آنغوزه

آنغوزه، رزین گیاهی است از خانواده ی Umbelliferae، که بر اثر تیغ زدن مکرر بر روی قاعده ی ساقه و ریشه ی گیاه به صورت شیره ای شیری رنگ خارج می شود. بسیار بدبو با طعمی تلخ و گس می باشد و دارای دو شکل اشکی و توده ای است که نوع اشکی آن مرغوب تر است.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف آنغوزه : ...
    طبع آنغوزه :
    هشدار آنغوزه : ...
    خواص درمانی آنغوزه : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف آنغوزه

غرغره,شیاف,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),سایر,خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع آنغوزه

گرم و خشک

فصل برداشت آنغوزه

بهار

محصول مورد استفاده آنغوزه

صمغ

نام علمی آنغوزه

 Ferula assa-foetida L

نام رایج انگلیسی آنغوزه

Assafoetida

نام های دیگر آنغوزه

حلتیت - صمغ انجدان سیاه - آنقوزه - خوراکماه - آنگوزاکماه - کورن کماه - انگزد - انگژد - انگژه - انگشت گنده

خانواده آنغوزه

Apiaceae

هشدار آنغوزه

- آنغوزه برای کبد و افراد گرم مزاج مضر است.
 - این گیاه همراه با ترکیبات اسیدی و خوراکی های ترش به هیچ عنوان مصرف نشود. 
- مصرف آن برای افراد زیر ۶ سال ممنوع است.

خواص درمانی آنغوزه

- خلط آور، ضد نفخ، ضد اسپاسم، قاعده آور،ضد سم (از جمله برای گاز گرفتگی سگ هار)، ضد تشنج، ضد انگل (بر روی بعضی از انواع آن ها مانند کرمک و لومبریک ها اثر دارد به علاوه در دفع کرم در bronchite vermineuse و دوو کبدی (douve) اثر قاطع دارد). رقیق کننده ی خون و ضد چسبندگی پلاکت ها است . از آن برای تقویت معده، جلوگیری از بارداری به طور موقت و گاهی به طور دائم، صاف کردن صدا، ازدیاد ترشح ادرار، تقویت دید چشم، رفع تاری، آب سفید و ناخنک چشم، کاهش کم شنوایی، تحلیل ورم دهان، خارج کردن زالو از حلق، تحلیل ورم های رسیده، خارج کردن چرک و خشک کردن عفونت آن، خارج کردن جنین مرده، یبوست افراد مسن، جلوگیری از ریزش مو، تقویت نیروی جنسی، دور کردن پشه و حشرات دیگر، کاهش فشار خون و درمان صرع کودکان، فلج، رعشه، سستی اعضا، ورم کلیه، سیاه سرفه، تنگی نفس، آسم ، هیستری، کزاز، نفخ، اسپاسم حنجره و دستگاه هضم، سرفه ی خشک، درد پهلو، استسقای سرد از هر نوعی که باشد، یرقان، درد گوش، وزوز گوش، درد دندان پوسیده، مشکلات قلبی، احتقان بینی، برونشیت (به شکل بخور) و بیماری های تنفسی و دستگاه گوارش با منشا عصبی استفاده می شود.

نحوه مصرف درمانی آنغوزه

- به عنوان ضد سم، ضد تشنج و برای تقویت معده و همچنین درمان صرع کودکان، فلج، رعشه و سستی اعضا، هر روز ۲ گرم از آن را در کپسول خالی ریخته و بخورید. 
- به عنوان ضد انگل و برای درمان ورم کلیه، سیاه سرفه، تنگی نفس و هیستری، آن را بکوبید و هر یک نخود از آن را در کپسول خالی ریخته و هر صبح، ظهر و شب یک کپسول بخورید. 
- برای جلوگیری از بارداری به طور موقت و گاهی به طور دائم، پس از اتمام عادت ماهیانه به مدت یک هفته، روزی نیم مثقال (حدودا  ۲/۵ گرم) از آن را میل کنید. 
- برای درمان کزاز، آن را با فلفل و سداب مخلوط کنید و بخورید. 
- برای تقویت اعصاب، آن را در سرکه حل کرده و بنوشید.
 - برای رفع نفخ، خشونت حلق و صاف کردن صدا، آن را در آب حل کنید و جرعه جرعه بنوشید. 
- برای تسکین سرفه ی خشک و درد پهلو، آن را با زرده ی تخم مرغ مخلوط کنید و بخورید. 
- برای تحلیل استسقای سرد از هر نوعی که باشد، چند روز متوالی و در هر روز یک نخود از آن را لای نان پخته بگذارید و بخورید. 
- برای ازدیاد ترشح ادرار و باز کردن عادت ماهیانه، آن را با فلفل و مرمکی مخلوط کنید و بخورید. 
- برای درمان یرقان، آن را با انجیر کوبیده مخلوط کنید و بخورید. 
- برای تقویت دید چشم، رفع آب سفید و ناخنک چشم، آن را با عسل مخلوط کنید و به چشم بمالید.
 - برای تسکین درد گوش، کاهش کم شنوایی و رفع وزوز گوش، آن را در روغن زیتون بجوشانید و چند قطره در گوش بریزید. 
- برای تسکین درد دندان پوسیده، آن را روی دندان قرار دهید یا آن را با انجیر و زوفا مخلوط کرده و دم کنید، بعد آب آن را در دهان نگه دارید. 
- برای کاهش ورم دهان، آن را با عسل مخلوط کنید، بعد با آب مقطر کمی رقیق کرده و در دهان غرغره کنید. 
- برای خارج کردن زالو از حلق، آن را همراه با سرکه غرغره کنید.
 - برای رفع تاری چشم، خشک شده ی آن را نرم بکوبید و در چشم بکشید. 
- برای تحلیل ورم های رسیده، خارج کردن چرک و خشک کردن عفونت آن، آنغوزه را روی ورم ها بگذارید.
 - برای جلوگیری از ریزش مو، آن را حل کرده و شب ها بر روی سر بمالید. 
- به عنوان ضد سم برای گاز گرفتگی سگ هار، آن را با جنطیانای ساییده شده و شیر مخلوط کرده و بر روی موضع ضماد کنید. 
- برای تقویت نیروی جنسی، آن را در روغن زیتون حل کنید و مدتی در آفتاب بگذارید تا کهنه شود، بعد به آلت و اطراف آن آن بمالید.
 - برای خارج کردن جنین مرده، آن را در مهبل شیاف کنید. 
- برای دور کردن پشه و حشرات دیگر، حل کرده ی آن را به بدن بمالید.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده ی Umbelliferae، علفی، چند ساله، پایا، کرک دار و زردفام به ارتفاع ۲ تا ۲/۵ متر، دارای ساقهای گوشتی، ریشه ای ضخیم و گوشتی، برگ هایی شانه ای و بریده بریده، گل های زرد رنگ که به طور گروهی و چتر مانند در انتهای ساقه ظاهر می شوند این گیاه دارای دو نوع گل نر و ماده می باشد، میوه هایی تخم مرغی شکل با دو دانه ی بیضی شکل، کمی پهن و بسیار بدبو به رنگ قهوه ای تیره یا سیاه دارد. این گیاه در چند سال اولیه ی زندگی خود ساقه ی قابل رویتی ندارد و برگ های آن روی زمین گسترده اند و در مراتع آن را به نام "کماه" و "انگوزاکماه" می شناسند. گم رزینی این گیاه خاصیت دارویی دارد و آن را آنغوزه می نامند، رزین آنغوزه بر اثر تیغ زدن مکرر بر روی قاعده ی ساقه و ریشه ی گیاه در ماه های اردیبهشت تا تیر به صورت شیره ای شیری رنگ خارج می شود. این صمغ که در مجاورت هوا به تدریج سفت می شود، بسیار بدبو با طعمی تلخ و گس می باشد و دارای دو شکل اشکی و توده ای است که نوع اشکی آن در اندازه یک نخود تا یک گردو متفاوت است و از نوع توده ای آن مرغوب تر می باشد. جمع آوری این محصول در مناطق گرمسیری از اوایل اردیبهشت و در مناطق دیگر از اواسط خرداد ماه آغاز می شود و طول دوره ی بهره برداری به 100 روز می رسد. این گیاه در اراضی بایر و خشک و آهکی مناطق گرم آسیا از جمله افغانستان و ایران می روید. در ایران نیز دارای دو نوع تلخ و شیرین است. نوع تلخ آن در استان های کرمان و فارس و نوع شیرین در استان های یزد و خراسان می روید. در بعضی کتب علمی آمده ست در ایران آنغوزه از دو گیاه f.alliacea boiss و f. foetida regel به دست می آید. محل رویش گونه اول در بلوچستان، خراسان: سبزوار، شاهرود، بسطام، میامی، بین دامغان و سبزوار و محل رویش گونه دوم در بعضی نواحی خراسان: نیشابور، مشهد، کرمان: بین خبیس و کرمان و مرکز ایران بین یزد و جندق می باشد.