گشنیز - اسانس

گیاهی است از خانواده ی Umbelliferae، یک ساله به ارتفاع ۳۰ تا ۶۰ سانتی متر، علفی، بدون کرک و هنگام تازه بودن معطر، دارای دو نوع برگ، یکی در قاعده، منقسم، کم عمق، دندانه دار و دیگری در طول ساقه و دارای پهنکی منقسم به رشته های باریک و نخی شکل، گل هایی کوچک، به رنگ سفید یا صورتی و میوه هایی تخم مرغی شکل، به رنگ سبز مایل به زرد

ادامه مطلبآیکون

    طریقه مصرف گشنیز - اسانس :
    هشدار گشنیز - اسانس : ...
    خواص درمانی گشنیز - اسانس : ...
مشخصات
توضیحات تکمیلی
مشخصات

طریقه مصرف گشنیز - اسانس

خوراکی (جوشانده/دم کرده/نوشیدنی)

محصول مورد استفاده گشنیز - اسانس

اسانس

نام علمی گشنیز - اسانس

Coriandrum sativum L.

نام رایج انگلیسی گشنیز - اسانس

Coriander

نام های دیگر گشنیز - اسانس

گشنیز مزروع – کوریاندر – کسیره – کزبره – کزبزه – جلجلان – کزیره - هیل دانه

خانواده گشنیز - اسانس

Umbelliferae

هشدار گشنیز - اسانس

مصرف زیاده از حد اسانس گشنیز، سریعا حالت بی حسی کامل و ناراحتی های دیگر مانند عوارض ماهیچه ای پیش می آورد.

نحوه مصرف درمانی گشنیز - اسانس

- به عنوان شیر افزا و نیز برای درمان خستگی ها و تشنجات عصبی، زکام و اسپاسم، پس از هر وعده ی غذایی، 1 تا 3 قطره ی آن را روی یک حبه قند بچکانید و بخورید.

خواص درمانی گشنیز - اسانس

- به عنوان شیر افزا و نیز برای درمان خستگی ها و تشنجات عصبی، زکام و اسپاسم کاربرد دارد. همچنین از این گیاه به عنوان عطر و طعم دهنده در صنایع غذایی و از اسانس آن در عطر سازی استفاده می گردد.
توضیحات تکمیلی
"گیاهی است از خانواده ی Umbelliferae، یک ساله به ارتفاع ۳۰ تا ۶۰ سانتی متر، علفی، بدون کرک و هنگام تازه بودن معطر، برگ های آن بر دو نوع متمایز یکی در قاعده و منقسم به قطعاتی با لوب های کم عمق و دندانه دار و دیگری در طول ساقه و دارای پهنکی منقسم به رشته های باریک و نخی شکل است، گل هایی کوچک، به رنگ سفید یا صورتی که به طور گروهی و چتر مانند در انتهای شاخه ی گل دهنده ظاهر می شوند و میوه هایی تخم مرغی شکل، به رنگ سبز مایل به زرد که در هنگام نارس بودن بوی ناخوشایندی دارند ولی هنگام رسیدن میوه بوی آن ها برطرف می گردد. برگ، میوه و یا تخم گیاه گشنیز که به اشتباه دانه خوانده می شود، اندام دارویی این گیاه را تشکیل می دهند. دوره ی رشد گیاه گشنیز (از آغاز رویش بذر تا پایان دوره ی گلدهی و تشکیل میوه) به شرایط اقلیمی محل رویش بستگی دارد و مدت آن بین 80 تا 120 روز است. این گیاه معمولا در اوایل بهار یا اوایل پاییز کشت می شود. اسانس گشنیز، از مکیوه کامل گیاه بر اثر تقطیر با بخار آب حاصل می شود. از گرد میپه خیس خورده در آب نیم گرم نیز برای این کار استفاده به عمل می آید. گشنیز بومی جنوب اروپا و مناطق مدیترانه ای است و در آسیا نیز انتشار دارد. این گیاه را در بیشتر بخش های ایران پرورش می دهند و از جمله مهم ترین مناطق رویش آن استان های آذربایجان شرقی، بوشهر، تهران، خوزستان، سیستان و بلوچستان، کرمان، کرمانشاه و یزد هستند. "