ترنجبین

"ترنجبین" یا "ترنگبین" (به معنی عسل تر) صمغ گیاهی است از خانواده Papilionaceae، که به طور طبیعی و یا بر اثر فعالیت حشره ای بر روی شاخه ها تولید می شود و به صورت گلوله های ریز و سفید رنگ (زرد ویا کمی متمایل به قهوه ای) بوده و طعم شیرین دارد.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف ترنجبین :
    طبع ترنجبین :
    هشدار ترنجبین : ...
    خواص درمانی ترنجبین : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف ترنجبین

سایر,خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع ترنجبین

گرم و تر

فصل برداشت ترنجبین

تابستان

محصول مورد استفاده ترنجبین

صمغ

نام علمی ترنجبین

Alhagi maurorum Medik, Alhagi camelorum Fisch., Hedysarum alhagi L., Alhagi pseudalhagi

نام رایج انگلیسی ترنجبین

Manna of hedysarum

نام های دیگر ترنجبین

ترانگبین - تلنجبین - جنستاالصباغین

خانواده ترنجبین

Fabaceae, Leguminosae

هشدار ترنجبین

- بهتر است افراد گرم مزاج در مصرف ترنجبین زیاده روی نکنند.
- زیاده روی به صورت تنها باعث گرمی شدید می شود. 
- برای طحال و تب های گرم مضر است.
 - افرادی که جوش های آبله مانند بر روی بدن دارند که با تب همراه است، همچنین بیماران حصبه ای، کسانی که اسهال خونی دارند و افرادی که در ادرار آن ها خون وجود دارد نباید آن را مصرف کنند. 
* از جمله موادی که ممکن است به عنوان تقلب به ترنجبین افزوده شوند، قند یا شکر و یا فرآورده های آن هاست که آن ها را به صورت قطعات «مان» (صمغ) درآورده و با آن مخلوط می نمایند.

نحوه مصرف درمانی ترنجبین

 - عنوان ملین بر حسب سن بیمار بین ۱۰ تا ۷۰ گرم می باشد که با کمی آب مصرف می شود. 
- برای نرم کردن و تحریک روده ها، لینت مزاج (کار کردن شکم)، دفع صفرا و درمان درد سینه، بیماری های عفونی مشکوک، تب و عطش، هر روز صبح ۱۲ تا ۳۵ گرم از آن را در آب حل کرده و بخورید.
 - برای ساکت کردن صداهای دستگاه گوارش که با تب خفیف همراه است، آن را با زیره مخلوط و دم کنید، بعد آب صاف کرده آن را بنوشید.
 - برای اخراج اخلاط سوخته، آن را در آب پنیر حل کرده و بخورید.
 - برای دفع اخلاط گرم، آن را در ماءالشعیر حل کرده و بخورید.
 - برای تحریک قوای جنسی، هر روز ۳۰ گرم از آن را در یک لیوان شیر تازه حل کنید و بخورید.
 -برای باز کردن ادرار، آن را بسایید و با کره بخورید.

خواص درمانی ترنجبین

- ملین، ضد سرفه، پایین آورنده تب و خلط آور است و از آن برای نرم کردن و تحریک روده ها، لینت مزاج (کار کردن شکم)، دفع صفرا، ساکت کردن صداهای دستگاه گوارش که با تب خفیف همراه است، دفع اخلاط سوخته و اخلاط گرم، تحریک قوای جنسی، باز کردن ادرار و درمان درد سینه، بیماری های عفونی مشکوک، تب و عطش استفاده می گردد.
توضیحات تکمیلی

خارشتر گیاهی است از خانواده Papilionaceae، به شکل درختچه ای کوچک، گسترده بر روی زمین، به ارتفاع حداکثر یک متر، پر شاخه، دارای ساقه های خاردار با خارهایی به طول ۱ تا ۳ سانتی متر، برگ های پرکرک و دندانه دار که هر دندانه به یک تیغ تیز منتهی می شود، میوه های کرک دار، کمی ضخیم، خمیده، اسفنجی و حاوی تخمدانی پوشیده از تارهای ابریشمی، دانه های قرمز رنگ به اندازه ارزن و ریشه ای عمیق که تا رسیدن به آب رشد می کند. صمغ این گیاه "ترنجبین" یا "ترنگبین" (به معنی عسل تر) نام دارد و به طور طبیعی و یا بر اثر فعالیت حشره ای بر روی شاخه ها تولید می شود و به صورت گلوله های ریز و سفید رنگ (زرد ویا کمی متمایل به قهوه ای) بوده و طعم شیرین دارد. در صورت ناخالص نبودن آن، می توان خارهای نوک تیز و میوه های قرمز رنگ و تسبیحی شکل گیاه را در بین نمونه های موجود در بازار یافت نمود. در فصل تابستان و در فاصله ماه های مرداد و شهریور قطرات ترنجبین در طول شب روی برگ ها و شاخه های گیاه ظاهر می شود و روستاییان صبح زود قبل از طلوع آفتاب آن ها را جمع آوری می کنند. این گیاه معمولا در نقاط خشک می روید و در هندوستان (بلوچستان و پنجاب) نیز انتشار دارد. در ایران نیز گونه هایی از آن به طور گسترده در مناطق جنوب و شرق در بلوچستان، بوشهر، کرمان، اهواز، سرخه، بجنورد، شیروان، سمنان، دامغان اطراف قم، البرز و اطراف تهران دیده می شود.