هل سبز

گیاهی است از خانواده ی Zingiberaceae علفی با ریزوم پایا، دارای بن ساقه ای ضخیم و ساقه های برگ دار به ارتفاع حداکثر ۵ متر، برگ هایی متناوب، کامل، نوک تیز، گل های آن به صورت سنبله یا گرزن یکسویه و به تعداد ۵ یا ۶، میوه های آن بیضی شکل، پوشینه، ناشکوفا با خطوطی برجسته و رنگ آن خاکستری روشن مایل به زرد یا زرد کاهی است.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف هل سبز : ...
    طبع هل سبز :
    خواص درمانی هل سبز : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف هل سبز

جویدن,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),استنشاق,خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع هل سبز

گرم و خشک

فصل برداشت هل سبز

تابستان,پاییز

محصول مورد استفاده هل سبز

دانه

نام علمی هل سبز

Elettaria Cardamomun With.

نام رایج انگلیسی هل سبز

Bastard cardamom ، Lesser cardamom ، green cardamom

نام های دیگر هل سبز

هل - هال بوا - هلیل بوا - قاقله صغار - حب الهال - قاقله صغیره - حبهان

خانواده هل سبز

Zingiberaceae

نحوه مصرف درمانی هل سبز

برای رفع اختلالات گوارشی، روزانه 1.5 تا 2 گرم از دانه های خشک شده به صورت خوراکی مصرف شود. - به عنوان ادرار آور، قاعده آور، ضد نفخ، محلل و خوشبو کننده عرق، تقویت قلب و معده و درمان درد معده ی سرد، ناراحتی های کبد، رطوبت های سینه و حلق و نیز خفقان سرد، سوء هاضمه، تهوع آب جوشانده ی آن را بنوشید. - برای جمع کردن و بستن شکم، خوردن بو داده و سرخ کرده ی آن مفید است. - برای خوشبو شدن دهان و استحکام لثه، آن را در دهان بجوید. - برای تسکین درد گوش، گرد کوبیده ی آن را در گوش بریزید. - برای درمان سردرد، صرع و اغما، کوبیده ی آن را در بینی بکشید. البته این کار عطسه آور است. - در استعمال خارجی نیز برای معالجه ی تومور رحم به کار می رود.

خواص درمانی هل سبز

ادرار آور، اشتها آور، قاعده آور، نیرو دهنده، محلل، خوشبو کننده ی عرق بدن، محرک دستگاه گوارش، تقویت کننده ی قلب و معده، خلط آور و سفید کننده ی دندان است و از آن برای رفع بوی بد دهان، استحکام لثه، هضم غذا، جمع کردن و بستن شکم و نیز درمان نفخ، آسم، برونشیت، سرماخوردگی، سرفه، اسهال، گرفتگی صدا، سوء هاضمه، بی اختیاری ادرار، تهوع، ناراحتی های گوارشی، استفراغ، درد معده ی سرد، ناراحتی های کبد، رطوبت های سینه و حلق، خفقان سرد، درد گوش، سردرد، صرع و اغما، تومور رحم و اسپاسم عضلات استفاده می شود. همچنین از آن به عنوان ادویه در صنایع غذایی و معطر کننده در فرآورده های دارویی- بهداشتی مختلف نیز استفاده می شود.
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از خانواده ی Zingiberaceae علفی با ریزوم پایا، دارای بن ساقه ای ضخیم و ساقه های برگ دار به ارتفاع حداکثر ۵ متر، برگ هایی متناوب، کامل، نوک تیز و منتهی به غلافی بزرگ با شکاف طولی، گل های آن به صورت سنبله یا گرزن یکسویه و به تعداد ۵ یا ۶، در طول محوری مجتمع می باشند. میوه های آن بیضی شکل، پوشینه، ناشکوفا با خطوطی برجسته و رنگ آن خاکستری روشن مایل به زرد یا زرد کاهی است و اندازه ی آن ها در ارقام تجاری مختلف گوناگون است و به انواع بلند، متوسط و کوتاه )توسط الک( درجه بندی می شوند. چهار نوع مهم آن عبارتند از: 1) هل الپی: سبز رنگ، کوچکتر از اندازه ی معمول 2) هل میسور: محصول سیلان، تخم مرغی شکل، کرم رنگ و دارای سطحی صاف 3) هل مالابار: محصول سیلان، تخم مرغی شکل، کوتاه تر و با چین و چروک بیشتر از نوع میسور 4) هل مانگلور: محصول هند جنوبی، بلندتر از نوع میسور و دارای سطحی زبر اندام دارویی این گیاه، ریشه و دانه ها می باشند که برای ممانعت از کاهش میزان اسانس و جلوگیری از تقلب به وسیله ی ترکیب با سایر گیاهان نزدیک، به صورت میوه نگهداری می شوند. این دانه ها دارای بوی قوی و معطر و مزه ی تند اما مطبوع می باشند. چون میوه های هل موجود در یک خوشه در زمان های مختف می رسند، آن ها را زمانی که تقریبا رسیده شده و رنگ دانه ها از قهوه ای مایل به زرد (در میوه ی نارس) به رنگ قهوه ای مایل به قرمز (در میوه ی رسیده) تبدیل شده باشد جمع آوری می کنند. هرچند در هند و سریلانکا میوه دهی هل در تمام سال ادامه دارد، اما محصول در حد فاصل مرداد تا اخر آذر ماه و بیشترین محصول در مهر و آبان جمع آوری می شود. میوه ها باید به آهستگی در هوای آزاد خشک شوند تا شکافته نشده و دانه ها بیرون نریزند. انتشار این گیاه به صورت وحشی محدود به مناطق حاره ای آسیا (ارتفاع 600 تا 1000 متری از سطح دریا)، جنگل های مرطوب هند و به صورت کشت شده در سریلانکا، لائوس، گواتمالا، الساوادور و مالزی می باشد. "