نارنج - میوه

گیاهی است از خانواده ی Rutaceae، به شکل درختی کوچک به ارتفاع ۴ تا ۵ متر، دارای برگ هایی به رنگ سبز شفاف با دمبرگ بالدار، بیضی شکل، نوک تیز و زیبا و گل هایی معطر، ضخیم، آبدار و با عطری بیشتر از گل های پرتغال. میوه آن به صورت سته، آبدار و ترش مزه است.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف نارنج - میوه : ...
    هشدار نارنج - میوه : ...
    خواص درمانی نارنج - میوه : ...
    طبع نارنج - میوه :
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف نارنج - میوه

موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

محصول مورد استفاده نارنج - میوه

میوه

نام علمی نارنج - میوه

Citrus bigaradia Duh.

نام رایج انگلیسی نارنج - میوه

Sour-orange

نام های دیگر نارنج - میوه

(نارنگ - نفاش – کباد)

خانواده نارنج - میوه

Rutaceae

هشدار نارنج - میوه

ممکن است باعث حساسیت به نور مخصوصا در افراد پوست روشن شود. - برای افرادی که زخم معده، عثنی عشر و اسید معده دارند مضر است. - اسراف در خوردن آن برای کبد مضر است، مخصوصا اگر ناشتا خورده شود.

نحوه مصرف درمانی نارنج - میوه

برای تسکین شدت خون و صفرا، آب آن را بگیرید و با شکر بخورید. آب این میوه ملین است. - برای برطرف کردن سنگینی اعصاب، آب آن را به اندازه ی مساوی با آب پرتقال مخلوط کنید و ۴ برابر آن ها آب اضافه نمایید، بعد در هر لیتر از آن سی گرم قند حل کنید و هر روز ۶ تا ۸ لیوان از آن را به تدریج بنوشید. - برای نرم کردن سینه و رفع درد آن، تسکین سرفه ی گرم و رفع اخلاط آن، یک نارنج را دو قسمت کنید و تخم های آن را بیرون آورید، سپس قدری نبات کوبیده و نشاسته در آن بپاشید و بر آتش بگذارید تا 2 الی 3 جوش بخورد، بعد آب آن را نیمه گرم صبح ناشتا بنوشید. - برای زیبا کردن پوست صورت، آب تازه ی آن را بگیرید و به صورت بمالید و مدتی صبر کنید و بعد بشویید. - برای درمان کچلی، 500 گرم از آب آن را با 25 گرم سوخته ی تریاک آنقدر بجوشانید تا مثل رب غلیظ شود و پس از بند انداختن سر، چند روز آن را به سر بمالید. - برای نرم کردن موها، از بین بردن خارش بدن و انواع جوش و درمان جرب، نارنج را به طور کامل با پوست و گوشت و هسته اش بپزید و ضماد کنید. -برای جمع شدن منافذ پوست صورت و تامین لطافت و نرمی آن در افرادی که پوست چرب دارند باید ورقه های نازک نارنج را به صورت ماسک روی آن به مدت نیم ساعت قرار داد و در این مدت، بر روی تخت و یا جای مسطح، دراز کشید و در استراحت مطلق قرار گرفت. - به عنوان لوسیون قابض و برای بهداشت پوست دست و صورت، مخلوط آب نارنج و گلاب را به نسبت ۳ و ۱ استفاده کنید. * مصلح آن شکر و عسل می باشد.

خواص درمانی نارنج - میوه

- از میوه ی این گیاه برای نرم کردن سینه و رفع درد آن، زیبا کردن پوست صورت لطافت و نرمی صورت، بستن منافذ باز صورت و نرم کردن موها و نیز درمان شدت خون و صفرا، سنگینی اعصاب، سرفه ی گرم و رفع اخلاط آن، کچلی، خارش بدن، انواع جوش و جرب استفاده می شود.

طبع نارنج - میوه

سرد و خشک
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از خانواده ی Rutaceae، به شکل درختی کوچک به ارتفاع ۴ تا ۵ متر، دارای برگ هایی به رنگ سبز شفاف با دمبرگ بالدار، بیضی شکل، نوک تیز و زیبا و گل هایی با کاسه مرکب از ۵ تقسیم و جام شامل ۵ گلبرگ معطر، ضخیم، آبدار و با عطری بیشتر از گل های پرتغال. درون جام گل آن، ۲۰ پرچم کوتاه و در وسط آن ها، مادگی مرکب از تخمدانی ۸ تا ۱۰ خانه مشاهده می گردد که پس از رسیدن، به میوه ای به صورت سته، آبدار و ترش مزه تبدیل می شود. گل های درخت نارنج ""بهار نارنج"" نامیده می شود که در حالت تازه دارای بوی معطر و طعمی پسندیده است ولی پس از خشک شدن، بوی آن ضعیف می گردد. برای مصارف داروئی، بهار نارنج را به حالت غنچه ناشکفته، هنگام صبح پس از آن که ذرات شبنم خشک گردید از درخت می چینند و سپس به سرعت در تاریکی خشک می کنند. این گل ها در فصل بهار می رویند و سفید رنگ و بسیار معطر می باشند. پوست خارجی نارنج که قبل از رسیدن سبز رنگ است و سپس تدریجا به رنگ نارنجی در می آید، دارای مصارف مختلف داروئی است منتها باید به کلی از لایه های سفید رنگی که در زیر آن قرار گرفته، عاری باشد. پوست خشک شده نارنج به صورت نوارهای باریک به نام خلال نارنج و یا به اشکال دیگر استفاده می شود. آب مقطر از تقطیر بهار نارنج به وسیله بخار آب تهیه می شود که مایعی زلال و دارای بوی بسیار قوی و معطر است. رنگ آن ها گاهی به علت فساد و رشد بعضی از باکتری ها، گلی می شود.آب مقطر بهار نارنج زود فاسد می گردد به همین دلیل باید آن هارا در شیشه های کوچک آبی رنگ و دور از نور، در محل حشک نگهداری کرد. برگ درخت، میوه، پوست، بهار نارنج اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند، همچنین رب و عرق این گیاه خاصیت دارویی دارد. منشاء اولیه درخت نارنج نواحی شمال هندوستان است و در مناطق شمال و جنوب ایران که درجه ی سرمای زمستان آن از حد گرم پایین تر نمی رود نیز کاشته می شود. "