخلوط با داروهای قابض، تنقیه (فروکردن آب یا هر مایع دیگر از طریق مقعد به داخل روده ی بزرگ جهت پاک کردن آن) کنید.

خواص درمانی روغن گز

- منعظ، مقوی نیروی جنسی و مفید برای اعصاب است و برای تقویت دهانه ی معده، ضعف پرده های دماغ، اسهال رطوبتی، فلج، امراض دماغی.
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از تیره ی گز و از خانواده ی Tamaricaceae، به شکل درختچه به ارتفاع ۱.۵ تا ۲ متر و حتی بیشتر که در غالب مناطق گرم می روید. این درختچه خاردار است و چوب آن از نظر طعم کمی گزنده و در عین حال خوش بو می باشد. پوست آن دارای طعم قابض، کمی تلخ، ضخیم، مانند دارچین به رنگ مایل به سرخ، برگ های آن نسبتا مات، ریز، خشن، کشیده و به رنگ سبز مایل به آبی، گل های آن خوشه ای، به رنگ زرد یا صورتی، خوش بو و تند، به طول 10 تا 15 سانتی متر و میوه ی آن که در محل گره های شاخه ای قرار دارند، پوشینه و بیضوی، تقریبا به اندازه ی نخود هستند، در فصل تابستان می رسند و در میان آن ها دانه های ریزی وجود دارد که اعراب به آن ها ""اغذبه"" می گویند. از گیاه بر اثر گزش حشره ای به نام coccus manniparus، نوعی مان به خارج ترشح می شود که به گزانگبین موسوم و ماده ای است به رنگ سفید مایل به زرد با طعمی شیرین و ملایم که علاوه بر مصارف تهیه شیرینی، جنبه درمانی نیز دارد. برگ،پوست درخت و ریشه اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند.روغن گل این گیاه خاصیت دارویی دارد. این درختچه در اروپا و آسیا انتشار دارد و در ایران نیز در آذربایجان، چاه ریگ دیلمان، دره ی کرج، کلاردشت، خراسان، دماوند، قزوین، لرستان، زاهدان، تهران، پلور، دره ی تالار، کرمان و شهداد دیده می شود. "