سورنجان

گره های ریشه ی گیاهی است از خانواده ی Liliaceae Colchicaceae، که دارای گونه های مختلفی است و به طور کلی گیاهانی هستند چند ساله که در چمن زارها، مراتع مرطوب و خاک های سبک می رویند. وجه تشخیص انواع آن، پیاز غده مانند سفت و زیرزمینی آن ها است.
ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف سورنجان : ...
    طبع سورنجان :
    هشدار سورنجان : ...
    خواص درمانی سورنجان : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف سورنجان

شیاف,موضعی (پماد/ضماد/لوسیون/روغن مالی),خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

طبع سورنجان

گرم و خشک,معتدل

محصول مورد استفاده سورنجان

ریشه

نام علمی سورنجان

Valeriana sisymbriifolium

نام رایج انگلیسی سورنجان

colchicum

نام های دیگر سورنجان

گل حسرت – گل حضرتی – سورنگان – کلشیک – شقلیل – فرج الارض – قلب الارض

خانواده سورنجان

Colchicaceae

هشدار سورنجان

- این گیاه به شدت سمی است و از این رو مصرف هر یک از فرآورده های حاوی آن ممکن است کاملا خطرناک باشد و باید تحت نظر پزشک مصرف شود.
 - مصرف این گیاه با تانن و بوراکس ممنوع است.
 - این گیاه برای معده مضر است و ایجاد دل پیچه و ضعف در معده و کبد می کند.

نحوه مصرف درمانی سورنجان

- به عنوان ضد نفخ، نیروبخش، مسهل بلغم و نیز برای بیرون کشیدن اخلاط لزج به خصوص از مفاصل و درمان یرقان و ورم طحال، ۲ گرم از آن را بکوبید و بخورید.
- برای افزایش نیروی جنسی، آن را با زنجبیل و فلفل مخلوط کرده و بکوبید، بعد با عسل به صورت خمیر در آورده و هر شب یک قاشق چای خوری از آن را بخورید.
- برای برطرف کردن ضعف قوای تناسلی، به مدت سه روز، روزی یک بار ۲ تا ۳ گرم از آن را بکوبید و با شیر تازه دوشیده شده مخلوط کنید و بخورید.
- برای درمان نقرس و سیاتیک (درد کمر تا زانو)، آن را با صبر زرد بکوبید، در دهان ریخته و با آب میل کنید یا در کپسول خالی ریخته و فرو دهید.
- افرادی که درد های استخوانی و مفصلی دارند و علت آن درد روماتیسم، نزولات سرد مزاجی یا کمبود کلسیم در بافت استخوان می باشد، استخوان قلم گوسفند را در آتش یا تنور بگذارند تا زغال شود، بعد آن زغال را پودر کرده و با نیم برابر وزنش سورنجان مخلوط کنند، سپس آن را در کپسول های خالی ۵۰۰ ریخته و صبح، ظهر و شب هر بار دو کپسول بخورند.
- برای تسکین دردهای استخوانی و تحلیل ورم های سفت، مقداری از کوبیده ی آن را با زعفران ساییده شده و زرده ی تخم مرغ مخلوط کرده و ضماد کنید.
- برای درمان درد مفاصل و آرتروز، نیم مثقال (تقریبا ۲/۵ گرم) از آن را با شش نخود زعفران ساییده شده و مقداری گلاب مخلوط کنید و قبل از غذا بخورید و کوبیده ی سورنجان را هم با سرکه مخلوط کرده و بر موضع بمالید.
- برای انداختن دانه ی بواسیر و تسکین درد آن، سورنجان را نرم بسایید، بعد با پیه آب کرده مخلوط کنید و شیاف درست کنید و هر شب یک عدد از آن را مصرف کنید.
* مصلح این گیاه، کتیرا، شکر و زعفران می باشند.

خواص درمانی سورنجان

ضد نفخ، نیروبخش، مسهل بلغم، ضد تب، ضد خارش، قی آور، ضد درد (درد های عصبی و زخم های کهنه) و ترمیم کننده ی زخم (به صورت ضماد) است و از آن برای بیرون کشیدن اخلاط لزج به خصوص از مفاصل، افزایش نیروی جنسی، برطرف کردن ضعف قوای تناسلی، تحلیل ورم های سفت، انداختن دانه ی بواسیر و تسکین درد آن، توقف رشد تومور و درمان یرقان، ورم طحال، نقرس، سیاتیک (درد کمر تا زانو)، درد های استخوانی و مفصلی (ناشی از درد روماتیسم، نزولات سرد مزاج یا کمبود کلسیم در بافت استخوان)، تومورهای سرطانی و آرتروز استفاده می شود. همچنین مصرف آن به صورت روغن مالی مواد زائد استخوان را از کنار استخوان بیرون می کشد.
توضیحات تکمیلی

گره های ریشه ی گیاهی است از خانواده ی Liliaceae Colchicaceae، که دارای گونه های مختلفی است و به طور کلی گیاهانی هستند چند ساله که در چمن زارها، مراتع مرطوب و خاک های سبک می رویند. وجه تشخیص انواع آن، پیاز غده مانند سفت و زیرزمینی آن ها است. این گیاه دارای برگ هایی باریک، دراز، خطی، بیضی شکل، نوک تیز و بدون کرک که معمولا در بهار ظاهر می شوند، گل هایی به شکل گل زعفران (با این تفاوت که گل سورنجان شش پرچم دارد و گل زعفران سه پرچم)، درشت و ارغوانی رنگ و میوه هایی که حاوی ۵۰ تا ۷۰ دانه ی ریز و تلخ اند می باشد. بهترین نوع سورنجان آن است که رنگ ظاهر و مقطع آن هر دو سفید، طعم آن شیرین، تازه، کرم نخورده و قدری سخت بوده و بدبو هم نباشد. گل، پیاز و دانه اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند. پیاز (کلشیک) از نظر شباهت شبیه یک شاه بلوط کوچک است، در حالت تازه ی آن آبدار با شیره ای تلخ و بویی قوی و طعمی بسیار تلخ است، با خشک شدن تدریجی آن به رنگ خاکستری مایل به زرد تا قهوه ای روشن در می آید و فاقد بو و طعمی تلخ و لعابی می شود. طبع این گیاه گرم و خشک و سفید آن از نظر حرارت معتدل است. این گیاه در قفقاز و آسیای صغیر انتشار دارد. در ایران نیز در دامنه های البرز، تجریش، اطراف تهران، شمال ایران و خراسان (نواحی مرزی در هریرود) می روید. این گیاه در ایران نیست و نام های مذکور به انواع مختلف colchicum در ایران اطلاق می شود.