گز شاهی - شاخه و برگ

گیاهی است از خانواده ی Tamaricaceae، به شکل درختی کبود رنگ و صاف به ارتفاع حدود 10 متر، دارای چوبی سفید رنگ و شکننده، برگ های ریز و غلاف دار، گل های خوشه ای، باریک و پرپشت
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف گز شاهی - شاخه و برگ : ...
    طبع گز شاهی - شاخه و برگ :
    هشدار گز شاهی - شاخه و برگ :
    خواص درمانی گز شاهی - شاخه و برگ : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف گز شاهی - شاخه و برگ

مزمزه کردن,دودکردن,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع گز شاهی - شاخه و برگ

سرد و خشک

نام های دیگر گز شاهی - شاخه و برگ

(شوره گز – باهو گزا – اثل)

خانواده گز شاهی - شاخه و برگ

Tamaricaceae

هشدار گز شاهی - شاخه و برگ

- معده را ضعیف می کند.

نحوه مصرف درمانی گز شاهی - شاخه و برگ

- برای تسکین دندان درد، با آب جوشانده ی گیاه مزمزه کنید. - برای درمان لقوه (نوعی بیماری که در صورت انسان باعث کج شدن لب، دهان و فک می شود.) و سقوط دانه های بواسیر و آبله، هر روز هفت یا هشت مرتبه گیاه را بسوزانید و دود آن را به موضع بدهید. - برای قطع خونریزی از اعضای بدن، خاکستر سوخته ی گیاه را استفاده کنید. - برای باز کردن انسداد و گرفتگی های مجاری طحال، تقویت کبد، نرم کردن ورم کبد و نیز جلوگیری از سفید شدن مو، آب جوشانده ی شاخ و برگ آن را مصرف کنید. - برای تقویت کبد و نیز نرم کردن ورم آن، ریشه، برگ و شاخه ی آن را با هم بپزید و با سرکه مخلوط کرده و بخورید. * مصلح این گیاه صمغ عربی است.

خواص درمانی گز شاهی - شاخه و برگ

از گز شاهی برای تسکین دندان درد، سقوط دانه های بواسیر و آبله، قطع خونریزی از اعضای بدن، باز کردن انسداد و گرفتگی های مجاری طحال، تقویت کبد و نرم کردن ورم آن، جلوگیری از سفید شدن مو و درمان لقوه (نوعی بیماری که در صورت انسان باعث کج شدن لب، دهان و فک می شود.) استفاده می شود.

محصول مورد استفاده گز شاهی - شاخه و برگ

برگ,شاخه
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از خانواده ی Tamaricaceae، به شکل درختی کبود رنگ و صاف به ارتفاع حدود 10 متر، دارای چوبی سفید رنگ و شکننده، برگ های ریز و غلاف دار که انتهای آن ها نوک دار می باشد، گل های خوشه ای، باریک و پرپشت با پایک کوتاه و گال هایی که در گره های شاخه های درخت در ابعاد یک نخود ایجاد می شوند. این درخت در مصر، عراق، عربستان، افغانستان و پاکستان انتشار دارد. در ایران نیز در مناطق خشک و گرمسیر جنوب در برازجان، دالکی، بوشهر تا جاسک، بمپور، سیستان، بم و طبس می روید. "