زنیان

گیاهی است یک ساله، علفی، بدون کرک و معطر، دارای ساقه ای افراشته، منشعب، برگ های بریده بریده و نخی شکل، گلبرگ هایی سفید رنگ و میوه هایی غده ای شکل. دارای میوه هایی معطر، کوچک، تخم مرغی شکل و به رنگ زرد تیره.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف زنیان :
    طبع زنیان :
    هشدار زنیان :
    خواص درمانی زنیان : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف زنیان

خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع زنیان

گرم و خشک

فصل برداشت زنیان

تابستان

محصول مورد استفاده زنیان

میوه

نام علمی زنیان

Trachyspermum copticum L, Trachyspermum ammi L., Ammi copticum L., Carum copticum L., Sison ammi L.

نام رایج انگلیسی زنیان

Ajwain, ajowan, ajowan caraway, oomam

نام های دیگر زنیان

زینیان - زینان - نانخواه - اجوائن - کمون حبشی - النانخه - انیسون بری - نخوه

خانواده زنیان

Apiaceae، Umbelliferae

هشدار زنیان

در جای خشک و دور از نور و روشنایی نگهداری شود.

نحوه مصرف درمانی زنیان

-به عنوان ادرار آور، تونیک، محرک، قابض، ضدعفونی کننده، ضد نفخ، ضد تهوع، دفع انگل، اسهال و نیز برای درمان بیماری های کبد، ناراحتی های گلو، سرفه، درد شدید شکم، قولنج، سوء هاضمه ی ناشی از ضعف، وبا و روماتیسم، آن را بکوبید و بخورید. 
-برای تقویت باه در افراد مسنی که هنوز قوه ی باه آن ها تحلیل نرفته، ۷۵ گرم از آن را به مدت ۸ ساعت در آبلیمو خیس کنید، بعد از آبلیمو درآورید و در آفتاب خشک کنید. این کار را ۷ مرتبه تکرار کنید. بعد از خشک شدن هفتمین بار آن را با نبات نرم بسایید و هر شب موقع خواب یک قاشق غذاخوری از آن را بخورید.
-از میوه ی خشک زنیان به مقدار 1 تا 2 گرم سه بار در روز به صورت دم کرده و از روغن فرار آن به مقدار 0.2 تا 0.5 میلی لیتر استفاده می شود.

خواص درمانی زنیان

به عنوان ادرار آور، خلط آور، تونیک، محرک، قابض، ضدعفونی کننده، ضد نفخ، ضد کرم، ضد تهوع، ضد انگل و نیز برای تقویت باه در افراد مسنی که هنوز قوه ی باه آن ها تحلیل نرفته و درمان بیماری های کبد، ناراحتی های گلو، سرفه، درد شدید شکم، قولنج، اسهال، سوء هاضمه ناشی از ضعف، وبا و روماتیسم استفاده می شود.
توضیحات تکمیلی

گیاهی است از خانواده یUmbelliferae، یک ساله، علفی، بدون کرک و معطر، دارای ساقه ای افراشته به ارتفاع ۱۰ تا ۹۰ سانتی متر، منشعب، برگ های بریده بریده و نخی شکل، گلبرگ هایی سفید رنگ و میوه هایی غده ای شکل به طول 2 میلیمتر. اندام دارویی این گیاه،میوه ی آن است که زنیان نامیده می شود و آن را به صورت خشک یا رسیده مصرف می کنند. این میوه ها معطر، کوچک، تخم مرغی شکل و به رنگ زرد تیره می باشند که در سطح آن ها خطوط طولی زرد رنگ وجود دارد. زمان برداشت میوه ی این گیاه مرداد و شهریور است این گیاه به طور خودرو بیشتر در مزارع غلات و پرچین ها در نواحی مختلف اروپای مرکزی و در آسیا (در هندوستان و مصر) می روید، به علاوه در نواحی مذکور و نقاط مختلف دیگر پرورش می یابد. و محل رویش آن در ایران: بلوچستان، آذربایجان، تبریز، اصفهان، خوزستان، فارس، کرمان، باغین، مکران، خراسان و تربت حیدریه است.

* در جای خشک و دور از نور و روشنایی نگهداری شود.