ریشه درخت گز

گیاهی است از تیره ی گز و از خانواده ی Tamaricaceae، به شکل درختچه ای خاردار است و چوب آن از نظر طعم کمی گزنده و در عین حال خوش بو می باشد. پوست آن ضخیم، مانند دارچین به رنگ مایل به سرخ، برگ های آن ریز، خشن، کشیده و به رنگ سبز مایل به آبی، گل های آن خوشه ای، به رنگ زرد یا صورتی، خوش بو و تند و میوه ی آن تقریبا به اندازه نخود است.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف ریشه درخت گز : ...
    طبع ریشه درخت گز :
    خواص درمانی ریشه درخت گز : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف ریشه درخت گز

مزمزه کردن,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع ریشه درخت گز

سرد و خشک

فصل برداشت ریشه درخت گز

تابستان

محصول مورد استفاده ریشه درخت گز

ریشه

نام علمی ریشه درخت گز

Tamarix gallica L

نام رایج انگلیسی ریشه درخت گز

French tamarisk

نام های دیگر ریشه درخت گز

شیشعان – دار شیشعان – دیش یولقون – عود البرق – عراقا – قندول – طرفاء – شجره العذبه

خانواده ریشه درخت گز

Tamaricaceae

نحوه مصرف درمانی ریشه درخت گز

- برای برطرف کردن ورم طحال، آن را خرد کنید و بجوشانید، بعد آب صاف کرده ی آن را چند روز میل نمایید. 
- برای درمان ورم کبد، آن را نیم کوب کرده و در سرکه بجوشانید، بعد صاف کرده ی آن را بنوشید.
 - برای جمع کردن مقعد، بالا کشیدن و جلوگیری از خروج آن ریشه ی درخت گز را بکوبید، بعد بپزید و بر مقعد خود بگذارید.
 - برای درمان جذام که از سموم ایجاد شده باشد، ورم طحال و گرفتگی ها و انسداد مجاری طحال آن را بپزید، با روغن زیتون مخلوط کنید و مصرف نمایید.
 - برای درمان یرقان ناشی از ضعف کیسه ی صفرا آن را در سرکه بپزید و مصرف کنید.
 - برای تقویت لثه و دندان، آب جوشانده ی آن را در دهان مزمزه کنید.

خواص درمانی ریشه درخت گز

- برای درمان ورم کبد و ورم طحال، جمع کردن مقعد، بالا کشیدن و جلوگیری از خروج آن، تقویت لثه و دندان، بند آوردن اسهال، رفع خونریزی، خشک کردن ترشحات رحم و نیز درمان ورم های سفت کبد و باز شدن انسداد و گرفتگی های آن، جذام ناشی از سموم، ورم طحال و گرفتگی ها و انسداد مجاری طحال و یرقان ناشی از ضعف کیسه ی صفرا کاربرد دارد.
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از تیره ی گز و از خانواده ی Tamaricaceae، به شکل درختچه به ارتفاع ۱.۵ تا ۲ متر و حتی بیشتر که در غالب مناطق گرم می روید. این درختچه خاردار است و چوب آن از نظر طعم کمی گزنده و در عین حال خوش بو می باشد. پوست آن دارای طعم قابض، کمی تلخ، ضخیم، مانند دارچین به رنگ مایل به سرخ، برگ های آن نسبتا مات، ریز، خشن، کشیده و به رنگ سبز مایل به آبی، گل های آن خوشه ای، به رنگ زرد یا صورتی، خوش بو و تند، به طول 10 تا 15 سانتی متر و میوه ی آن که در محل گره های شاخه ای قرار دارند، پوشینه و بیضوی و تقریبا به اندازه ی نخود هستند، در فصل تابستان می رسند و در میان آن ها دانه های ریزی وجود دارد که اعراب به آن ها "اغذبه" می گویند. از گیاه بر اثر گزش حشره ای به نام coccus manniparus، نوعی مان به خارج ترشح می شود که به گزانگبین موسوم و ماده ای است به رنگ سفید مایل به زرد با طعمی شیرین و ملایم که علاوه بر مصارف تهیه شیرینی، جنبه درمانی نیز دارد. برگ،پوست درخت و ریشه اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند.روغن گل این گیاه خاصیت دارویی دارد. این درختچه در اروپا و آسیا انتشار دارد و در ایران نیز در آذربایجان، چاه ریگ دیلمان، دره ی کرج، کلاردشت، خراسان، دماوند، قزوین، لرستان، زاهدان، تهران، پلور، دره ی تالار، کرمان و شهداد دیده می شود. "