برگ به

برگ درختی است از خانواده ی Rosaceae، به شکل مدور یا کم و بیش بیضی شکل و پوشیده از کرک.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف برگ به : ...
    خواص درمانی برگ به : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف برگ به

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

فصل برداشت برگ به

پاییز

محصول مورد استفاده برگ به

برگ

نام علمی برگ به

Cydonia oblonga Miller, Cydonia vulgaris Pers.

نام رایج انگلیسی برگ به

Leaves Quince

نام های دیگر برگ به

بهی - آنی - آبرود - آیوا - هیوا - شال به - شغال به - توچ - سنگه

خانواده برگ به

Rosaceae

نحوه مصرف درمانی برگ به

- به عنوان قابض و برای درمان اسهال، آب دم کرده ی آن را بنوشید.
 - برای نرم کردن سینه، رفع عصبانیت و درمان بی خوابی، به اندازه ی یک مشت تازه و سالم آن را در یک لیتر آب به مدت ۱۰ دقیقه بجوشانید، بعد از ۱۰ دقیقه دم کنید، سپس آب آن را صاف کرده و بهار نارنج ساییده شده یا عرق بهار نارنج را با آن مخلوط کنید و هر شب موقع خواب ۱ یا ۲ قاشق بخورید.
 - برای درمان زخم های عفونی و ورم های گرم چشم، تازه آن را بکوبید و ضماد کنید.
 - برای تسکین خارش و سوزش مژه و توقف ریزش آن ها، برگ به را همراه با شاخه های درخت و جوانه های آن مخلوط کرده، بسوزانید و خاکسترش را پشت چشم ضماد کنید.

خواص درمانی برگ به

- به عنوان قابض و برای نرم کردن سینه، رفع عصبانیت، تسکین خارش و سوزش مژه و توقف ریزش آن ها و همچنین درمان اسهال، بی خوابی، زخم های عفونی و ورم های گرم چشم مورد مصرف قرار می گیرد.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است درختچه ای یا درختی از خانواده ی Rosaceae، به ارتفاع حداکثر ۸ متر، دارای شاخه های جوان پوشیده از کرک های نمدی، برگ های مدور یا کم و بیش بیضی شکل و پوشیده از کرک، گل های بزرگ و منفرد به رنگ سفید یا صورتی با ۵ عدد گلبرگ، میوه های گرد، زرد رنگ و پوشیده از کرک و دانه هایی به رنگ قهوه ای روشن یا قهوه ای تیره، بیضی شکل و مسطح به طول ۵ تا ۱۰ میلی متر. دانه، پوست میوه، برگ و پوست درخت، اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند. رب و روغن به خاصیت دارویی دارند. دانه های به که داخل میوه می باشند اندام دارویی اصلی گیاه را تشکیل می دهند و زمان جمع آوری و خشک نمودن آن ها پس از رسیدن میوه به و در فصل پاییز می باشد. خشک کردن آن ها نیز در دمای ۴۰ تا ۵۰ درجه سانتیگراد انجام می شود. این گیاه بومی مشرق زمین و مرکز آسیا است و در ایران نیز اکثرا در نواحی شمال و شمال غرب به خصوص در استان های گیلان، مازندران، آذربایجان، لرستان و کرمانشاه یافت می شود.