غنچه گل محمدی

گیاهی است از خانواده ی Rosaceae، به شکل درختچه ای کوچک، دارای شاخه های گل دهنده، خمیده، تیغ دار با تیغ های ریز و درشت، میوه های گرد یا تخم مرغی شکل، برگ هایی با ۵ تا ۷ برگچه ی دندانه دار، چرمی، بیضی شکل و نوک تیزکه روی آن ها صاف و سبز رنگ و پشت آن ها سبز کم رنگ است، گل هایی به رنگ قرمز زیبا با بویی معطر و مطبوع

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف غنچه گل محمدی : ...
    هشدار غنچه گل محمدی :
    خواص درمانی غنچه گل محمدی : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف غنچه گل محمدی

مزمزه کردن,غرغره,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

محصول مورد استفاده غنچه گل محمدی

غنچه

نام علمی غنچه گل محمدی

Rosa gallica L.

نام رایج انگلیسی غنچه گل محمدی

French-rose ، Provins-rose ، Red-rose

نام های دیگر غنچه گل محمدی

غنچه گل محمدی - ورد احمر – ورد احمر بستانی – فلوردورز – وعاط - حوجم

خانواده غنچه گل محمدی

Rosaceae

هشدار غنچه گل محمدی

ایجاد تشنگی می کند.

نحوه مصرف درمانی غنچه گل محمدی

به عنوان مقوی و نشاط آور و نیز برای رفع خفقان گرم و ضعف قلب، آب تازه ی آن را بگیرید و بخورید. - برای تقویت لثه و دندان و رفع دندان درد، غنچه های گل سرخ را بجوید و آن را در دهان مزمزه کنید. - برای تقویت دل و دماغ، عدس را بجوشانید، بعد غنچه های گل سرخ را در آن ریخته و دم کنید، بعد کمی کافور در آن حل کرده و آب آن را مزمزه و غرغره کنید. البته در بعضی اشخاص ضعیف ممکن است ایجاد عطسه، زکام، ورم و آماس خونی کند و در بعضی دیگر برعکس عمل کرده و این عوارض را برطرف می سازد. - برای قطع عرق، گرد آن را همراه با گرد مورد مخلوط کرده و بر روی محل بمالید. - برای بهبودی زخم های دهان، گرد خشک شده ی آن را به دندان و لثه ها بمالید و در دهان بگیرید. مالیدن آن در حمام نیز برای رفع بدبویی عرق بدن مفید است. - برای رفع چشم درد و گوش درد، عصاره ی تازه ی آن را به صورت قطره استفاده کنید. برای تسکین سردرد نیز، آن را بر سر بمالید. - برای خشک کردن رطوبت ها، رفع جوش و التیام زخم ها به خصوص زخم آبله و خشک کردن آن ها، خشک آن را بکوبید و ضماد کنید. - برای رفع ورم مقعد، رفع زگیل و ناراحتی های پوستی، رویاندن گوشت تازه بر زخم های عمیق، تحلیل ورم های گرم و شکستگی اعضا، تازه ی آن را بکوبید و ضماد کنید. - برای درمان درد مفاصل، صد گرم از آن را بکوبید، با روغن کرچک مخلوط کرده و درب آن را ببندید تا هفت روز بماند. روز هشتم آن را در آفتاب بگذارید تا خوب مخلوط شود و بعد به موضع بمالید. - برای درمان زخم های روده، با آب دم کرده ی آن تنقیه (فروکردن آب یا هر مایع دیگر از طریق مقعد به داخل روده ی بزرگ جهت پاک کردن آن) کنید. * مصلح غنچه های گل سرخ، انیسون می باشد.

خواص درمانی غنچه گل محمدی

مقوی و نشاط آور است و از آن برای تقویت دل و دماغ، تقویت لثه و دندان، رویاندن گوشت تازه بر زخم های عمیق، تحلیل ورم های گرم و شکستگی اعضا، خشک کردن رطوبت ها، رفع جوش، التیام زخم ها به خصوص زخم آبله و خشک کردن آن ها، قطع عرق و نیز درمان خفقان گرم، ضعف قلب، دندان درد، زخم های دهان، بدبویی عرق بدن، چشم درد، گوش درد، سردرد، ورم مقعد، زگیل و ناراحتی های پوستی، درد مفاصل و زخم های روده استفاده می شود.
توضیحات تکمیلی
گیاهی است از خانواده ی Rosaceae، به شکل درختچه ای کوچک، دارای شاخه های گل دهنده، خمیده، تیغ دار با تیغ های ریز و درشت که تیغ های درشت آن مسطح، خمیده و به شکل داس اند و تیغ های ریز با غده ای همراه می باشند، میوه های گرد یا تخم مرغی شکل به طول 1.5 سانتی متر که در داخل برجستگی کوزه ای شکل زیر گلبرگ ها قرار دارند و برگ هایی با ۵ تا ۷ برگچه ی دندانه دار، چرمی، بیضی شکل و نوک تیز به طول 3 تا 5 سانتی متر که روی آن ها صاف و سبز رنگ و پشت آن ها سبز کم رنگ است. رگبرگ های برگ نیز خزی و نمدی هستند، با ترک های غده ای پوشیده شده که تا سطح پیاله ی گل کشیده شده اند. گل های آن معمولا به وضع منفرد بر روی ساقه ها ظاهر می شود. رنگ آن ها قرمز زیبا و بوی آن ها معطر و مطیوع است. نمونه های پرورش یافته این گیاه، گلبرگ هایی به تعداد مضاعف یا زیادتر دارند. چیدن غنچه های گیاه باید در زمانی صورت گیرد که غنچه ها، رشد کامل حاصل کرده و نزدیک به مرحله باز شدن باشند. پس از جمع آوری غنچه ها، کاسه گل، پرچم ها و ناخالصی های دیگر را از گلبرگ جدا می نمایند. برای خشک کردن غنچه ها باید آن ها را به صورت قشر نازکی در محل سایه دار گسترانید و یا تحت اثر گرمای ملایم قرار داد. بوی آن ها معطر و مطبوع و طعم آن ها قابض و کمی تلخ است.‍ گل بن، زروره ی گل وغنچه اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند. روغن و عرق (گلاب)این گیاه خاصیت دارویی دارد. این نوع گل سرخ به طور وحشی در جنگل های مینو دشت در ارتفاع 300 متری دیده می شود و در مناطق مختلف البرز و اراک نیز انتشار دارد. نوع خیلی معطر این گیاه را ""گل محمدی"" یا ""گل گلاب"" می نامند که دارای ۷ تا ۹ برگچه ی دندانه دار می باشد و روی برگ های آن سبز براق و پشت برگ خزی است. گل های آن به رنگ صورتی کم رنگ اند و در بهار ظاهر می شوند. این نوع گل در مناطق مختلف ایران به خصوص در قمصر کاشان، فارس، میمند، آذربایجان، قزوین و تعدادی از شهر های دیگر ایران کشت می شود. خاستگاه این گل سوریه است و در مناطق مختلف هند و سایر مناطق دنیا نیز کم و بیش کشت می شود. از این گیاه روغنی گرفته می شود که آن را ""روغن گل سرخ"" یا ""روغن گل محمدی"" می نامند و به چند طریق می توان آن را تهیه کرد: 1. گلبرگ های تازه ی بدون گل بن را در روغن کنجد یا روغن زیتون تازه بریزید و در آفتاب بگذارید، همین که رنگ رگبرگ ها سفید شد، آن را فشرده و تفاله را خارج کنید و مجددا گلبرگ تازه در آن بریزید و پس از سفید شدن فشرده و تفاله را بیرون بریزید و این عمل را هفت بار تکرار کنید، روغن گل به دست می آید. 2. گلبرگ های تازه را با هم وزن آن روغن کنجد یا روغن زیتون روی حرارت ملایم بسیار بجوشانید، بعد صاف کنید. 3. گلبرگ های تازه یا خشک شده را به مقدار زیاد در آب بجوشانید، بعد آب آن را صاف کرده و با نصف آن مقدار آب، روغن کنجد مخلوط کرده و روی حرارت ملایم آنقدر بجوشانید تا آب تبخیر شود و روغن باقی بماند. 4. گلبرگ های گل تازه را خوب بکوبید یا چرخ کنید و آب آن را با فشار خارج سازید و هم وزن آب آن روغن کنجد ریخته و روی حرارت ملایم بجوشانید و دایم به هم بزنید تا آب تبخیر شود و روغن باقی بماند.