گل مینا

مینا گیاهی است از خانواد ی Compositae، تیره ی فرعی Radiae، علفی، چند ساله و خیلی کوتاه، دارای برگ های ساده، پهن و بیضی شکل که قاعده ی بزرگ آن باریک شده و کمی گوشتی و ریشه ای و گل های لوله ای زرد رنگ که در اطراف آن گل های زبانه ای سفید و گاهی صورتی یا قرمز رنگ دیده می شود.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف گل مینا :
    خواص درمانی گل مینا : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف گل مینا

خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

محصول مورد استفاده گل مینا

گل

نام علمی گل مینا

Bellis perennis L.

نام رایج انگلیسی گل مینا

Marguerite ، Daisy

نام های دیگر گل مینا

گل بهار – مارگریت کوچک – زهره الربیع – زهره اللؤلؤ

خانواده گل مینا

Compositae

نحوه مصرف درمانی گل مینا

به عنوان ادرار آور، عرق آور، قابض و مقوی و نیز برای نرم کردن سینه، رفع خون در ادرار و درمان اخلاط خونی، روماتیسم، نقرس، ناراحتی های کبد، کلیه و مثانه، ذات الجنب، برونشیت، آسم، لارنژیت، بی خوابی، تورم حاد و مزمن غدد پستان، خنازیر، ورم روده، حالات تشنجی اطفال، بیماری های پوست، ۲۵ گرم از آن را در یک لیتر آب جوش دم کنید و آب صاف کرده ی آن را در طول روز به مرور بنوشید. -به عنوان محرک رشد برای کودکان ضعیف و لاغر، دم کرده آن را مصرف نمایید.

خواص درمانی گل مینا

ادرار آور، عرق آور، قابض و مقوی است و از آن برای نرم کردن سینه، رشد اطفال ضعیف و لاغر، رفع خون در ادرار و درمان اخلاط خونی، سرفه، ذات الجنب، برونشیت، آسم، لارنژیت، بی خوابی، تورم حاد و مزمن غدد پستان، خنازیر، ورم روده، حالات تشنجی اطفال، بیماری های پوست، روماتیسم، نقرس، ناراحتی های کبد، کلیه و مثانه استفاده می کنند.
توضیحات تکمیلی
"مینا گیاهی است از خانواد ی Compositae، تیره ی فرعی Radiae، علفی، چند ساله و خیلی کوتاه به ارتفاع ۴ تا ۱۵ سانتی متر، دارای برگ های ساده، پهن و بیضی شکل که قاعده ی بزرگ آن باریک شده و کمی گوشتی و ریشه ای می باشد، یعنی برگ ها از ناحیه ی یقه ی گیاه به طور چتری بیرون آمده اند، ساقه ای که از وسط برگ ها بیرون می آید و منتهی به یک نهنج گل یا یک طبق گل می شود و در وسط طبق، گل های لوله ای زرد رنگ که در اطراف آن گل های زبانه ای سفید و گاهی صورتی یا قرمز رنگ دیده می شود. کاپیتول های آن که در آغاز فروردین ماه تا پاییز ظاهر می گردد. زنبور عسل منحصرا از دانه های گرده آن استفاده می کند. گل، برگ و عصاره اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند. این گل ها از اوایل بهار ظاهر می شوند و تا پاییز ادامه دارند و هر گاه هوا نامساعد و طوفانی است جمع شده و در مواقعی که هوا خوب باشد باز می شوند. مینا بیشتر در مراتع و چمن زارها و در ارتفاعات تا 2000 متر کوهستان می روید. این گیاه بومی اروپا و آسیای صغیر است. در ایران نیز در اغلب مناطق کاشته می شود و به طور وحشی در مناطق غربی در بروجرد، گرند غرب، ماهی دشت، صحنه، گرگان و مازندران دیده می شود. "